ΚΟΚΚΑΚΗΣ ΑΝΕΣΤΗΣ

Tο Ερμητικόν Κυμβάλειον

2011-04-13T02:22:00.000-07:00

"Τα χείλη της Σοφίας είναι κλειστά προς όλους, εκτός από τα αυτιά της Κατανόησης...", Κυμβάλειον

Το Ερμητικό Κυμβάλειον αποτελεί ένα σύγγραμμα που σε έντυπη μορφή εμφανίστηκε πολύ πρόσφατα (το 1908) από μία ομάδα ατόμων που αποκαλούνται "οι 3 μύστες". Είναι πολύ πιθανό αυτό το έργο να αποτελεί μέρος των Ερμητικών Κειμένων που αποδίδονται στον μεγάλο μύστη της αρχαιότητας, τον Ερμή τον Τρισμέγιστο, ο οποίος ονομάστηκε έτσι λόγω του ότι κατείχε τα τρία μέρη της κοσμικής σοφίας, δηλαδή της Αστρολογίας (εργασία της Σελήνης), της Αλχημείας (εργασία του Ήλιου) και της Θεουργίας (εργασία των Άστρων). Θεωρείται πως το Κυμβάλειον (ή ο Κυμβαλίωνας όπως ονομαζόταν από τους αρχαίους Έλληνες) είναι το μόνο από τα ερμητικά κείμενα που σώθηκε αυτούσιο μετά την πυρκαγιά στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και φαίνεται πως αποδίδει με ολοκληρωμένο τρόπο το σύνολο της ερμητικής φιλοσοφίας.

"Οι Αρχές της Αλήθειας είναι 7. Εκείνος που τις γνωρίζει, μέσω της κατανόησης έχει στην κατοχή του το μαγικό κλειδί, στο άγγιγμα του οποίου, όλες οι Πύλες του Ναού ανοίγουν διάπλατα...", Κυμβάλειον

Το Κυμβάλειον αποτελεί την ανάλυση των 7 βασικών συμπαντικών νόμων ή Αρχών που ήδη έχουν ενσωματωθεί στα υπόλοιπα ερμητικά κείμενα και αποτελούν τη βάση της ερμητικής φιλοσοφίας. Αυτοί οι Συμπαντικοί Νόμοι ή Αρχές είναι οι εξής:

1. Η Αρχή της Νοητικότητας

2. Η Αρχή της Αντιστοιχίας (Αναλογίας)

3. Η Αρχή της Δόνησης

4. Η Αρχή της Πολικότητας

5. Η Αρχή του Ρυθμού

6. Η Αρχή της Αιτίας και του Αποτελέσματος (Αιτιοκρατία)

7. Η Αρχή της Γέννησης

Συνοπτικά, οι 7 Αρχές ορίζουν τα εξής:

1. Αρχή της Νοητικότητας: "Το Ένα είναι νόηση, το Σύμπαν είναι νοητικό"
Η Αρχή αυτή ορίζει πως τα πάντα στο σύμπαν δημιουργήθηκαν ως αντανάκλαση της παγκόσμιας και άπειρης Θείας Νόησης, πως το σύμπαν δηλαδή είναι στη βάση του Νοητικό. Η Αρχή αυτή, μέσω της ενσωμάτωσης της νοητικής φύσης του σύμπαντος, δίνει εξήγηση κι αιτία στα κάθε είδους πνευματικά και ψυχικά φαινόμενα που εκδηλώνονται στους ανθρώπους. Τέλος, αυτή η Αρχή, αναλύει την πραγματική φύση και υπόσταση της ύλης, της ενέργειας και της δύναμης που στο σύνολό τους αποτελούν διαβαθμισμένες μορφοποιήσεις της Θείας Νόησης.

2. Αρχή της Αντιστοιχίας (Αναλογίας): "Αυτό που βρίσκεται κάτω, είναι όμοιο με το πάνω και αυτό που βρίσκεται πάνω είναι όμοιο με το κάτω προς επιτέλεσιν των θαυμαστών του Ενός και Μοναδικού πράγματος"

Αποτελεί μία από τις πιο γνωστές αλλά και πιο σημαντικές Αρχές της Ερμητικής φιλοσοφίας και αναγράφεται στον Σμαράγδινο Πίνακα (κατά πολλούς το ευαγγέλιο της Αλχημείας). Στην ουσία η Αρχή αυτή σχετίζεται με τη σχέση του Μακρόκοσμου (σύμπαν) με τον Μικρόκοσμο (άνθρωπος) και πως όσα συμβαίνουν στο σύμπαν, αναλογικά συμβαίνουν και στον άνθρωπο ως κοσμικές αντανακλάσεις.

3. Η Αρχή της Δόνησης: "Τίποτα δεν είναι σταθερό, όλα κινούνται, όλα δονούν"
Σύμφωνα με αυτή την αρχή, που ομοιάζει με το "τα πάντα ρει" του Ηράκλειτου, κάθε κοσμική εκδήλωση βρίσκεται σε διαρκή κίνηση, άρα σε διαρκή αλλαγή και μεταβολή. Όλη αυτή η εκδηλωμένη κίνηση, στο σύνολό της αποδίδει την κοσμική Αρμονία που φτάνει να ταυτιστεί με την απόλυτη ισορροπία. Η ύλη, η ενέργεια, η νόηση, δεν είναι τίποτε άλλο από διαφορετικές κλιμακώσεις κοσμικών δονήσεων, ενώ τα 4 βασικά κοσμικά πεδία (φυσικό, αιθερικό, αστρικό, νοητικό) αποτελούν δονητικές διαβαθμίσεις με πιο έντονη δονητικά αυτή του νοητικού.

4. Η Αρχή της Πολικότητας: "Τα πάντα είναι διπλά. Κάθετί έχει το αντίθετό του. Στα άκρα συναντώνται όλες οι αλήθειες..."

Αποτελεί άλλη μία βασική ερμητική Αρχή, η οποία θα λέγαμε πως απαντάται σε μεγάλη έκταση στην καθημερινότητά μας. Συνηθίζουμε να λέμε πως "κάθε νόμισμα έχει 2 όψεις", πως "χωρίς τον διάβολο δεν υπάρχει θεός" κλπ και όλα αυτά αποτελούν δίπολα ως συνήθεις εκδηλώσεις του αρχετυπικού διπόλου "Καλό - Κακό". Αποτελεί βασικό εργαλείο στην κατανόηση του κόσμου μας, καθώς τα πάντα ορίζονται και κατανοούνται ολοκληρωμένα μόνον μέσω της σύνδεσης με το αντίθετό τους (concidentia oppositorum). Κατανοούμε λοιπόν πως κάθε εκδήλωση αποτελείται από δύο αντίθετες υποστάσεις.

5. Η Αρχή του Ρυθμού: "Όλα ρέουν, όλα δρουν με έναν ρυθμό έντονης εκδήλωσης και απόσυρσης..."

Η Αρχή αυτή αφορά στη ρυθμική εκδήλωση διαφόρων πραγμάτων, που σαν κοσμικό εκκρεμές ορίζονται από εντάσεις και υποχωρήσεις. Απαντάται στα φυτά, τα ζώα, τους ανθρώπους, τους πολιτισμούς με τις περιόδους άνθησης και παρακμής, στους γαλαξίες κλπ. Είναι ο νόμος της Ζωής, η εισπνοή και η εκπνοή του σύμπαντος...

6. Η Αρχή της Αιτίας και του Αποτελέσματος (Αιτιοκρατία): Κάθε αποτέλεσμα, έχει και μια αιτία. Κάθε αιτία, έχει κι ένα αποτέλεσμα"
Ως Αρχή θα λέγαμε πως δεν χρειάζεται μεγάλη εξήγηση, καθώς κι αυτή απαντάται σε μεγάλη έκταση στην καθημερινότητά μας ως το αποτέλεσμα που θα έχει μία πράξη ή εκδήλωση, κάθε δράση (αιτία) φέρνει και μία αντίδραση (αποτέλεσμα). Αποτελεί δε βασικό χαρακτηριστικό του νόμου του κάρμα που φυσικά τυγχάνει ευρείας αποδοχής, ενώ σε γενικευμένη μορφή απαντάται στην επιστημονική αρχή που ονομάζεται "φαινόμενο της πεταλούδας" (το πέταγμα μιας πεταλούδας στο Τόκιο, σταδιακά μπορεί να προκαλέσει τυφώνα στη Νέα Υόρκη)...

7. Η Αρχή του Γένους και της Γέννησης: "Η γέννηση υπάρχει παντού. Όλα έχουν τη δική τους αρσενική και θηλυκή αρχή. Η γέννηση εκδηλώνεται σ' όλα τα επίπεδα ύπαρξης"

Αποτελεί μία βασικότατη ερμητική Αρχή, καθώς αναφέρεται στην ενσωμάτωση της αρσενικής αρχής μέσα στη θηλυκή εκδήλωση και την ενσωμάτωση της θηλυκής αρχής μέσα στην αρσενική εκδήλωση. Μας δείχνει πως κάθετί στο σύμπαν γεννάται, εκδηλώνεται και ιδίως μικροκοσμικά (άνθρωπος) έχει μέσα του αρσενικά και θηλυκά στοιχεία με παραλλακτικότητα ως προς την ένταση της εκδήλωσής τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που στον εσωτερισμό γίνεται αναφορά στο σημαντικό αυτό "δίπολο" που ως ολοκλήρωση υλοποιείται με την ισόποση κατανομή των δύο αυτών αρχών. Μάλιστα, στην αλχημεία, ο Ερμαφρόδιτος λέγεται πως συμβολίζει αυτήν ακριβώς την ολοκλήρωση, όπως άλλωστε και οι άγγελοι, οι οποίοι θεωρείται πως δεν έχουν φύλο... Πρόκειται για τον Ιερό Γάμο, την αρμονική ένωση του Animus με την Anima...

Αυτές είναι σε γενικές γραμμές οι 7 ερμητικές Αρχές, όπως έχουν ενσωματωθεί στο Κυμβάλειον. Στο σύνολό τους αποδίδουν με πληρότητα την ερμηνεία της δομής του σύμπαντος και των κοσμικών νόμων που αν και σε μια γενικότερη (μακροκοσμική) οπτική μπορεί να είναι δύσκολο να οριστούν, να ταυτοποιηθούν και να κατανοηθούν, πάραυτα, σε μικροκοσμικό επίπεδο (άνθρωπος), όλες αυτές οι Αρχές μπορούν να αποτελέσουν σημαντικά βοηθήματα και εργαλεία προς την αυτοβελίωσή μας και την υλοποίηση αυτού που ονομάζουμε γνώθι σεαυτόν...

www.amra.gr

ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΙΣΜΟΣ : Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ.

2011-04-12T01:26:00.000-07:00

Η εσωτερική φιλοσοφία και επιστήμη, συνοδεύει ολάκερη την εξελικτική πορεία του ανθρώπου, με αποτέλεσμα οι ρίζες της να χάνονται στα πρώτα χρόνια της αφύπνισης του συνειδητού στον άνθρωπο. Επιστήμη απόκρυφη και αλληγορική, δηλούται μυστικά και αποκαλύπτεται μυστικιστικά, μεταδίδεται όμως καλυπτόμενη από τα πέπλα του μύθου και της απόκρυφης μυητικής παράδοσης.

Έτσι, την συναντάμε στις διδασκαλίες των Ιερών Λόγων του Ορφέα, στις αλληγορίες των ηρωικών Επών του Ομήρου και στις μυθολογίες που οι αρχαίοι μύστες διαφύλαξαν την αλήθεια.
Στη συνέχεια απαντάται στην πρωτόγνωρη και ανεκτίμητη φιλοσοφική σκέψη των προγόνων μας, από τους Ίωνες φυσικούς μέχρι τον Επίκουρο και από τους ιδεαλιστές μέχρι τον Πλάτωνα, με κορύφωση όμως στην διαλεκτική του Σταγειρίτη σοφού, του Αριστοτέλη.

Κι αν το «σώμα» του Εσωτερισμού ως θεσμός πλέον οργανομένων εσωτερικών σχολών, ζωογονείται στον ορθολογισμό του Αριστοτέλη και η ψυχή του εμπνέεται από τον Πυθαγόρα και τον Πλάτωνα, τελειώνεται όμως και πνευματοποιείται στην Σοφία του Εφέσιου σοφού, του «σκοτεινού» Ηράκλειτου.

Στην Ελληνιστική εποχή και στη συνέχεια στα Ρωμαϊκά χρόνια –τα οποία κυριολεκτικά είναι η δεύτερη περίοδος της Ελληνιστικής εποχής- η Αλεξάνδρεια απετέλεσε το θησαυροφυλάκιο της σοφίας των αρχαίων Ελλήνων, αλλά και την μήτρα όπου κυοφορούνταν οι καινούριες αντιλήψεις και θεωρήσεις, γνήσια βέβαια τέκνα των Ελλήνων διδασκάλων.

Η Ορφική κοσμογονία, μετουσιώθηκε στην κορωνίδα της εσωτερικής φιλοσοφίας, την Καμπαλα. Η Πυθαγόρεια και Πλατωνική φιλοσοφία, βρήκαν τους άξιους διαδόχους των στην νεοπλατωνική σχολή του Πλωτίνου και του Πρόκλου, ενώ παράλληλα ενέπνευσαν τους σοφούς του Ποιμάνδρη και του Κυμβαλίονα, καθιερώνοντας μια ιδιαίτερη κατηγορία νεοπλατωνικών κειμένων, τα Ερμητικά κείμενα, με εξέχουσα και ανεπανάληπτη παρακαταθήκη τον σμαραγδένιο πίνακα.

Τέλος, η Ιωνική σοφία, βρήκε μια καινούρια έκφραση στην ενασχόληση με τις ιδιότητες της ύλης και τις αλλαγές της, στην πρωτοποριακή προσέγγιση του Ζώσιμου του Πανωπολίτη, πατέρα της εσωτερικής διδαχής της πορείας του ατομικού μετασχηματισμού, πατέρα και πρωτεργάτη της τέχνης της Αλχημείας.

Οι πάμπολλες και πολύ αξιόλογες φιλοσοφικές σχολές που άπλωναν την Ελληνική σοφία και απελευθέρωναν τον άνθρωπο από την άγνοια, παρά την τεράστια προσφορά που επιτέλεσαν προς την ανθρωπότητα, υστερούσαν όμως όταν συγκρίνονταν με τα σεπτά μυητικά μυστήρια.

Ο Κικέρωνας έγραψε σχετικά: «Πιστεύω ότι μεταξύ των πολλών εξαίρετων και θείων πραγμάτων που η Ελλάδα χάρισε στην ανθρωπότητα, το κάλλιστο είναι τα Μυστήρια. Γιατί, μέσα από αυτά μεταμορφωθήκαμε και από έναν σκληρό και βάρβαρο τρόπο ζωής, περάσαμε σε μια κατάσταση ανθρωπισμού και πολιτισμού. Ακριβώς χάρη σε αυτά που ονομάζονται μυήσεις, μάθαμε στην πραγματικότητα τα βασικά πράγματα της ζωής και συλλάβαμε το νόημα, όχι μόνον να ζούμε με χαρά, αλλά επίσης και να πεθαίνουμε με καλύτερη ελπίδα».

Αυτήν την ανθηρή και γεμάτη υποσχέσεις για το μέλλον κατάσταση, αυτήν την οργιαστική πανδαισία εξωτερικών και εσωτερικών γνώσεων που προοιώνιζε μία λαμπρή εξελικτική πορεία για την ανθρωπότητα, ήρθε και ανέκοψε βάναυσα ο δογματικός φανατισμός του νεοεμφανισθέντος χριστιανισμού.

Οι ιεροφάντες των μυστηρίων δολοφονήθηκαν, σύμφωνα με την προτροπή – διαταγή της βίβλου, Έξοδος 22.20, «ο θυσιάζων εις θεούς, εκτός εις μόνον τον Κύριον, θέλει εξολοθρευτεί». Οι διδάσκαλοι της σοφίας καταδιώχθηκαν, σύμφωνα με τα κελεύσματα των πατέρων της εκκλησίας.

Οι σχολές με αυτοκρατορικά διατάγματα, σφραγίστηκαν, οι ολυμπιακοί αγώνες και κάθε Ελληνική εορτή απαγορεύτηκαν, επισείοντας την ποινή του θανάτου. Και τέλος, η διακήρυξη –τελεσίγραφο της παλαιάς διαθήκης προς όλους ανεξαιρέτως τους αλλόθρησκους ήταν απόλυτη και ισχύει φυσικά εις το διηνεκές, η διαταγή του θεού, όπως αναγράφεται στο Δευτερονόμιο 12:2-3, «θέλετε καταστρέψει πάντας τους τόπους, όπου τα έθνη, τα οποία θέλετε κυριεύσει, ελάτρευον τους θεούς αυτών, και επί τα όρη και επί τους λόφους, και υποκάτω παντός δέντρου δάσους. Και θέλετε κατεδαφίσει τους βωμούς αυτών και συντρίψει τας στήλας αυτών και κατακαύσει εν πυρί τα άλση αυτών και κατακόψει τα είδωλα των θεών αυτών και εξαλείψει τα ονόματα αυτών εκ του τόπου εκείνου», διακήρυξη που επέσυρε την πλέον απάνθρωπη βαρβαρότητα, ενάντια σε ανθρώπους, ενάντια σε έργα ανθρώπων, ενάντια στην ίδια την φύση…

Τα βιβλία των σοφών επικηρύχθηκαν και καταδικάζονταν στην πυρά, η γνώση δαιμονοποιήθηκε, εγκαινιάζοντας μιαν εποχή σκοταδισμού και άγνοιας, εγκαινιάζοντας τα απάνθρωπα χρόνια του θλιβερού μεσαίωνα. Έτσι, κάθε φωνή που δεν επαναλάμβανε τις γραφές, φιμώνονταν, κάθε δε υποψία διάδοσης επιστημονικής γνώσης, βαφτίζονταν αιρετική και αντιμετωπίζονταν με βασανισμούς και θανάτους.

Για πολλούς αιώνες η χριστιανική εκκλησία, επιδίδονταν στην καταπολέμηση των άλλων απόψεων, με την προσφιλή τους μέθοδο, της εξολόθρευσης του καθένα που έστω και κατ΄ υποψίαν αντιτίθετο στην αυθεντία της. Αρειανιστές, Νεστοριανοί, Μαρκιανιστές, Μανιχαίοι και μια πληθώρα χριστιανών που παρέκλιναν από το επίσημο επιβληθέν δόγμα, διώκονταν βάναυσα.

Τελευταίοι οι Γνωστικοί, που άντεξαν φανερά έως τον 7ο αιώνα, αλλά ως Καθαροί στην Δύση και Βογόμιλοι στην Ανατολή, έως τα μέσα του 13ου αιώνα, οπότε εξολοθρεύθηκαν μαζικά κατά δεκάδες χιλιάδες στην Δύση του Πάπα και κατά μία και πλέον εκατοντάδα χιλιάδες στην Ανατολή του Βυζαντίου.

Στα σκοτεινά αυτά χρόνια της εξαθλίωσης, όπου ο ορθός λόγος διώκετο απηνώς, λίγοι και με κίνδυνο της ζωής των, διατηρούσαν άσβεστη την φλόγα που παρέλαβαν από τον βωμό των μυστηρίων. Δυστυχώς δεν ήταν λίγοι, που διαφύλαξαν την φλόγα με τίμημα την ίδια τους την ζωή και σε αυτούς τους ήρωες της γνώσης, του αληθούς λόγου, οφείλουμε την αναγέννηση του πολιτισμού και της ανθρωπότητας.

Αυτοί οι τολμηροί μυημένοι, ήδη από τον 9ο αιώνα, συστήνουν και συνέρχονται σε κρυφές συνάξεις, προσπαθώντας να αναζωπυρώσουν την λαμπερή φλόγα της γνώσης, της εξέλιξης και της αλήθειας. Αναφέρεται μια Πυθαγόρεια αδελφότητα στην βόρεια Ιταλία ήδη από τα κατασκότεινα εκείνα χρόνια. Αυτοί οι μυστικοί θεματοφύλακες της Ελληνικής σοφίας, απετέλεσαν το πρότυπο για τις μετέπειτα μυστικές οργανώσεις και εταιρείες.

Αυτοί οι θεματοφύλακες, κατάφεραν και διέσωσαν πολύτιμους θησαυρούς της αρχαίας γραμματείας, αλλά παράλληλα ο κόσμος, είναι υποχρεωμένος στους Άραβες, που διέσωσαν τεράστιο πλούτο από την αρχαιοελληνική γραμματεία, αν και αναλογιζόμενοι τον όγκο που ο φονταμενταλισμός κατέστρεψε –διασώθηκε δυστυχώς μόλις το 3%- μας πλημμυρίζει οδύνη και δίκαιη αγανάκτηση…

Ο χρόνος όμως τρέχει και κλείνει την πρώτη χιλιετία, εγκαινιάζοντας την είσοδο στο δεύτερο μισό της εποχής των Ιχθύων, στην εποχή του πνεύματος, όπως διαδόθηκε εκείνον τον καιρό. Στα όρια της επαφής των Αράβων με την Ευρώπη, στην μισοκατειλημμένη Ισπανία, αναζωπυρώνεται η μισοσβησμένη γνώση της Καμπαλα και η φιλοσοφία της γρήγορα θα απασχολήσει τον κάθε σοβαρό εσωτεριστή.

Την ίδια εποχή, τα Ερμητικά θα φωλιάσουν πίσω από την πλάτη των χριστιανών διωκτών τους, στα ίδια τα άντρα του χριστιανισμού, στα μοναστήρια, τα οποία θα αποτελέσουν στην αρχή και τα κρυφά σπουδαστήρια των απόκρυφων επιστημών.

Ταυτόχρονα, η «τύρβη των φιλοσόφων», το σπουδαίο αυτό βιβλίο Αλχημείας, εγκαινιάζει την Αλχημική ενασχόληση με πλήθος συγγραφόμενων έργων και με σπουδαίους σοφούς που ενασχολούνται με την υψηλή αυτήν τέχνη. Βέβαια η αντίδραση του σκοταδισμού καραδοκεί και ορμάει να κατασπαράξει κάθε διδάσκαλο που αφελώς θεωρεί ότι ήρθε ο καιρός η γνώση να μοιραστεί στον κόσμο και να ξυπνήσει η υπνώσουσα ανθρωπότητα.

Η ιερά εξέταση, ότι πιο απάνθρωπο και νοσηρό έχει σκεφτεί ποτέ ο ανθρώπινος παραλογισμός, ήταν το πιο βάναυσο μέτρο που χρησιμοποίησε ποτέ η εκκλησία για να στραγγαλίσει την γνώση. Και για μερικούς ακόμη αιώνες, δυστυχώς το κατάφερε….

Το αίμα όμως των πολεμιστών του φωτός, ενδυναμώνει και πολλαπλασιάζει τους ελεύθερα σκεπτόμενους, γιγαντώνει τους αναζητητές και ανατρέφει πολλαπλάσιους σοφούς. Ο Arnold de Villanueva, το 1243 ιδρύει την παλαιότερη γνωστή μυστική εταιρεία, την εταιρεία Physicorum.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1260, ο Guillaume de Lorraine, εκδίδει και κυκλοφορεί μυστικά το «Μυθιστόρημα του Ρόδου», βιβλίο καλυμμένα Ερμητικό και Αλχημικό, παράλληλα όμως καυστικά σατυρικό για τους εκκλησιαστικούς της εποχής εκείνης.
Λίγο μετά βέβαια κυκλοφορεί και το μεγαλειώδες βιβλίο του Δάντη, «Η θεία κωμωδία», το οποίο φυσικά η αγραμματοσύνη των ιεροεξεταστών το θεωρούσε χριστιανικό. Γράφει γιαυτό ο Λεβί: «Η θεία κωμωδία», είναι μια γνωστική εφαρμογή της διδασκαλίας της Καμπαλά στα χριστιανικά μυστήρια.

Ο παράδεισος αναπαρίσταται από μια σειρά κύκλων μοιρασμένων δια του σταυρού που φέρει στο μέσο το ρόδο με τα πέταλα ελαφρά ξεδιπλωμένα. Στα διάφορα άσματα του παραδείσου, σύμβολα όπως η μυστική κλίμακα, ο αυτοκρατορικός αετός, ο πελεκάνος, οι τρεις στήλες, αλλά και ολόκληρο το έργο του Δάντη παρουσιάζει χτυπητές ομοιότητες σε πάρα πολλά σημεία, με τα μέχρι σήμερα τυπικά του τεκτονισμού.

Ήδη οι παρενέργειες της επαφής της Ευρώπης με τους Άραβες που επανέφεραν την Ελληνική σοφία γίνονταν πλέον ορατές. Από την άλλη, οι σταυροφορίες ξαναέφεραν σε επαφή την Δύση και το Βυζάντιο, όπου είχε αρχίσει μυστικά η ενασχόληση με τις απαγορευμένες τέχνες, με αποτέλεσμα, εννέα σταυροφόροι της πρώτης σταυροφορίας, να μυηθούν στη μυστική γνώση που ο Μιχαήλ Ψελλός ήδη ενασχολούνταν, ωθούμενοι στη συνέχεια στην ίδρυση του τάγματος των Ναϊτών.

Η μετέπειτα επαφή των σταυροφόρων με τα Αραβικά εργαστήρια της γνώσης, συμπλήρωνε την εκπαίδευσή τους και γεννούσε τους σοφούς, οι οποίοι στα μυστικά δώματα των κρυφών συνάξεων, ψιθύριζαν χαμηλόφωνα στους μαθητές τους τα μεγάλα απόρρητα των μυστηρίων.

Η καθολική εκκλησία, ξαναανακάλυψε τον Αριστοτέλη και άθελά της έδωσε χώρο στην ανάπτυξη του ορθολογισμού. Κατά εκατοντάδες άρχισαν να μελετώνται και να μεταφράζονται τα κλασσικά κείμενα της αρχαιοελληνικής γραμματείας, μαζί με αυτά όμως, η Δύση έρχονταν σε επαφή και με τα απόκρυφα Ερμητικά κείμενα.

Ο Μέγας Αλβέρτος, εκτός από φωτισμένος διανοούμενος και θεολόγος, ήταν ο μεγαλύτερος αποκρυφιστής, ο πρώτος μεγάλος Μάγος στην αυγή της αναγέννησης της Ευρώπης. Εκτός από μεγάλος διδάσκαλος και μετέπειτα σημείο αναφοράς για κάθε σοφία, ουσιαστικά ήταν ο πρόδρομος της αποκατάστασης της λογικής, του ορθού λόγου.
Ο ορθός λόγος όμως, ουδέν όριον επιδέχεται στην αναζήτηση της αλήθειας.

Έτσι, μαζί με τις μεταφράσεις των κλασσικών συγγραμμάτων, μεταφράζονταν και Ερμητικά, Καβαλιστικά και Αλχημιστικά κείμενα, προσπαθώντας ουσιαστικά να αποτελέσουν την γέφυρα μεταξύ των αρχαίων μυητικών μυστηρίων, τα οποία βίαια ανέστειλε ο Κωνσταντίνος και ο Θεοδόσιος. Στην πράξη, γίνεται μια προσπάθεια αναβίωσης κάποιων μυητικών δρώμενων, δυστυχώς όμως η θράκα στους αρχαίους βωμούς είχε σβήσει και μόνον μία ατελής ανασκευή ήταν πλέον εφικτή, γεγονός βέβαια που αδυνατεί να επικαλεστεί διαδοχή των αρχαίων μυστηρίων.

Για την ανασκευή κάποιων μυητικών μυστηρίων, μεγαλύτερη βαρύτητα δίνεται σε σύγχρονα της εποχής εκείνης αλληγορικά κείμενα, όπως και σε παλαιότερα, αλλά κατά κύριο λόγο στην μεταστοιχείωση που υποδείκνυε η Αλχημεία και οι εσωτερικές ερμηνείες των υπαρχόντων δογμάτων, κατά κανόνα βέβαια του εσωτερικού μύθου του χριστιανισμού.

Ένα αλληγορικό μυθιστόρημα των Ρωμαϊκών χρόνων - 2ος αιώνας της κοινής χρονολόγησης – «οι μεταμορφώσεις» του Απουλήιου, ή «ο χρυσός όνος», όπως έγινε γνωστό, όπου ο ήρωας του βιβλίου Λούκιος, χρίζεται ιερέας της Ίσιδας στην Ελλάδα και μετά μεταβαίνει στην Ρώμη, έγινε το πλέον διαδεδομένο από τον 12ο αιώνα και μετά.

Ο συγγραφέας υποτίθεται αναπαριστά τις τελετουργίες και τα μυητικά μυστήρια της αρχαίας Αιγύπτου, με αποτέλεσμα να επηρεάσει δραστικά τόσο στην ανασκευή των μυστηρίων, όσο και στο να επικρατήσει η αντίληψη ότι γενέτειρα των εσωτερικών μυστηρίων ήταν η Αίγυπτος, αντίληψη που την συναντάμε στην πλειονότητα των μετέπειτα εσωτερικών ταγμάτων στην Ευρώπη, στα Τεκτονικά και ειδικά στον τύπο του Μέμφις – Μισραϊμ, όπως και σε πληθώρα Ροδοσταυρικών Ταγμάτων. Συμπλήρωμα και συνηγορία, απετέλεσε και ένα ακόμα μυθιστόρημα, ο «Σήθος» του Τερασόν που εκδόθηκε το 1731 και έγινε πασίγνωστο στους εσωτερικούς κύκλους, όπου ο ήρωας Σήθος, μεταβαίνει στην Μέμφιδα και μυείται σε κρυφούς χώρους στις πυραμίδες.

Το μυθιστόρημα του Τερασόν, εκτός του ότι επηρέασε τα εσωτερικά τάγματα της εποχής, έδωσε και το σενάριο για το εξέχον έργο του Μότσαρτ, τον «Μαγικό Αυλό». Η ιστορική και αρχαιολογική έρευνα, έχει πλέον ανατρέψει αυτήν την λανθασμένη αντίληψη, καθότι αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχαν μυστικά μυητικά μυστήρια στην αρχαία Αίγυπτο, εφόσον όλες οι τελετουργίες ήταν θρησκευτικού χαρακτήρα και ανοιχτές για όλους.

Ο Απουλήιος στην ουσία περιέγραψε Ελληνικά και Ρωμαϊκά μυητικά, αποδίδοντάς τα στην Αίγυπτο, κάτι που δεν ήταν ασυνήθιστο για την εποχή εκείνη, εξαιτίας του γεγονότος ότι η Αίγυπτος είχε περιβληθεί με έναν μυστηριακό μανδύα που κάλυπτε την Μαγεία και μαγικές τελετουργίες. Στο μυθιστόρημα του Απουλήιου, γίνεται μνεία για την μεταμόρφωση του ήρωα σε Όνο και για να ξαναγίνει άνθρωπος, πρέπει να φάει ένα ρόδο, πράγμα που αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολο και γιατί οι άνθρωποι δεν τον άφηναν να πλησιάσει τις τριανταφυλλιές, αλλά και γιατί τα αγκάθια τον εμπόδιζαν να πλησιάσει ένα ρόδο.

Το ρόδο, ως το αρχαιότερο σύμβολο που αναπαριστά την θηλυκή αρχή, απασχόλησε πολύ και συνεχίζει να απασχολεί τον κάθε εσωτεριστή. Συνδυασμένο με τον Σταυρό, σύμβολο του υλικού, έδωσε ένα από τα πιο διαδεδομένα και με βαθειά σημασία, εσωτερικό σύμβολο και χαρακτήρισε ένα ολάκερο εσωτερικό κίνημα. Τον Ροδοσταυρισμό.

Είδαμε παραπάνω ότι κυκλοφόρησε το 1260 «το μυθιστόρημα του Ρόδου», το οποίο όμως δεν ήταν το μοναδικό, γιατί με τον ίδιο τίτλο, γράφτηκε μυθιστόρημα και από τον Arnoldus Villanova, τον επονομαζόμενο Doctor Illuminatus, όπως και από τον Ortholanus και από τον Roger Bacon τον 13ο αιώνα, τον επονομαζόμενο Doctor Ad mirabilis.

Τελευταίος που συνέγραψε «Μυθιστόρημα του Ρόδου», ο Nicolas Flamel, διάσημος Παρισινός γιατρός και εσωτεριστής, από το 1330-1413, αφιερώνοντας μάλλιστα το «Μυστικό Ρόδο» στην Αφροδίτη, με το ίδιο πνεύμα που οι χριστιανοί αφιερώνουν το Ρόδο στην Μαρία.

Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής εκείνης, από τον 10ο έως τις αρχές του 14ου αιώνα, ήταν κατά πρώτον η πρωτοκαθεδρία που καταλαμβάνει πλέον ο ορθός λόγος, ο ορθολογισμός –με τον Θωμά τον Ακινάτη μάλλιστα ακόμα και η δυτική εκκλησία ασπάστηκε πλήρως την Αριστοτέλεια λογική- και δεύτερον, μέσα από την διάδοση των γνώσεων και μάλλιστα Ερμητικών, Αλχημιστικών και Καβαλιστικών, διακρίνουν οι σοφοί τις πλάνες των κυριολεκτικών ερμηνειών που επέβαλε η εκκλησία στους εσωτερικούς μύθους, με αποτέλεσμα να παρατηρείται, στην αρχή μια καλυμμένη σάτιρα για την εκκλησία και στη συνέχεια μια σχεδόν απροκάλυπτη αντιπαράθεση στο δόγμα, συνοδευόμενη από θέσεις και απόψεις που επανεισήγαν παλιές παραδοσιακές αντιλήψεις, κύρια της αρχαιοελληνικής παράδοσης.

Παράλληλα όμως με την καθιέρωση του ορθολογισμού, ως αντίδραση στην πρωτοκαθεδρία του νου, αναδεικνύεται ο μυστικισμός, με τους μεγάλους μυστικούς της Δύσης, τον Eckart και τον Tauler και με τους Μυστικούς και το κίνημα των Ησυχαστών στο Βυζάντιο.

Ήδη από τον Μάξιμο τον Ομολογητή (6ος – 7ος αιώνας) είχε τεθεί το θέμα των δύο δρόμων για την αναζήτηση της αλήθειας. Ο πρώτος δρόμος είναι μέσω του Λόγου ή του νου, μέσω της συλλογιστικής. Για να είναι αποτελεσματικός όμως, πρέπει να υπάρχει αντιστοιχία του αισθητού με το νοητό. Αυτό κατά τον Μάξιμο επιτυγχάνεται με την αλληγορία και τον συμβολισμό, άποψη που πασίδηλα φανερώνει τον νόμο των αντιστοιχιών των Ερμητικών, επικυρώνοντας το απόφθεγμα, όπως πάνω έτσι και κάτω.

Ο άλλος δρόμος αναζήτησης της αλήθειας για τον Μάξιμο και για όλους ανεξαιρέτως τους «Μυστικούς», είναι ο δρόμος της εσωτερικής ενόρασης, ο δρόμος της καρδιάς. Ο δρόμος της καρδιάς προϋποθέτει κατά πρώτον, αδιάλειπτη προσευχή. Εδώ, λέγει ο Συμεών ο νέος θεολόγος (10ος – 11ος ), χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Αν σηκώνεις τα χέρια σου στον ουρανό και τα μάτια σου και τον νουν σου και φαντάζεσαι με τον νουν σου θεία νοήματα και τα αγαθά του ουρανού, (μερικές φορές χύνεις δάκρυα και κλαις), να είσαι βέβαιος ότι βρίσκεσαι στο δρόμο της πλάνης. Δεν αποκτάς έτσι τις αρετές και την απάθεια. «Τέτοιοι βλέπουν φως με τα μάτια του κορμιού τους, και αγροικούν ευωδίας και ακούουν φωνάς με τα αυτιά τους κλπ.κλπ.. και σιγά σιγά δαιμονίζονται».

Δεύτερη προϋπόθεση είναι η καρδιά να στραγγαλίσει το νου και μόνον τότε εξασφαλίζει τη γνώση των αρχών και την ορθή εκτέλεση των θείων εντολών. Η ένωση με το Θεό, έλεγαν οι βυζαντινοί Μυστικοί, γίνεται όταν το πνεύμα επιτύχει να προσελκύσει το νου στο βάθος της καρδιάς, τον στραγγαλίσει, του απαγορέψει τη συνήθη κίνησή του προς τα εξωτερικά αντικείμενα και από την Βαβυλώνα τον επαναφέρει στη Σιών

Τρίτη και βασικότερη προϋπόθεση που απαιτεί ο δρόμος της καρδιάς, είναι η αποκλειστική αφιέρωση, η αναχώρηση από τα εγκόσμια και ο αυστηρός ασκητισμός.

Αν και δεν είναι του παρόντος να κάνουμε κριτική στον δρόμο της καρδιάς και να δείξουμε γιατί είναι ελλειμματικός, θα σημειώσουμε μόνον ότι για τον συνειδητό αναζητητή, για τον μυημένο, είναι δρόμος ασυμβίβαστος και απορριπτέος, καθότι με το να προϋποθέτει αναχωρητισμό και ασκητισμό, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το καθήκον του κάθε ανθρώπου, όπως το αντιλαμβάνεται ο Εσωτερισμός, που είναι, μετά τον σεβασμό προς το θείο, η αγάπη προς την πατρίδα και τον πλησίον και η τρυφερά αφοσίωση στην οικογένεια.

Για τους Μυστικιστές κάθε εποχής, ο δρόμος της καρδιάς, με την απάρνηση του κόσμου αυτού, με την φλογερή και με πάθος αγάπη και την αποκλειστική αφιέρωση στο θεό, γίνεται ο δρόμος που –υποτίθεται- επαναφέρει τον ασκητή στην αγκαλιά του θεού, σώζοντας την ψυχή του…

Για τον μυημένο όμως, κάθε ικανοποίηση των παθών και κάθε υποχώρηση χάριν ιδιοτέλειας ή άρνησης εκτέλεσης του καθήκοντος, θεωρείται ελάττωμα. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ιδιοτέλεια από το να νοιαζόμαστε μόνον πως θα σώσουμε την ψυχούλα μας, αδιαφορώντας για ολάκερο τον κόσμο.

Ως αληθείς εσωτεριστές, εργαζόμαστε ακατάπαυστα για την βελτίωσή μας, συνηθίζοντας το πνεύμα μας στην σύλληψη των υψηλών ιδεών της αρετής, της δόξας και του καθήκοντος. Οι αρετές βάβαια, οι οποίες για τον αμύητο κόσμο θεωρούνται σπάνια προσόντα, για τους αληθείς ζηλωτές του Εσωτερισμού είναι απλή εκπλήρωση καθήκοντος.

Ως μυημένοι των αρρήτων μυστηρίων και κληρονόμοι της ανεπανάληπτης σοφίας των προγόνων μας και πειθόμενοι στα "ρήματα" εκείνων, δεν αδημονούμε να αποχαιρετήσουμε τον κόσμο και να απαλλαγούμε από αυτόν, αλλά έχουμε σαν πρώτη προτεραιότητα να γνωρίσουμε τι ήρθαμε να κάνουμε εδώ, και με την εργασία μας να τον καταστήσουμε καλύτερον.

Ήδη μια θεώρηση του κόσμου ξεχασμένη για πολλούς αιώνες, με την πλημμυρίδα των έργων της Ελληνικής γραμματείας που κατέκλυζε την Ευρώπη, η χαρωπή θεώρηση της ζωής και της φύσης που η Ελληνική κοσμοθέαση είχε αναδείξει, επανέρχονταν και προανήγγειλε την αυγή για το μεσαιωνικό σκοτάδι που κάλυπτε τον Δυτικό κόσμο.

Ο 14ος αιώνας ξεκίνησε με τον βίαιο διωγμό των Ναϊτών το 1307 και σύντομα ήρθε και η σειρά και για τους άλλους φορείς και αποκαλυπτές της γνώσης, της καταδιωγμένης αλήθειας. Το 1317 ο πάππας Ιωάννης ο 12ος εξέδωσε βούλα (ισοδύναμο με τον ορθόδοξο αφορισμό) ενάντια στους Αλχημιστές και η ιερή εξέταση ξεκίνησε να φωτίζει τον κόσμο με τις φλόγες που ανέδυαν τα βασανισμένα και καμένα κορμιά διδασκάλων, διανοουμένων, θεραπευτών, μαιών και όσων είχαν την ατυχία να γεννηθούν με κόκκινα μαλλιά ή να έχουν κρεατοελιές…

Παρά τις απάνθρωπες όμως διώξεις, η γνώση εξαπλώνεται πλέον ραγδαία και αυτό χάρη στις μυστικές εταιρείες που συστήνουν οι φωτισμένοι διδάσκαλοι. Το 1410 ή 1413 ιδρύεται το Τάγμα των Ροδοσταύρων, το 1430 ο Φίλιππος της Βουργουνδίας ιδρύει το Τάγμα των Ιπποτών του Χρυσόμαλου Δέρατος, ακολουθεί ο Cornelius Agrippa το 1507 και στη συνέχεια ένας μεγάλος αριθμός μυστικών σχολών και οργανώσεων, που όρισαν σαν πρωταρχικό τους μέλημα και σκοπό, την αφύπνιση των ανθρώπων , προβάλλοντας ως κεντρικό ρητό το απόφθεγμα από την «Νέα Ατλαντίδα» του RC Bacon (1624), «Tempora patet occulta veritas” , «Με τον καιρό η κρυμμένη αλήθεια θα εμφανιστεί στο φως».

Ο Francis Bacon μαζί με τον Fludd, είναι οι ιδρυτές της Αγγλικής εταιρείας των Ροδοσταύρων και κατά τα πρότυπα των Βέλγων RC και φυσικών, αδελφών Van Helmont, διαχώρισαν την αδελφότητα σε δύο ρεύματα. Ένα εσωτερικό με πρώτο Μάγο τον Fludd, όπου συνέχιζαν την ενασχόληση με τα Ερμητικά, την Αλχημεία και την Καμπαλά και έναν εξωτερικό, όπου προωθούνταν η ενασχόληση και η ανάπτυξη των θετικών επιστημών.

Το εξωτερικό ρεύμα του RC που διεύθυνε ο Bacon, θα αποτελέσει το 1645 το «Αόρατο Κολλέγιο», μυστικό στην αρχή λόγω των διώξεων, θα εμφανισθεί λίγα χρόνια αργότερα δημόσια, με την ονομασία Gresham’s College, προάγοντας τους σκοπούς των Ροδοσταύρων, όπως καθορίζονται μέσα στο έργο του Bacon “Νέα Ατλαντίς», δηλαδή η ανακαίνιση της επιστήμης με την ουσιαστική παρατήρηση και μελέτη των φαινομένων της φύσης.

Διάσημα ονόματα, όπως ο φιλόσοφος Lock, ο αρχιτέκτονας Sir Cristophe Wren, ο φιλόσοφος και διοικητής της Σκωτίας Sir Robert Moray, επιφανή μέλη του Κολλεγίου θα το καταξιώσουν παγκόσμια. Η Ροδοσταυρική αυτή Ακαδημία, θα μετονομαστεί το 1620 σε Academy και το 1662 ο Κάρολος ο 2ος με την βοήθεια του τότε προέδρου της Boyle, θα την αναγνωρίσει επίσημα με την ονομασία Royal Sosiety και με το όνομα αυτό –που αναφέρεται μέχρι σήμερα- θα γίνει το αληθινό εργαστήριο παραγωγής επιστήμης, αναδεικνύοντας τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας.

Ο Bacon –που θεωρείται και ο συγγραφέας των έργων του Σέξπιρ- στο έργο του «Νέα Ατλαντίς», φανερώνεται ως ο ανακαινιστής του τάγματος των Ροδοσταύρων, ο βαθύτατος γνώστης της φύσης, ένας αληθινός επιστήμων αλλά και ο τολμηρός νεωτεριστής που εισάγει επίσημα τον ορθολογισμό, εδραιώνοντας την φιλοσοφική επαγωγική σκέψη, δίνοντας πλέον την πρωτοκαθεδρία στην Λογική, την λογική που η αναγεννημένη Δύση ξαναανακάλυψε στον Αριστοτέλη. Ο ορθός λόγος, γίνεται η καρδιά του έργου του Bacon, «Novum Organum», βιβλίο που τονίζει τα έργα λογικής του Αριστοτέλη, που τιτλοφορούνταν Όργανον.

Το βιβλίο «Νέα Ατλαντίς» κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του Bacon, όμως η πρώτη του έκδοση είχε στο εξώφυλλό του τις δύο στήλες του Ηρακλή, με τα γράμματα B και J. Παράλληλα βρίθει συμβόλων, όπως ο γνώμονας, η στάθμη, Ήλιος – Σελήνη, κυβικός λίθος, πεντάκτινος αστέρας κλπ, σύμβολα που ευθέως παραπέμπουν σε Τεκτονισμό.

Κατ’ εκείνα τα χρόνια το όνομα Ροδόσταυρος, εκτός του γεγονότος ότι είχε κατασυκοφαντηθεί από εκκλησιαστικούς κύκλους, μετά την έκδοση των επαναστατικών Ροδοσταυρικών μανιφέστων, την πρώτη δεκαετία του 17ου αιώνα, άρχισε να θεωρείται αρνητικό και από την πολιτική αριστοκρατία.
Έτσι, σιγά σιγά εγκαταλείφθηκε και αντικαταστάθηκε από τον γενικό όρο, «Σοφοί». Ως σοφοί κατά κανόνα συναντώνται οι εργάτες του έργου της Αλχημικής μεταστοιχείωσης, αλλά στην ουσία, έτσι αποκαλούνται όλοι οι ενασχολούμενοι με τις ερμητικές επιστήμες. Αυτή η νέα ορολογία που επικράτησε –αν και ο όρος «σοφός» συναντάται πολύ πρώιμα στα Αλχημιστικά έργα- έφερε και κάποια σύγχυση στην έρευνα της ιστορικής εξέλιξης των εσωτερικών ταγμάτων.

Χαρακτηριστική είναι η θέση που ανευρίσκεται στο Long Livers του Gould του 1725, που μας πληροφορεί ότι στην εισαγωγή της Μυστικής ιστορίας του Τεκτονισμού, οι Ροδόσταυροι και οι Τέκτονες αναφέρονται ως αδελφοί της ίδιας αδελφότητας και Τάγματος.

Ο λόγος που υφίσταται αυτή η διαφοροποίηση Ροδοσταύρων και Τεκτόνων, είναι όχι το ότι οι σοφοί εκείνης της εποχής βρήκαν καταφύγιο στις συντεχνίες των οικοδόμων, αλλά το ότι, η ενάσκηση με την Αλχημεία είχε δυστυχώς αλλοιωθεί και οι εργάτες του έργου, αντί να εργάζονται για την ατομική τους μεταστοιχείωση, εξαπατήθηκαν από την φιλαργυρία τους και επιδίωκαν μάταια οι δυστυχείς να μεταστοιχειώσουν την ύλη.

Στο βιβλίο “Wassenaer’s Historishe Verhaal” του με αρχικά αναφερόμενου συγγραφέα, L.D.V.Z. ,αναφέρεται: «Σεις οι ίδιοι είσθε η φιλοσοφική λίθος, η ίδια σας η καρδιά είναι η πρώτη ύλη που πρέπει να μετουσιωθεί σε καθαρό χρυσό». Αυτή είναι η αληθινή φόρμουλα του έργου, η καθαγίαση του εσωτερικού ανθρώπου και πάρεργόν της, η άσκοπη προσπάθεια μεταστοιχείωσης της κοινής ύλης σε εξευγενισμένη.

Η πραγματοποίηση όμως του έργου, προϋπέθετε την μελέτη του βιβλίου Μ, του βιβλίου Mundi, του βιβλίου του κόσμου. Αυτό το συμβολικό βιβλίο, το αληθινό βιβλίο του νόμου, ο Παράκελσος στο Paragranum το ονομάζει, «ψυχή του κόσμου», «ζωή της φύσης», «ens astrale”.

Στους εκατό δυστυχώς, μόλις ένας κατανοούσε το αληθινό έργο. Η παρερμηνεία του Αλχημικού έργου, ήταν αυτή που εξανάγκασε τους σοφούς να αντικαταστήσουν σταδιακά τα Αλχημικά σύμβολα με Τεκτονικά, γεγονός που παρατηρήσαμε στα πρώιμα έργα των σοφών.

Ο καθηγητής Bolland, γράφει στο Orphische Mysterien, «Κατά την αλλαγή του Ροδοσταυρισμού σε ελευθεροτεκτονισμό, η συμβολική γλώσσα της αρχιτεκτονικής έλαβε τη θέση της συμβολικής γλώσσας της Αλχημείας, που ενθύμιζε μια προέλευση την οποίαν απαρνούνται όλο και περισσότερο. Ο Ροδοσταυρισμός και ο φιλελευθερισμός του που δεν ήταν αρεστός στην Αγγλία, εγκαταλείφθηκε και χρησιμοποιήθηκε σαν αποκλειστικά αρχιτεκτονικός συμβολισμός, ο οποίος αληθινά σχετιζόταν με τον Ροδοσταυρισμό, αλλά μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να προσδώσει μια προέλευση αρχαίας Αγγλικής σοφίας.

Χωρίς αμφιβολία, το να ισχυριζόμαστε ότι ο ελευθεροτεκτονισμός του 17ου αιώνα προέρχεται από την αρχαία συντεχνία των οικοδόμων, είναι μια απάτη, είναι μάλλον μια νέα διασκευή των αρχαίων μυστηρίων που εισήχθησαν από τους Σοφούς, μορφωμένους Νεοπλατωνικούς του 17ου αιώνα».

Αντίστοιχα διαβάζουμε από ένα άρθρο της Daily Journal της 5-9-1730, «Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχει μια ξένη οργάνωση, από την οποία οι Άγγλοι Ελευθεροτέκτονες, που ντρέπονται για την αληθινή καταγωγή τους, αντιγράψανε μερικές τελετουργίες και αγωνίσθηκαν πολύ για να πείσουν τον κόσμο ότι ήταν απόγονοί της, αν και δεν πήραν από αυτήν παρά μερικά σημεία δοκιμασιών ή μύησης. Τα μέλη αυτής της εταιρείας έφεραν το όνομα Ροδόσταυροι και οι αξιωματικοί της που ονομάζονταν επίσης, Σεβάσμιος διδάσκαλος, Επόπτες κλπ, έφεραν κατά τις τελετές των έναν κόκκινο σταυρό ως σημείο αναγνώρισης».

Η ηθελημένη ή αθέλητη αποκοπή από τις ρίζες, έχει πάντα σαν αποτέλεσμα την αποστέρηση από την ουσία του πνεύματος και οδηγεί στον εκφυλισμό της τυπολατρίας του γράμματος. Αναφέρονται από το παρελθόν, αλλά ανευρίσκονται εύκολα σήμερα, στοές που έχουν εκπέσει στην τυπολατρία του νεκρού γράμματος και έχουν απομακρυνθεί από την ζωοποιό ουσία του πνεύματος.

Τέτοιο θλιβερό παράδειγμα μία από τις Στοές Vredendal των κάτω χωρών, η Στοά του Άμστερνταμ που ιδρύθηκε το 1529, τέθηκε σε ύπνο το 1601 και επανενεργοποιήθηκε στην Χάγη το 1637 με την ονομασία Frederik’s Vredendal, όπως δείχνει η ιδρυτική πράξη που έχει κατατεθεί στην αίθουσα ρητορικής De Rozenstok. Η στοά αυτή ήταν κυρίως μια συγκέντρωση των φίλων του κυβερνήτη, ο οποίος ελάχιστα ενδιαφέρονταν για πνευματικά θέματα. Παρότι γιόρταζαν τον Αγ. Ιωάννη, στην ουσία όμως, οι κυριότερες ενασχολήσεις ήταν οι διασκεδάσεις και τα συμπόσια.

Παρότι αποδείχθηκε πολλές φορές ότι η μελέτη του Ερμητισμού και της Αλχημείας προορίζεται για λίγους, πόσο μάλλιστα η υψηλή φιλοσοφία της Καμπαλά που είναι για ακόμα λιγότερους, παρότι είχε διαδοθεί η αντίληψη ότι δήθεν οι Σοφοί κατάλαβαν ότι δύσκολα θα μπορούσαν να προσφέρουν περισσότερα και βαθύτερα νοήματα και έτσι αρκέστηκαν σε μαθήματα καθήκοντος, φιλανθρωπίας και ηθικών επιταγών, οι πραγματικοί σκοποί ίδρυσης Ταγμάτων και Στοών, είναι τελείως διαφορετικοί.

Ο αληθής Τέκτονας διδάσκαλος, ο Γ. Γ. Γουίλμχερστ στο βιβλίο, «το κρυμμένο νόημα του τεκτονισμού», έγραφε:

«Είναι άτοπο να σκεφτόμαστε ότι μια ευρεία οργάνωση όπως ο Τεκτονισμός, έχει σαν σκοπό να διδάξει το συμβολικό νόημα λίγων απλών εργατικών εργαλείων, ή να εντυπώσει αρετές ή να ενισχύσει απλές ηθικές αρχές… Η Συντεχνία έχει σίγουρα κάποιον ευρύτερο στόχο από την απλή ενστάλαξη της εφαρμογής κοινωνικών αρετών. Ο Τεκτονισμός είναι ένα μυσταγωγικό σύστημα, που διαθέτει μία προς τα έξω και ορατή πλευρά και μία προς τα μέσα , νοητική και πνευματική πλευρά».

«Διάλεξε για Λίθο εκείνον μέσα από τον οποίο οι βασιλιάδες τιμούνται στο στέμμα τους και μέσα από το οποίο οι γιατροί θεραπεύουν τους αρρώστους τους, γιατί αυτός είναι κοντά στην φωτιά», συμβούλευε το Rosarium Philosophorum.

Προβάλλοντας τις εσωτερικές διεργασίες στην ύλη, ο εργάτης της Τέχνης έβλεπε έξω από αυτόν να υφίσταται ο μετασχηματισμός. Λίγοι όμως ήταν αρκετά έξυπνοι για να καταλάβουν ότι, αυτός ήταν ο δικός τους μετασχηματισμός. Έτσι, οι σοφοί εργάζονταν για τον μετασχηματισμό του εαυτού τους. Οι ανόητοι όμως, ματαιοπονούσαν άσκοπα να μετασχηματίσουν την ύλη…

Σε κάθε μυητική διαδικασία, ο μυούμενος έρχεται σε επαφή με αλληγορίες και σύμβολα. Τα σύμβολα έχουν το μεγάλο πλεονέκτημα να μπορούν να ενώνουν ετερογενείς ή ακόμα και ασύμμετρους μεταξύ τους παράγοντες, σε μια μοναδική εικόνα. Με την παρακμή της αλχημείας, η συμβολική ένωση του πνεύματος και της ύλης κατέρρευσε, με αποτέλεσμα να βρίσκεται ο σύγχρονος άνθρωπος ξεριζωμένος μέσα σε έναν κόσμο από τον οποίον έχει αφαιρεθεί η ψυχή.

Ο Σοφός έβλεπε την ένωση των αντιθέτων μέσα από το σύμβολο του δέντρου. Έτσι δεν είναι παράξενο που το ασυνείδητο του σημερινού ανθρώπου, που δεν αισθάνεται πια άνετα μέσα στον κόσμο και δεν μπορεί να βασίσει την ύπαρξή του, ούτε στο παρελθόν που δεν υπάρχει πια, ούτε στο μέλλον που δεν έχει έλθει ακόμα, χρειάζεται να επανέλθει στο σύμβολο του κοσμικού δέντρου που είναι ριζωμένο σε αυτόν τον κόσμο και φτάνει μέχρι τον ουρανό –το δέντρο που είναι επίσης ο άνθρωπος.

Μέσα στην ιστορία των συμβόλων, αυτό το δέντρο που είναι η Στοά, θεωρείται ο ίδιος ο δρόμος της ζωής. Μια ανάπτυξη προς εκείνο που υπάρχει αιώνια και δεν αλλάζει, που ξεπηδά από την ένωση των αντιθέτων, και που με την αιώνια παρουσία του, κάνει εφικτή αυτήν την ένωση.

Φαίνεται πως ο άνθρωπος, που αναζητά μάταια την ίδια του την ύπαρξη και βγάζει μια ολόκληρη φιλοσοφία μέσα από αυτήν, μόνον μέσα από μια εμπειρία της συμβολικής πραγματικότητας, μπορεί να βρει τον δρόμο του προς έναν κόσμο στον οποίο δεν θα είναι πια ξένος.

Η εργασία της ανοικοδόμησης, το έργο της μεταστοιχείωσης είναι εφικτό για τον επιμελή εργάτη. Τα ρητά του κάλλους της Ερμητικής επιστήμης μαζί με τα απόρρητα της ισχύος της ανοικοδόμησης και της Αλχημιστικής μεταστοιχείωσης, αληθώς υπόσχονται την κοινωνία της αρρήτου Σοφίας των ανώτερων μυστηρίων της Καμπαλλά, της δημιουργίας, της ίδιας της θεότητας, του ανθρώπου.

ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΚΟΜΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΟΠΩΣ ΤΟ 74’ ΗΤΑΝ Η ΑΠΟΧΟΥΝΤΟΠΟΙΗΣΗ

2010-07-20T23:39:00.000-07:00

Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Τα μεταπολιτευτικά κόμματα που μετεξελίχθηκαν σε μη – κόμματα είναι πλέον συντελεστές άρνησης, υπονόμευσης της Δημοκρατίας όχι δόμησης, θεμελίωσης της.

Την μεταβατική αυτή περίοδο οφείλουμε να δημιουργήσουμε ως πολίτες, ως κοινωνία πολιτών ορισμένες παρατάξεις, ορισμένα μέτωπα ώστε η χώρα να βρει την φυσιολογικότητα της ως Κοινωνία, ως Έθνος, ως Κράτος, ως Θεσμική συγκρότηση, ως Οικονομία.

Ένα από τα μέτωπα αυτά, 43 χρόνια μετά το 67’ και 36 μετά το 74’ είναι αυτό της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Η λέξη που οφείλει να βάλει δυναμικά και ανταγωνιστικά στην ημερήσια διάταξη, στον δημόσιο διάλογο που απουσιάζει, η νέα παράταξη σύγχρονων πολιτών για την Δημοκρατία είναι η Αποκομματικοποίηση. Όπως το 1974 έβαλε το αίτημα της Αποχουντοποίησης.

Πόσοι από τους Επιφανείς αντιχουντικούς δημοκράτες του 1974 είναι σήμερα δημοκράτες; Ελάχιστοι.

Είναι τα μη κόμματα, παραδείγματος χάριν το ΚΚΚΑΣΟΡ δημοκρατικό κόμμα; Η επιστημονική απάντηση όπως γράφω στο βιβλίο μου είναι όχι.

Δεν αρκεί να ήσουν δημοκράτης το 1974. Το ζήτημα είναι να είσαι σήμερα δημοκράτης.

Ο ηθικός όχι μόνον μορφωτικός και πολιτικός αυτός ορίζοντας είναι χρήσιμος ως απάντηση στον νεοσυντηριτισμό, την νέα αντιδραστικότητα, τον χαμελεοντισμό και τον φονταμεταλισμό των πρώην δημοκρατών.

Επί πλέον είναι χρήσιμη μια συζήτηση για τις ομοιότητες της χούντας και της μεταπολίτευσης. Ακόμη και στο επίπεδο του ανθρωπολογικού τύπου. Του χουντικού με τον πρώην Δημοκράτη. Εκτός από τις ομοιότητες στον τομέα της οικιστικής πολιτικής και άλλους τομείς.

Αυτό που έχει ανάγκη η Ελλάδα για να απεγκλωβιστεί από τα σύγχρονα δεσμά της είναι η Δημοκρατία, ο Λόγος, ο Διάλογος. Ήταν η απουσία δημοκρατίας που προκάλεσε την κατοχή της Κύπρου. Η απουσία της προκάλεσε το μαρτύριο του Σίσυφου – του Ελληνικού λαού δηλαδή – σε μια οικονομία πληρωμής χρεών, με αμειβόμενους, συντηρούμενους διαχειριστές τα μη κόμματα της μεταπολίτευσης. Παραρτήματα – Καταστήματα του χρηματιστικού κεφαλαίου στην πλέον άγρια μορφή του.

Την 24η Ιουλίου 2010 χρειάζονται μαθήματα μιας νέας σύγχρονης δημοκρατικής παιδείας που θα απαντά και θα περιθωριοποιεί τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό που εμφανίζεται και δρα με την μορφή του μη κόμματος, της μη ηγεσίας.

Το βιβλίο μου για το ΚΚΚΑΣΟΡ είναι ένα καλό βοήθημα, ένα χρήσιμο εγχειρίδιο.

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Η ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΜΑΝΤΕΛΑ - ΤΟ ΑΥΡΙΑΝΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΟΤΣΑΛΑΝ

2010-07-19T09:11:00.000-07:00

Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Ο μεγάλος πρωταθλητής, ο μεγάλος πρωταγωνιστής ήταν ο Νέλσον Μαντέλα.

Το χαμόγελο, το πρόσωπο του, όπως στις Ρωμαίικες εικόνες μας, η ματιά του. Μια ματιά που καθήλωσε τον κόσμο πολύ περισσότερο από όλα τα γκολ.

Ήταν μια άλλη εικόνα της Νότιας Αφρικής που αναδύθυκε από τα ερείπια του Απαρτχάιντ. Είναι μια άλλη εικόνα, μια άλλη ματιά της σημερινής και αυριανής ανθρωπότητας που θέλουν οι λαοί και οι άνθρωποι.

Αντίθετα στη δική μας ιστορική περιοχή ο Ομπάμα, οι Ευρωπαίοι κλπ. συντηρούν, διατηρούν ακόμη το κουτοπόνηρο, δολοφονικό, γενοκτονικό μάτι του Τζέμ χθές και του σοσιαλιστή Μπαικάλ, του Ερντογκάν και του Νταβούτογλου. Των απογόνων, συνεχιστών των Νταήδων.

Για την «δική μας ηγεσία» δεν χρειάζεται καν αναφορά. Ο ηθικός της εκφυλισμός είναι πρωτόγνωρος ιστορικά. Εξάλλου είναι καταζητούμενοι από τους νόμους και τα ήθη της ανθρωπότητας για το έγκλημα και την ντροπή του Ίμραλι. Καλόλυμνο το έλεγαν πριν εξοντωθούν οι Έλληνες κάτοικοι της το 1915.

Οι προηγούμενες απερχόμενες γενιές καταγράφονται στην ιστορία ως καταδότες ή υπήκοοι, απολογητές καταδοτών.

Η νέες γενιές, τα παιδιά των καταδοτών, των ανεχόμενων τον καταδοτισμό μπορούν να δημιουργήσουν άλλες αξίες, νοήματα και ιδανικά ζωής που γεννήθηκαν σε αυτόν τον ιερό τόπο. Να ζήσουν μια άλλη ζωή άξια του τόπου και του ονόματος τους.

Ώστε μαζί με την Ελευθερία του Φιλολάου Τιτάνα, του Προμηθέα του Ίμραλι Αμπτουλάχ Οτσαλάν και το χαμόγελο του επιστρέψει η γη του Ομήρου, του Ηροδότου, του Γκιλγκαμές, των ιερών βιβλίων, των Θεών και των Αγίων στην σφαίρα της πολιτισμένης ανθρωπότητας.

Εύχομαι ο γείτονας, λόγω πατρός, του Μαντέλα Ομπάμα να κατανοήσει το παράδειγμα του αντί να ταυτίζεται με τους νταήδες της Μικράς Ασίας και της Μεσοποταμίας. Ότι πιο βάρβαρο παρήγαγε η ιστορία. Περισσότερο βάρβαρο από το Απαρτχάιντ.

Η θέληση της ιστορίας, του δικαίου και των λαών ανεξάρτητα από την μικρότητα και τους φθηνούς βρώμικούς υπολογισμούς των εξουσιών, επιταχύνει τους χρόνους ώστε οι λάτρεις αυτού του θαυμάσιου οικουμενικού αθλήματος να επευφημούν προσεχώς τους μελλοντικούς Ινιέστα και Φορλάν.

Στα Στάδια, τα Γυμνάσια του Αμέντ της Αρχαίας Άμιδας, της Ούρφα της Αρχαίας Έδεσσας, της Αντιόχειας.

Στην επιστροφή των Γυμνασίων στον τόπο τους.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 με το χαμόγελο του Αμπτουλάχ. Χωρίς το αποκρουστικό βλέμμα των Νταήδων και την γελοία και παρακμιακή εικόνα των εγχώριων φίλων τους.

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Ενενήντα εννέα Κούρδοι δήμαρχοι ανακηρύσσουν "δημοκρατική αυτονομία" στο τουρκικό Κουρδιστάν

2010-06-26T00:27:00.000-07:00

Οι 99 δήμαρχοι και οι πρόεδροι των νομαρχιακών επιτροπών που πρόσκεινται στο κουρδικό κόμμα BDΡ, ετοιμάζονται να ανακηρύξουν επίσημα την "δημοκρατική τους αυτονομία" στην Τουρκία.

Με τον πρωτοσέλιδο τίτλο, "Οι Κούρδοι θα ανακηρύξουν την αυτονομία τους", η εφημερίδα Taraf αποκαλύπτει ότι σύντομα οι 99 Κούρδοι δήμαρχοι, ανάμεσα στους οποίους και ο δήμαρχος του Ντιγιαρμπακίρ, θα ανακηρύξουν την "δημοκρατική αυτονομία" τους.

Την απόφαση των δημάρχων, επικρότησε με δηλώσεις του, το ηγετικό στέλεχος του στρατιωτικού σκέλους του ΡΚΚ Τζεμίλ Μπαγίκ, γνωστός ως «Τζουμά» και άλλα ηγετικά στελέχη του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν.

"Θέλουμε να λύσουμε το Κουρδικό Ζήτημα σε αυτή τη βάση. Αν το τουρκικό κράτος το αποδεχτεί, τότε θα συνεργαστούμε μαζί του για τη δημοκρατική αυτονομία. Σε περίπτωση, όμως, που το τουρκικό κράτος δεν αποδεχτεί αυτή τη λύση, θα λύσουμε εμείς το κουρδικό στη βάση της δημοκρατικής αυτονομίας. Προς στιγμήν αυτά έχουμε να πούμε. Σύντομα θα ανακηρύξουμε και επίσημα την αυτονομία μας", δήλωσε ο «Τζουμά», σύμφωνα με την Taraf.

Ανάμεσα σε όσα αποφάσισαν οι 99 δήμαρχοι, είναι να αρχίσουν αγώνα για την ανεξαρτητοποίηση των Δήμων από την κεντρική κυβέρνηση και από το τουρκικό κράτος.

Όπως έγινε γνωστό, θα επιδιωχθεί η αυτοδιαχείριση των πόρων και των φόρων από την τοπική αυτοδιοίκηση, καθώς και η αυτοδιαχείριση των τομέων της υγείας, της παιδείας και της τοπικής ασφάλειας.

Σημειώνεται, ότι η απόφαση των στελεχών του κόμματος BDP για την ανεξαρτητοποίηση της τοπικής αυτοδιοίκησης και των δήμων, ήταν ένας από τους όρους που έθεσε η Ε.Ε. για να προχωρήσει η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας.

Το BDP έχει αναδείξει δημάρχους σε επτά πρωτεύουσες νομών, 51 πρωτεύουσες επαρχιών και 40 δημαρχίες κωμοπόλεων.

Οι Κούρδοι υποστηρίζουν ότι στις επόμενες δημοτικές εκλογές θα κερδίσουν τουλάχιστον δεκαέξι πρωτέουσες νομών και συνολικά 300 δήμους σε όλη την επικράτεια, από 99 που έχουν σήμερα.

Οι εξελίξεις αυτές στο Κουρδικό ζήτημα, ξεκίνησαν μετά λήξη της μονομερούς εκεχειρίας που είχε κηρύξει το ΡΚΚ, την 13 Μαΐου 2010, ημερομηνία που συμπίπτει με τη δήλωση του έγκλειστου στη φυλακή του Ιμραλί ηγέτη των Κούρδων της Τουρκίας, Α. Οτσαλάν, ότι διακόπτει τις προσπάθειες για συνομιλίες με την Άγκυρα, γιατί δεν βρίσκει πρόθυμους συνομιλητές.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ JEREMIE

2010-06-24T02:27:00.001-07:00

H N.E. του ΛΑ.Ο.Σ. Ζακύνθου, καταγγέλλει την απόφαση της κυβέρνησης, στη δυσκολότερη οικονομική συγκυρία των τελευταίων δεκαετιών στα Ιόνια, να εξαιρέσει τους τέσσερις νομούς της Περιφέρειάς μας από την ένταξη στο κοινοτικό πρόγραμμα Jeremie που θα χρηματοδοτεί την ανάπτυξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, βάζοντας όλη την υπόλοιπη Ελλάδα μέσα!

Η Κοινοτική Πρωτοβουλία JEREMIE έχει στόχο να βελτιώσει την πρόσβαση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων στη χρηματοδότηση, με δάνεια και εγγυήσεις δανείων.

Η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΛΑΟΣ Ζακύνθου, καλεί τον Βουλευτή, το Επιμελητήριο Ζακύνθου, τον Εμπορικό Σύλλογο, τους φορείς και τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα, να πάρουν έγκαιρα θέση επί του σοβαρού ζητήματος και με συντονισμένες ενέργειες, να γίνουν οι απαραίτητες πολιτικές παρεμβάσεις στα κυβερνητικά κλιμάκια.

Λερώθηκε το «λευκό κολάρο!..»

2010-06-22T02:44:00.000-07:00

Του καθηγητή κ. Γιώργου Πιπερόπουλου.

Η κοινωνιολογική-οικονομική έννοια του «λευκού κολάρου» αφορά στην αποκαλούμενη διεθνώς «μεσαία τάξη» που αποτελεί έδαφος στήριξης για τις ανώτερες κοινωνικοοικονομικές τάξεις των «εχόντων» και σημείο αναφοράς για τα μέλη των εργατικών τάξεων με τα τίμια αλλά «μουτζουρωμένα» από το μόχθο της καθημερινότητας χέρια.

Ο Μαρξιστικού προσανατολισμού Αμερικανός κοινωνιολόγος C. Wright Mills είχε γράψει στο ομώνυμο βιβλίο του πριν μερικές δεκαετίες ότι από τη στιγμή που τα μέλη της μεγάλης κοινωνικής τάξης «του λευκού κολάρου» εντάσσονται παραγωγικά στο οικονομικό σύστημα καταλήγουν να χάνουν όχι μόνο τον χρόνο και την ενέργεια για τα οποία και θα πάρουν στο δεκαπενθήμερο ή το μήνα την αμοιβή τους αλλά και πολλά από τα προσωπικά τους χαρακτηριστικά όπως το χαμόγελο και την ευγένειά τους τα οποία οφείλουν να προσφέρουν στον «πελάτη» ως κομμάτι του συμβολαίου εργασίας που συνυπογράφουν με τον εργοδότη τους (υπό τις ευλογίες της Εθνικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών!…)

Οι πρόσφατες «καταστροφικές» για πολλούς αναλυτές αλλά και την ευρύτερη κοινή γνώμη «ρυθμίσεις» της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στο ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ και το ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΟ και μαζί η «αδυναμία» των ελεγχόμενων από το ΠΑΣΟΚ Συνδικάτων για αποτελεσματική αντίδραση (πέραν του θεαθήναι των…«απεργιών») προκαλούν πλέον ανεξέλεγκτα επίπεδα αηδίας σε αυτούς που πίστεψαν και στήριξαν την Ιδέα του Συνδικαλισμού, θυμηδία σε άλλους που δεν μπορούν να περιμένουν ούτε ένα λεπτό περισσότερο για να αλώσουν και τους τελευταίους θύλακες αντίστασης και πολυποίκιλα ερωτηματικά στην Κοινή Γνώμη η οποία αδυνατεί να συλλάβει και να συνθέσει σε μια εικόνα από τη οποία να…βγαίνει νόημα τα επιμέρους στοιχεία του ακατανόητου σύγχρονου εργασιακού αυτού «πάζλ» που περνά πανηγυρικά από τον «τριπρόσωπο μπαμπούλα» της Ελλάδας που λέγεται…τρόικα!...

Είναι απαραίτητο να θυμηθούμε πως όταν πριν δύο δεκαετίες μας ερχόταν από την Αμερική και την Ιαπωνία οι πρωτότυπες τότε ιδέες με νέα εργασιακά σχήματα που εξέφραζε ο ευρηματικός τίτλος «ελαστικά ωράρια εργασίας» κανείς δεν μπορούσε να φαντασθεί τις εξελίξεις που μας προέκυψαν με ραγδαίους ρυθμούς και ξεπερνώντας τα προσχήματα απογυμνώνουν τον μύθο της «Μεσαίας Τάξης» η οποία στηριζόμενη στα ελαστικά ωράρια υποτίθεται ότι θα μπορούσε να απολαύσει «τον ελεύθερο χρόνο» δημιουργικά, να αναπτύξει καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις με μέλη της οικογένειας, να αποβεί περισσότερο ανταγωνιστική στην παραγωγική διαδικασία.

Λες και ήταν μεθοδευμένο, ξαφνικά η ευρεσιτεχνία των «ελαστικών ωραρίων» απασχόλησης απεκάλυψε έναν απίστευτα διψασμένο για κέρδη και αδηφάγα άπληστο ΔΡΑΚΟΥΛΑ που απομυζεί την ζωτική ενέργεια των εργαζομένων δικαιώνοντας την πράξη με το πρόσχημα της ανάγκης για αύξηση της ανταγωνιστικότητας μπροστά στην επέλαση του «κίτρινου κινδύνου» που – «ΑΚΟΥΣΕ και…ΦΡΙΞΕ» φίλε Διεθνιστή Μαρξιστή - εκπορεύεται από την πατρίδα του Μάο, ανδρώνεται στα σπλάχνα της Λαϊκής Δημοκρατίας (της Κομμουνιστικής) ΚΙΝΑΣ και απειλεί όχι μόνο το μόρφωμα του Καπιταλισμού (είδωλο του οποίου είναι και το ίδιο) αλλά τις ίδιες του τις ρίζες!

Πάντως άσχετα με τα ευφυολογήματα του κ Πρωθυπουργού ότι «θα ματώσουμε για να…σωθούμε» και των Υπουργών κκ Λοβέρδου και Παπακωνσταντίνου που «υποφέρουν όταν μας…βασανίζουν, μας περικόπτουν εισοδήματα και μισθούς και μας…φορομπήχνουν» ΜΕΤΑ από τις πρωτόγνωρες εφαρμοζόμενες νέες (;) ρυθμίσεις στα εργασιακά και στα ασφαλιστικά θέματα λέτε να ξαναδούμε παιδιά κάτω των δέκα ετών να εισέρχονται στο χώρο εργασίας μία ώρα πριν την ανατολή του ήλιου και να εξέρχονται μία ώρα μετά τη δύση του όπως συνέβαινε όταν ΔΕΝ υπήρχαν Συνδικάτα αλλά υπήρχαν Φέουδα με Βαρώνους, Κόμητες και Δούκες και «ταλαίπωρους» εργάτες-θνητούς χωρίς μοίρα στον ήλιο για τους ίδιους και τα παιδιά τους!

Και έτσι η εικονική πραγματικότητα της «μεσαίας τάξης» που στήριξε οκτώ χρόνια τους εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ του κ Σημίτη, που ψήφισε ΔΥΟ φορές τους ανεξήγητα «αδιάφορους» κάποιοι λένε και «ανίκανους» πραιτοριανούς του Μαξίμου της Ν.Δ. του κ Καραμανλή ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ βίαια από το ΠΑΣΟΚ του κ Παπανδρέου και τα στελέχη του - θύμα της απληστίας του διεθνούς κεφαλαίου – και σβήνει με απίστευτα γοργούς ρυθμούς από τον χάρτη του Ελληνικού κοινωνικού συστήματος…

Υπάρχουν άνθρωποι στο Υπουργικό Συμβούλιο του «ΝΕΟΥ ΠΑΣΟΚ» και στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα που να συνειδητοποιούν ότι καθώς ΛΕΡΩΘΗΚΕ «το λευκό κολάρο» και σβήνει γοργά η υπόσχεση του «παραδείσου» για τις εργατικές τάξεις η ΕΚΡΗΞΗ θυμού θα είναι ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ διαστάσεων και αναπόφευκτη;

Δηλαδή πού θα κρυφτούν ΟΛΟΙ τους εάν κάποιοι βροντοφωνάξουν και η ελληνική κοινωνία θα ανταποκριθεί στο κάλεσμα «Εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, επαγγελματίες, επιστήμονες, νέοι και νέες ξεσηκωθείτε, δεν έχετε τίποτε άλλο να χάσετε μια και σας τα πήρε ΟΛΑ η τρόικα»;

Τελικά μήπως κάποιοι που είχαν ξεκινήσει ως ειλικρινείς ιδεολόγοι ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ (τους άλλους του ανεξέλεγκτου Φιλελευθερισμού ούτε να τους θυμηθώ δεν θέλω) ΕΘΑΨΑΝ στα ανέμελα καλοζωισμένα και ευτραφή ή στα μεθοδικά καλογυμνασμένα σώματά τους όπου σίγουρα θα έπρεπε να συνεχίζουν να υπάρχουν στα ατομικά αλλά και στο συλλογικό τους υποσυνείδητο όσα οδήγησαν 150 χρόνια πριν τους Μαρξ και Ένγκελς να συνθέσουν το ανατρεπτικό τους κάλεσμα «….εργάτες όλους του κόσμου ενωθείτε, δεν έχετε τίποτε να χάσετε παρά μόνο τις αλυσίδες σας;…»

Γιατί η Τουρκία δημιουργεί ισχυρή πολεμική βιομηχανία;

2010-06-20T23:30:00.001-07:00

Η καθέλκυση του πρώτου περιπολικού SAR της Τουρκικής Ακτοφυλακής TCSG Dost (SG-701) κλάσης Commandante-Siro. Στο βάθος διακρίνεται το δέυτερο σκάφος TCSG Guven (SG-702).

Toυ Σάββα Ιακωβίδη

Πριν από λίγες ημέρες χάθηκε στα ψιλά των εφημερίδων μια πάρα πολύ σημαντική είδηση: Η Τουρκία ενισχύει τη δημιουργία ισχυρής στρατιωτικής βιομηχανίας. Στο πλαίσιο αυτό, καθελκύστηκε το πρώτο από τέσσερα πλοία έρευνας-διάσωσης, που κατασκεύασε ο γνωστός επιχειρηματικός κολοσσός Κοτς. Σε ομιλία του, ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας, Γκιονούλ, είπε ότι ο τουρκικός στρατός έχει υιοθετήσει ως θεμελιώδη στρατηγική να κατασκευάζονται στην Τουρκία όλα τα μέσα που χρειάζονται οι ναυτικές δυνάμεις της χώρας και η ακτοφυλακή. Πρόσθεσε πως σε πέντε τουρκικά ναυπηγεία συνεχίζεται η ναυπήγηση στρατιωτικών πλοίων αξίας δύο δισεκ. δολαρίων.
Γιατί, λοιπόν, η Τουρκία προχωρεί στη δημιουργία ισχυρής αμυντικής βιομηχανίας; Αναζητήσατε την απάντηση στον… Νταβούτογλου. Όντως, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, στο ήδη κυκλοφορούν βιβλίο του, «Το Στρατηγικό Βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας», αναλύει τις παραμέτρους ισχύος σε συνάρτηση προς την αμυντική βιομηχανία. "Η αμυντική βιομηχανία μίας χώρας", γράφει, "είναι συνάμα το αποτέλεσμα και το μέρος της εξίσωσης ισχύος της. Όταν εξετάσουμε το θέμα από την άποψη των σταθερών δεδομένων, η ιστορία μίας χώρας επηρεάζει απευθείας, κατ’ αναλογίαν της βαρύτητάς της, την εξωτερική πολιτική και την πορεία εξέλιξης και την κατεύθυνση της αμυντικής βιομηχανίας. Ένα καλό παράδειγμα της επίδρασης, που ασκούν τα ιστορικά γεγονότα στην αμυντική διάρθρωση μίας χώρας προσφέρει η Γερμανία, η οποία από την εποχή τής Αγίας Ρωμαιογερμανικής αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου έχει έναν άξονα, που εκτείνεται από το Βορρά προς το Νότο της ηπειρωτικής Ευρώπης, όπου η ενδοχώρα (Hinterland) του άξονα αυτού στις στέπες της Ανατολικής Ευρώπης απαιτεί κυρίως χερσαίες στρατιωτικές δομές". Ο Νταβούτογλου υποστηρίζει πως "μία χώρα που είναι εξαρτημένη στο θέμα της άμυνας από το εξωτερικό, δεν είναι δυνατόν να διαμορφώσει μία ανεξάρτητη και μόνιμη πολιτική βούληση".
Επισημαίνει ακόμα σε τι βαθμό "οι στρατηγικές της Αμερικής, της Γερμανίας και της Ρωσίας έχουν συνδέσει στενά τη δομή της αμυντικής βιομηχανίας τους με σταθερά και μεταβλητά δεδομένα", που για τον Νταβούτογλου είναι η ιστορία, η γεωγραφία και ο πληθυσμός. Γιατί, συνεπώς, η Τουρκία πρέπει να αποκτήσει ανεξάρτητη αμυντική δομή; Ας προσεχθούν αυτά που λέγει: "Η Τουρκία οφείλει να επιδείξει μία αμυντική δομή, η οποία πρέπει να λαμβάνει υπόψη της τα σημαντικά εκείνα στοιχεία που τη διαφοροποιούν από τα υπόλοιπα κράτη. Οι ιστορικοί παράγοντες αυτής της αμυντικής δομής έχουν αναγκάσει την Τουρκία να αναπτύξει μιαν αμυντική στρατηγική. Είναι αδύνατο για την Τουρκία, η οποία δημιουργήθηκε στη βάση του ιστορικού και γεωπολιτικού παρελθόντος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και υπεισήλθε στην κληρονομιά της, να διανοηθεί και να σχεδιάσει την άμυνά της αποκλειστικά στο πλαίσιο των συνόρων που κατέχει".
Γιατί; Ιδού η αποκαλυπτική θέση Νταβούτογλου: "Η ιστορική κληρονομιά μπορεί να αναγκάσει την Τουρκία να επέμβει σε de facto καταστάσεις, που εμφανίστηκαν πέραν των συνόρων της". Όπως οι κρίσεις στη Βοσνία και στο Κοσσυφοπέδιο, οι κρίσεις στις σχέσεις της με τη Βουλγαρία, την Ελλάδα και, το 1974, η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Το μήνυμα Νταβούτογλου είναι σαφέστατο: Η Τουρκία πρέπει να αποκτήσει αμυντική βιομηχανία για να υλοποιήσει τη νεο-οθωνανική πολιτική τής επέκτασης και της ανάδειξης της χώρας ως μεγάλης δύναμης και ως πόλου συσπείρωσης και συνένωσης του μουσουλμανικού-ισλαμικού κόσμου. Καταλαβαίνει κανείς, στην Αθήνα και στη Λευκωσία;

Τake me back to Constantinople

2010-06-17T09:59:00.000-07:00

Ή, πως το Βυζάντιο και όχι η Ρώμη, μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση της Pax Americana

του Edward Luttwak (μετάφραση απο το περιοδικό Foreign Policy)

Οικονομική κρίση, ογκούμενο δημόσιο χρέος, υπερβολικές δεσμεύσεις στο εξωτερικό – δεν είναι αυτός τρόπος να κυβερνάται μια αυτοκρατορία. Η Αμερική χρειάζεται σοβαρά φροντιστήριο στρατηγικής. Και γρήγορα. Αυτό δε θα προερχόταν ποτέ από τη Ρώμη και η υιοθέτηση των στρατηγικών της. Η ανηλεής επέκταση της αυτοκρατορίας, η κυριαρχία επί ξένων λαών και ο συντριπτικός, ολοκληρωτικός πόλεμος απλώς θα επέσπευδαν την πτώση της Αμερικής. Αντ΄ αυτής, καλύτερα να η καθοδήγηση να αναζητηθεί στην ανατολική ενσάρκωση της αυτοκρατορίας: Το Βυζάντιο, που επέζησε του Ρωμαϊκού προκατόχου του για περισσότερους από οκτώ αιώνες. Είναι τα μαθήματα της Βυζαντινής υψηλής στρατηγικής που πρέπει να ανακαλύψει ξανά η Αμερική σήμερα. (σημ Εν Κρυπτώ : και όχι μόνο..)

Ευτυχώς, είναι πολύ πιο εύκολο να διδαχθεί κανείς από τους Βυζαντινούς παρά από τους Ρωμαίους, που δεν άφησαν σχεδόν καμία γραπτή κληρονομιά στρατηγικής και τακτικής, παρά μόνον αποσπάσματα κειμένων καθώς και μια διανοουμενίζουσα συλλογή του Βεγετίου, που λίγα ήξερε από την τέχνη του πολέμου. Οι Βυζαντινοί, όμως, κατέγραψαν τα πάντα: τις τεχνικές πειθούς, συλλογής πληροφοριών, τη στρατηγική τους σκέψης, τα δόγματα τακτικής και τις επιχειρησιακές μεθόδους τους. Όλα αυτά παρατίθενται με σαφήνεια σε μία σειρά ευρισκομένων βυζαντινών στρατιωτικών εγχειριδίων και σε έναν μείζονα οδηγό για τη διακυβέρνηση του κράτους.

Πέρασα τις δύο τελευταίες δεκαετίες μελετώντας αυτά τα κείμενα, για να συντάξω μια μελέτη της Βυζαντινής υψηλής στρατηγικής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες καλά θα έκαναν να προσέξουν τα επόμενα επτά διδάγματα, αν επιθυμούν να παραμείνουν μια μεγάλη δύναμη:

I.Να απόφευγεις τον πόλεμο με κάθε μέσον, σε κάθε δυνατή περίσταση, αλλά να ενεργείς πάντα ως εάν να πρόκειται να ξεκινήσει πόλεμος ανά πάσα στιγμή. Να εκπαιδεύεσαι εντατικά και να είσαι έτοιμος για μάχη ανά πάσα στιγμή – αλλά μην επιθυμείς διακαώς να πολεμήσεις. Ο ύψιστος σκοπός της πολεμικής ετοιμότητας είναι να μειώσει την πιθανότητα να χρειαστεί να πολεμήσεις.

II.Να συλλέγεις πληροφορίες για τον εχθρό και τη νοοτροπία του, και να παρακολουθείς τις ενέργειές του συνεχώς. Οι προσπάθειες να το κάνεις αυτό μπορεί να μην είναι πάντα παραγωγικές, αλλά σπανίως πηγαίνουν χαμένες.

III.Να εκστρατεύεις με μεγάλη ισχύ, τόσο επιθετικά όσο κι αμυντικά, αλλά να αποφεύγεις τις μάχες, ιδιαίτερα τις μεγάλης κλίμακας μάχες, εκτός αν οι συνθήκες είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές. Να μη σκέφτεσαι σαν τους Ρωμαίους, που αντιλαμβάνονταν την πειθώ απλώς σαν βοηθό της βίας. Αντίθετα, να χρησιμοποιείς τη βια στις μικρότερες δυνατές δόσεις, για να καταφέρεις να πείσεις αυτούς που είναι δυνατόν να να πεισθούν και να βλάψεις αυτούς που δεν είναι ακόμη ευεπίφοροι σε πειθώ.

IV.Να αντικαταστήσεις τη μάχη αναλώσεως και την κατοχή χωρών με πόλεμο ελιγμών: κεραυνοβόλες επιθέσεις και επιθετικές επιδρομές για να αποδιαρθρώνεις τους εχθρούς, ακολουθούμενες από ταχύτατες αποχωρήσεις. Ο σκοπός δεν είναι να καταστρέψεις τους εχθρούς σου, γιατί μπορεί να είναι οι αυριανοί σου σύμμαχοι.Οι πολλοί εχθροί μπορεί να είναι καλύτεροι από έναν και μοναδικό, εφ΄όσον μπορούν να πεισθούν να επιτεθούν ο ένας στον άλλον.

V.Να προσπαθείς να τελειώνεις τους πολέμους επιτυχώς με το να προσεταιρίζεσαι συμμάχους για να αλλάζεις την ισορροπία δυνάμεων. Η διπλωματία είναι ακόμη πιο σημαντική κατά τη διάρκεια του πολέμου απ΄ότι κατά την ειρήνη. Να απορρίπτεις, όπως και οι Βυζαντινοί τον ανόητο αφορισμό πως όταν μιλούν τα όπλα οι διπλωμάτες σιωπούν. Οι πιο χρήσιμοι σύμμαχοι είναι εκείνοι πλησιέστερα στον εχθρό, γιατί αυτοί ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον πως να αντιμετωπίσουν καλύτερα τις δυνάμεις του.

VI.Η υπονόμευση του εσωτερικού του εχθρού είναι ο φθηνότερος δρόμος για τη νίκη. Τόσο φθηνός, στην πραγματικότητα, σε σύγκριση με το κόστος και τον κίνδυνο της μάχης, που πρέπει να επιχειρείται πάντα, ακόμη και με τους φαινομενικά πιο σκληρού αντιπάλους. Να θυμάσαι: Ακόμη και φανατικοί θρησκευόμενοι μπορούν να δωροδοκηθούν, όπως ανακάλυψαν από τους πρώτους οι Βυζαντινοί, επειδή οι ζηλωτές μπορούν να είναι πολύ δημιουργικοί στην επινόηση θρησκευτικών δικαιολογιών για να προδίδουν τον ίδιο τους το σκοπό (“ αφού η τελική νίκη του Ισλάμ είναι αναπόφευκτη, έτσι κι αλλιώς...”)

VII.Όταν η διπλωματία και η εσωτερική υπονόμευση δεν είναι επαρκείς, και η μάχη είναι αναπόφευκτη, να χρησιμοποιείς μεθόδους και τακτικές που εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες του εχθρού, να αποφεύγεις να ξοδεύεις τις στρατιωτικές σου δυνάμεις, και να φθείρεις υπομονετικά την ισχύ του εχθρού. Αυτό μπορεί να απαιτεί πολύ χρόνο. Αλλά δεν υπάρχει βία, γιατί μόλις εξαφανιστεί ο ένας εχθρός, κάποιος άλλος θα πάρει σίγουρα τη θέση του. Όλα αλλάζουν διαρκώς, καθώς ηγέτες κι έθνη ανέρχονται και πέφτουν. Μόνο η αυτοκρατορία είναι αιώνια – αν, δηλαδή, δεν εξαντλήσει τον εαυτό της.

http://www.enkripto.com/2010/06/ake-me-back-to-constantinople.html

Με δάκρυα το φινάλε της Χαράς στο Μ. Δέρειο

2010-06-16T11:01:00.001-07:00

«Κυρία Χαρά δεν σας χάνουμε, θα σας έχουμε στο μυαλό μας, θα σας φέρνουμε στα όνειρά μας» της είπε ο μικρός Τζαφέρ που έδωσε γράμμα εκ μέρους των συμμαθητών του
Ρεπορτάζ: Μελαχροινή Μαρτίδου

Δάκρυσαν και οι πέτρες με την σχολική γιορτή των μαθητών του δημοτικού σχολείου του Μεγάλου Δερείου, εκεί στο τέρμα Θεού στον Έβρο. Πρωταγωνιστές για μια ακόμη φορά τα μικρά παιδιά, τα Πομακόπουλα, αλλά και οι γονείς τους. Νέες μητέρες που μέσα στο λιοπύρι, εκεί στον ταπεινό αυλόγυρο του σχολείου επί ώρες απολάμβαναν όλα όσα η δασκάλα έμαθε με κόπο στα παιδιά τους, να απαγγέλουν ποιήματα και να τραγουδούν Θεοδωράκη. Στο επίκεντρο και οι ίδιες που εισέπραξαν το πιο θερμό χειροκρότημα από το κοινό. Εκεί και κόσμος που ήλθε σχεδόν απ’ όλα τα σημεία της Ελλάδας, να δει την γιορτή της Χαράς Νικοπούλου που αφήνει το Δέρειο με πόνο ψυχής. Με μια ομιλία του δονούσε τα στήθια, αναφέρθηκε στο ρόλο της ως εκπαιδευτικός και στην πολεμική που δέχθηκε όταν κάποιοι την είδαν σαν εμπόδιο στα σχέδιά τους. Σε άψογα ελληνικά τα μικρά παιδιά τα έδωσαν όλα στην γιορτή αποδεικνύοντας στην πράξη το έργο που γίνεται .

Η Χαρά όπως πάντα με το ακορντεόν της, συνόδεψε μουσικά την χορωδία των παιδιών με ένα εκπληκτικό ρεπερτόριο
Συγκλονιστική η στιγμή που η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου τους αποχαιρέτησε με τον δικό της τρόπο, ένα - ένα τα παιδιά, τα φίλησε, τα έδωσε αναμνηστικά και μέσα σε αυτά ένα dvd οπτικό από δραστηριότητες του σχολείου με 400 φωτογραφίες, από τα 5 χρόνια της παρουσίας της και τους μαθητές της, όπως τους έζησε από την πρώτη μέρα, για να θυμούνται την σχολική τους ζωή κι ένα μουσικό cd με τα τραγούδια που μάθαιναν στην χορωδία

Οι δύο καλύτεροι μαθητές με τα ποδήλατά τους δώρο για την επίδοσή τους
Ήταν το δικό της προσωπικό δώρο που θα τους συνοδεύει μια ζωή. Μαζί τα αξέχαστα γαλανά μάτια της Χαράς, η ζωντάνια της, η θέλησή της, να ανεβαίνουν σκαλιά στην ζωή τους, να προκόψουν, να μην σταματήσουν ποτέ. «Κυρία Χαρά δεν σας χάνουμε, θα σας φέρνουμε καθημερινά στο μυαλό, στα όνειρά μας», ήταν τα λόγια του Τζαφέρ Αλή που βούρκωσε, της πρόσφερε ένα γράμμα που έγραψε εκ μέρους των συμμαθητών του, της 5ης και της 6ης τάξης, για να το διαβάσει και ήταν το δικό τους ευχαριστώ, ενώ της αφιέρωσαν ένα τραγούδι. «Όχι δεν χωριζόμαστε για πάντοτε Χαρά, μα θα ξαναβλεπόμαστε στα όνειρα συχνά. Παλιό και ωραίο παρελθόν που ζήσαμε μαζί…». Βούρκωσαν όλοι. ενώ η ίδια η κ. Νικοπούλου ευχαρίστησε τα παιδιά για την έκπληξη. λέγοντας ότι θα τα θυμάται και θα τα αγαπά πάντα. Ο Χαλήλ Τζαφέρογλου. ο πρόεδρος της σχολικής εφορίας ευχαρίστησε όλους τους επισκέπτες που ήρθαν από μακριά. ενώ ο πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού έδωσε τιμητικές πλακέτες σε δύο μαθητές που ξεχώρισαν, για τις επιδόσεις τους στα μαθήματα και πήραν και ως δώρο από ένα ποδήλατο. Δύο ακόμη ποδήλατα κληρώθηκαν σε παιδιά, ενώ για όλα υπήρχαν δώρα, μπάλες, επιτραπέζια παιγνίδια.
Μια απλή τέντα κι ένα σκηνικό που έγραφε με όλα τα χρώματα «καλό καλοκαίρι» στην είσοδο του σχολείου του Μεγάλου Δερείου ζωντάνεψε η γιορτή λήξης με ποιήματα και τραγούδια Θεοδωράκη, Γκάτσου κ.α.

Η Χαρά Νικοπούλου απευθύνθηκε και στα παιδιά που δεν ήλθαν στην σχολική γιορτή τους. Γιατί άραγε; Γιατί κάποιοι δεν τα άφησαν, δεν ήθελαν να υπάρχουν παιδιά και να την απογυμνώσουν, ασκώντας μια πρωτοφανή τρομοκρατία και πάλι ζωντανεύοντας το γνωστό σενάριο. Και οι γονείς τρομοκρατημένοι από το παρακράτος που ζει και βασιλεύει στο Μεγάλο Δέρειο, υπάκουσαν. Δεν αντιστάθηκαν. «Καλό καλοκαίρι μέσα από την καρδιά μας στους μαθητές Τζελάλ, Ερχάν, Γενίζ, Ζεχρά, Γιουνού, Μπουμπερά, Σαμπρή, Μεχμέτ, Ιλχάν, Χουσείν, Μπερνά, Σαλή, Ζακιέ, Ρεμτζιέ Φατμά Ερκέ, Εμίρ, Σερκάν, Ερντέν, Σαμπρή, Μουράτ» που δεν ήλθαν. Κάποτε σας είχα πει ότι η Ελλάδα ξεκινά από εδώ και τελειώνει στην Κρήτη. Θέλω να θυμάστε ότι δεν είσαστε μόνοι σας, έχετε δίπλα σας τόσους ανθρώπους που ήλθαν να δουν πως είναι τα Ελληνόπουλα του Δερείου. Η Ελλάδα είναι το σπίτι σας, είναι δίπλα σας. Τα 10 εκατομμύρια Έλληνες είναι δίπλα σας και 10 εκατομμύρια Έλληνες στο Εξωτερικό. Θέλω να σας πως ότι ευτύχησα να έχω τις καλύτερες συναδέλφους, κάτι τέτοιο δεν θα μου ξανασυμβεί, είναι πρώτα κυρίες, μετά αδελφές και μετά συνάδελφοι. Σας αγαπώ μ’ όλη μου την καρδιά» είπε η Χαρά Νικοπούλου, που βγήκε αναμνηστικές φωτογραφίες, μοίρασε τα δώρα και αποχαιρέτησε με τον σύζυγό της Ηλία Ελευθεριάδη, συμπαραστάτη και υποστηρικτή στο έργο της το Μεγάλο Δέρειο και τους μαθητές της.
Τα παιδιά του Δερείου Μελίσα, Αλή, Οζτάν, Γιουνούς, Ουμούτ, Φατμέ, Σιτκίν, Σερντάρ, Νουράν Γκιζέμ, Μπιγέν, Οκτάι, Μελίσα στην χθεσινή σχολική γιορτή ένοιωσαν μέσα βαθειά στην ψυχή τους το συναίσθημα του αποχωρισμού από την δασκάλα άγγελο προστάτη τους και παρά τα άφθονα δώρα που τους πρόσφεραν τα πρόσωπα δεν γελούσαν. Αντίθετα μέσα σε καυτό ήλιο έδιναν στην σχολική παράσταση όλο τους τον εαυτό, να πουν στα ελληνικά τα ποιήματα και τα τραγούδια, ενώ η Χαρά Νικοπουλου τους συνόδευε στο ακορντεόν. Σκηνές που αν τις κατέγραφε κάποιος ψυχολόγος θα είχε κάνει διατριβή. Η Χαρά Νικοπούλου δεν έχει την ανάγκη καμίας πολιτικής ταμπέλας, γιατί δεν ανήκει πουθενά, παρά μόνον στην Ελλάδα

Θυμόμαστε τα λόγια της όπως εκφράστηκαν μέσα από την φωνή του αδελφού της Ευτύχιου Νικόπουλου, όταν η πολεμική ήταν στην κορύφωσή της. Ένας λόγος μετρημένος και μεστός ελληνικός. Μια εκπαιδευτικός με συναίσθηση της ευθύνης της, που προσπάθησαν να την συνθλίψουν, αλλά δεν το κατάφεραν.

«Το να μπαίνεις στην αίθουσα διδασκαλίας με τους μικρούς μαθητές σου και να δίνεις όλο σου το είναι, όλη σου την ψυχή, για να τους μάθεις τα πάντα για την Ελλάδα και να τους μεταλαμπαδεύσεις τον ελληνικό πολιτισμό, τις αθάνατες ελληνικές αξίες και ιδανικά, την ένδοξη ελληνική ιστορία, για να τους διδάξεις, να γνωρίσεις όλους αυτούς που θυσίασαν τη ζωή τους και έχυσαν ποταμούς αίματος για να ζούμε και ν' αναπνέουμε σήμερα ελεύθεροι, μέσα σε μία δημοκρατική κοινωνία, υποδηλώνει ότι οι προθέσεις σου είναι άλλες, όχι αγνές, όχι αληθινές, όχι ειλικρινείς, χαρακτηρίζεσαι δε ως εθνικιστής, φασίστας και ακροδεξιός. Το ν' αντιστέκεσαι με όλες σου τις δυνάμεις και όλα τα νόμιμα μέσα που έχεις σε όλους όσους θέλουν να αλλοιώσουν την εθνική ταυτότητα των μικρών μαθητών των μειονοτικών σχολείων και από Έλληνες μουσουλμάνους να τους μετατρέψουν σε Τούρκους μουσουλμάνους γενίτσαρους που θα προβαίνουν, άθελά τους, μέσα στην ελληνική επικράτεια, μέσα σε χώρους λατρείας και εκδηλώσεων όχι μόνον σε παραληρήματα ανθελληνικού μίσους, αλλά και σε άκρως φιλοτουρκικές εκδηλώσεις σημαίνει ότι ανήκεις σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο και έχεις πολιτικές βλέψεις...

Η Χαρά Νικοπούλου δεν έχει την ανάγκη καμίας πολιτικής ταμπέλας, γιατί δεν ανήκει πουθενά, παρά μόνον στην Ελλάδα και την ελληνική εκπαίδευση. Είναι η Ελληνίδα δασκάλα, με τη βροντερή φωνή και την καθάρια ψυχή, γαλουχημένη με τις αρχές και τα ιδανικά που της εμφύσησαν η δασκάλα μητέρα της και ο δικαστικός πατέρας της, τα οποία δεν είναι συνυφασμένα με τη θολότητα, την αθλιότητα και τη σκοτεινιά της πολιτικής».

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ

Ο Νίκος Λυγερός ήταν εκεί, όπως και δεκάδες άλλοι συνέλληνες, ο Ευγένιος Χαϊτίδης από τις Σέρρες, ο Γιάννης Κουριανίδης από την «Ενδοχώρα» ο Βάϊος Πράντζος της ορθόδοξης ιεραποστολής Θεσσαλονίκης, ο Γιώργος Δουμουχτσίδης δημοτικός σύμβουλος Πεύκων, στελέχη του ΛΑΟΣ, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Ηλίας Πολατίδης, ο πρόεδρος του πομακικού συλλόγου Ξάνθης Ταχήρ Κόντε αλλά κι εκπρόσωποι του πατριωτικού συνδέσμου από την Λάρισα, ο πρόεδρος Στέλιος Χαμός, δημοσιογράφοι της Θράκης αλλά και τηλεοπτικά συνεργεία της Αθήνας και πολλοί άλλοι έδωσαν το παρόν τους.

Νίκος Λυγερός, καθηγητής παν/μίου, στρατηγικός σύμβουλος: «Η γιορτή χαρακτηρίζεται πρώτα από όλα από συγκίνηση. Ακούσαμε και μερικά τραγούδια που δυσκολευόμασταν να ακούσουμε και σε άλλες περιοχές της Ελλάδος, όπως του Μίκη Θεοδωράκη, χάρηκα που άκουσα τα παιδιά, είδα όλες αυτές τις μαμάδες να είναι εδώ κοντά στα παιδιά τους και όλοι αυτοί οι φίλοι που ήρθαν από όλα τα μέρη της Ελλάδος για να δώσουν το παρών σε μια εκδήλωση που είναι όχι μόνο σημαντική για το σχολείο αλλά και συμβολική για τα θέματα της Ελλάδος.

Η Χαρά Νικοπούλου είναι ένα σύμβολο εκπαιδευτικού, ασχέτως αν βάλλεται.

-Σωστά, για εμένα είναι πρώτα από όλα εκπαιδευτικός, είμαι και εγώ στο πανεπιστήμιο, αυτό που έχει σημασία πρώτα από όλα είναι το γνωστικό αντικείμενο. Το θέμα είναι ότι η Χαρά έχει τις αντοχές και την ανθεκτικότητα να αντέξει ένα ολόκληρο πλαίσιο που πάει και μερικές φορές δυστυχώς εκτός σχολικής μονάδας, αλλά αυτή μπόρεσε και το έκανε και βλέπω τώρα τα παιδιά πόσο χαίρονται και πόσο συγκινούνται με αυτή την εκδήλωση, νομίζω ότι πέτυχε αυτό που έπρεπε να κάνει, εμείς έπρεπε απλώς να συνεισφέρουμε.
Πιστεύετε ότι υπάρχει ρίζα, υπάρχει συνέχεια;
-Ναι, εγώ το βλέπω, το βλέπω από τα παιδιά, δεν θα έλεγα ότι είναι πολλές οι ρίζες, αλλά οι ρίζες δεν πρέπει να είναι πολλές, πρέπει απλώς να είναι βαθιές.

Ευγένιος Χαϊτίδης, πρ. βουλευτής Σερρών: «Εδώ ήρθαμε για να ζήσουμε Ελλάδα, την πραγματική, την γνήσια, την Ελλάδα που βγαίνει μέσα από τις ψυχές ορισμένων ανθρώπων όπως η Χαρά Νικοπούλου. Αξίζει έπαινος και σε εσάς προσωπικά και στην εφημερίδα «ΧΡΟΝΟΣ» και σε όσους συμπαραστέκονται, στον μεγάλο αυτό αγώνα που δίνει η Χαρά Νικοπούλου για το αυτονόητο, αυτή η περιοχή να βροντοφωνάξει ότι είναι Ελλάδα.
Σας βλέπουμε συγκινημένο.
-Ναι. Λυπάμαι που θα το πω, αλλά είναι ντροπή για όλους αυτούς οι οποίοι τουλάχιστον δεν συμπαραστέκονται στο έργο της Νικοπούλου, πολύ περισσότερο είναι απαράδεκτο να υπάρχει αυτή η στάση της κ. Δραγώνα και των προϊσταμένων της, οι οποίοι φαίνεται με την στάση τους ότι θέλουν να απαλείψουν ή να γκριζάρουν την λέξη Ελλάδα από ορισμένες περιοχές, όμως όλοι εμείς που είμαστε εδώ βροντοφωνούμε ότι η Θράκη όπως και όλη η υπόλοιπη Ελλάδα, είναι και θα παραμείνουν Ελλάδα».

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΑΣΚΑΛΑ ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΔΕΡΕΙΟ !!!

2010-06-15T23:41:00.000-07:00

Ο νομός Έβρου συνδέεται συγκοινωνικά με την υπόλοιπη Ελλάδα και εξυπηρετείται με μόλις τρεις συγκοινωνιακούς άξονες: την Εγνατία οδό, τον κάθετο οδικό άξονα Αρδάνιο - Ορμένιο και τη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης - Ορμενίου.
Δυστυχώς, η μεν χάραξη τής σιδηροδρομικής γραμμής είναι πολύ παλιά και επηρεάζεται από τις πλημμύρες τού ποταμού, ο δε κάθετος οδικός άξονας δεν έχει ακόμη...

ολοκληρωθεί. Προφανώς, το ελληνικό κράτος δεν έχει άλλες προτεραιότητες και ιεραρχεί πολύ χαμηλά την ανάπτυξη τής εθνικά ευαίσθητης αυτής ακριτικής περιοχής. Ευτυχώς, πρόσφατα ολοκληρώθηκε η Εγνατία οδός και έτσι η Βόρεια Ελλάδα απέκτησε άριστη οδική σύνδεση κατά τον διαμήκη άξονα Ηγουμενίτσα - Θεσσαλονίκη - Κήποι. Σε περίοδο επιχειρήσεων, οι δύο άξονες που εξυπηρετούν κάθετα την περιοχή τού Έβρου, δηλαδή η σιδηροδρομική γραμμή και ο κάθετος οδικός άξονας, καθίστανται επιχειρησιακά ανεκμετάλλευτοι λόγω τής εγγύτητάς τους με το ποτάμι και την όριο γραμμή. Είναι προφανές ότι εφόδια και δυνάμεις δεν μπορούν να μεταφέρονται παράλληλα με τα σύνορα και σε απόσταση μόλις λίγων εκατοντάδων μέτρων ή λίγων χιλιομέτρων απ' αυτά.
Μία προσεκτική ματιά στον χάρτη μάς επιτρέπει να αντιληφθούμε ότι σε περίπτωση επιχειρήσεων η μόνη ελπίδα επικοινωνίας τού βορείου Έβρου με την υπόλοιπη Ελλάδα αποτελεί ο ορεινός, οφιοειδής και δύσκολος επαρχιακός δρόμος Σάππες Ροδόπης - Μέγα Δέρειο - Μικρό Δέρειο και από εκεί προς Διδυμότειχο ή Ορεστιάδα. Δυστυχώς, στην Ελλάδα τού 2010, αυτός ο ορεινός δρόμος αποτελεί την μόνη αρτηρία ζωής για τον βόρειο Έβρο, σε περίοδο επιχειρήσεων.

Η μουσουλμανική μειονότητα

Στα δύο παραπάνω προβλήματα, δηλαδή στις ελλιπείς συγκοινωνιακές υποδομές και συνδέσεις και στα δύσκολα γεωγραφικά χαρακτηριστικά, έρχεται να προστεθεί ένα ακόμη κρίσιμο πρόβλημα.
Στο μέσον τής απόστασης τού ορεινού επαρχιακού δρόμου Σάππες Ροδόπης - Διδυμότειχο ή Ορεστιάδα και μάλιστα στην περιοχή που στενεύει η ελληνική επικράτεια (μόλις 20 χλμ. πλάτος, από τα ελληνοτουρκικά μέχρι τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα) υπάρχει ένα σύμπλεγμα χωριών που κατοικούνται σχεδόν αποκλειστικά από μουσουλμάνους τής μειονότητας.
Τα χωριά αυτά, είναι το Μεγάλο και το Μικρό Δέρειο, ο Πετρόλοφος, η Σιδηρώ, η Ρούσσα, το Γονικό, το Άνω και Κάτω Μικράκιο, ο Κισσός, το Σιδηροχώρι, τα Ουράνια και η Αγριάνη. Τους τελευταίους μήνες έλαβε μεγάλη δημοσιότητα το γεγονός τής μετάθεσης μιας νεαρής Ελληνίδας δασκάλας από το δημοτικό σχολείο τού Μεγάλου Δερείου στη Θεσσαλονίκη γιατί, όπως φαίνεται, μάθαινε στα παιδιά τής μειονότητας την ελληνική Ιστορία και τον ελληνικό πολιτισμό.
Θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι πολύ μεγάλη μερίδα των μουσουλμάνων τής περιοχής είναι Πομάκοι που «τσουβαλιάζονται» από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα με τους υπολοίπους ομοθρήσκους τους και μαθαίνουν υποχρεωτικά την τουρκική γλώσσα. Η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου έπεσε θύμα τής μετάθεσης τής ειδικής γραμματέως για θέματα μεινοτικών σχολείων, τής κ. Θάλειας Δραγώνα (τής ιδεολογικώς ομογαλάκτου με την κ. Μαρία Ρεπούση, τής γνωστής συγγραφέως τού βιβλίου Ιστορίας), επειδή για πέντε χρόνια υποστήριζε έμπρακτα πως οι Πομάκοι αισθάνονται Έλληνες και δεν πρέπει να αφήνονται έρμαια στις ορέξεις των κύκλων τού τουρκικού προξενείου Κομοτηνής. Δυστυχώς, το σύμπλεγμα των χωριών αυτών, είναι το πλησιέστερο προς τα ελληνοτουρκικά σύνορα, και κατοικείται από σχεδόν συμπαγή μουσουλμανικό πληθυσμό, ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται σ' αυτή την επιχειρησιακά ιδιαίτερα ευαίσθητη περιοχή. Το σχέδιο τής 1ης Τουρκικής Στρατιάς, το σχέδιο «Βαριά», ασφαλώς και προέβλεπε κατάλληλη διαχείριση των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης με τη διάθεση εικόνων τουρκικών στρατευμάτων που εισέρχονται σε ελληνικά χωριά και γίνονται αντικείμενο θερμής υποδοχής από αμάχους και παιδιά που ανεμίζουν τουρκικές σημαίες. Ο νοών νοείτω.

Πηγή: Περιοδικό «Στρατιωτική Ισορροπία & Γεωπολιτική», τεύχος 4, σελ. 41-42 (Ιούνιος 2010)

Πώς διώξαμε μια επένδυση 250 εκατ. ευρώ σε τέσσερα ελληνικά λιμάνια

2010-06-06T23:12:00.001-07:00

Οι εκπρόσωποι της Royal Caribbean Cruises άκουσαν έκπληκτοι την ελληνική πλευρά να τους ζητεί να προσλάβουν και «καμιά πενηνταριά- εξηνταριά έλληνες ναυτικούς»
ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. ΣΚΟΡΔΙΛΗΣ

Επενδύσεις ύψους 250 εκατ. ευρώ σε τέσσερα ελληνικά λιμάνια στον τομέα των υποδομών υποδοχής ξένων επιβατών πρότειναν σύμφωνα με τις πληροφορίες του «Βήματος» οι άνθρωποι της Royal Caribbean Cruises όταν συναντήθηκαν πριν από περίπου έναν μήνα με την υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας κυρία Λούκα Κατσέλη.

Η πρότασή τους αφορούσε επενδύσεις στα λιμάνια του Πειραιά, του Κατάκολου, της Ρόδου και του Ηρακλείου Κρήτης στους τομείς των υποδομών υποδοχής και διαμονής των επιβατών των κρουαζιεροπλοίων της παραπάνω εταιρείας. Σύμφωνα με τις ίδιες πάντοτε πληροφορίες, οι σύμβουλοι της κυρίας Κατσέλη που ήταν παρόντες στη συνάντηση ζήτησαν από τους αμερικανούς εκπροσώπους της RCC να προσλάβουν και «καμιά πενηνταριά- εξηνταριά έλληνες ναυτικούς».

Οι Αμερικανοί της RCC, η επίσκεψη των οποίων συνέπεσε με τις αντιδράσεις της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας κατά του πλοίου τους «Ζenith», έκπληκτοι άκουσαν το αίτημα της ελληνικής πλευράς. Απάντησαν ότι έχουν πραγματοποιήσει επενδύσεις στον τομέα της κρουαζιέρας σε περισσότερες από 40 χώρες και σε καμία δεν τους ετέθη τέτοιο ζήτημα, προσθέτοντας ότι είναι αδύνατον σε κάθε χώρα στην οποία πραγματοποιούν επενδύσεις να δεσμεύονται και για προσλήψεις ναυτικών, ευχαρίστησαν την κυρία Κατσέλη και αποχώρησαν. Σήμερα η RCC διαθέτει βάσεις σε 40 χώρες, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται το τουρκικό λιμάνι του Κουσάντασι, στο οποίο ελέγχουν το 25% έχοντας επενδύσει δυναμικά στη δημιουργία σύγχρονων υποδομών υποδοχής και διαμονής ξένων επισκεπτών. Η Μεσόγειος, και συγκεκριμένα το Αιγαίο Πέλαγος και τα νησιά του, είναι μια περιοχή που βρίσκεται πολύ ψηλά στην ατζέντα τους, αφού ήδη δραστηριοποιούνται στην περιοχή 11 κρουαζιερόπλοιά τους, τα οποία κατά μέσον όρο φιλοξενούν 2.500 επιβάτες ανά ταξίδι.

Τα πλοία αυτά πραγματοποιούν στα ελληνικά νησιά περί τις 440 προσεγγίσεις ανά τουριστική περίοδο και ένας απλός πολλαπλασιασμός αρκεί για να δει κανείς ότι διακινούν κάθε χρόνο στην Ελλάδα περί τις 550.000

επιβάτες από όλον τον κόσμο, και κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Οπως επισημαίνουν παρατηρητές της αγοράς, η RCC, στην περίπτωση κατά την οποία επένδυε στην Ελλάδα το ποσό των 250 εκατ. ευρώ που προέβλεπε η πρότασή της, θα αύξανε μοιραία τον αριθμό των κρουαζιεροπλοίων της στην περιοχή και κατά συνέπεια τον τελικό αριθμό των διακινουμένων με τα πλοία της επιβατών, θέλοντας με τον τρόπο αυτόν να διασφαλίσει την επένδυσή της.

Αυτοί που τελικά είναι χαμένοι από αυτή την επένδυση που δεν αποφασίστηκε ποτέ, λένε οι ίδιες πηγές, δεν είναι τόσο ο Πειραιάς, όσο το Κατάκολο, η Ρόδος και το Ηράκλειο της Κρήτης και ενδεχομένως άλλα σημεία του ελλαδικού χώρου στα οποία αναγκαστικά η RCC θα επένδυε για να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις που θα της επέτρεπαν να αυξήσει τον αριθμό των αφίξεων και αναχωρήσεων των πλοίων της.

Επίσης μεγάλη χαμένη είναι η παραναυτιλιακή βιομηχανία της χώρας, δεδομένου ότι τα πλοία αυτά για να εξυπηρετηθούν θα ήταν αναγκασμένα να δημιουργήσουν βάσεις στην Ελλάδα που θα καλύπτουν τις ανάγκες τους σε τροφοδοσία, καύσιμα, αναλώσιμα, ακόμη και πληρώματα.

Μπορεί το έσοδο από τον κάθε επιβάτη ενός τέτοιου πλοίου να μην έφθανε ποτέ ή να έφθανε κουτσουρεμένο στις τοπικές αγορές, καθώς στόχος της κάθε εταιρείας είναι να δαπανήσει ο επιβάτης και το τελευταίο δολάριό του εντός του πλοίου, αλλά τα οφέλη από την παρουσία των πλοίων αυτών καθαυτών στα ελληνικά νερά θα ήταν ιδιαίτερα σημαντικά και θα υπερκάλυπταν κάθε άλλη απώλεια.

Η απελευθέρωση της κρουαζιέρας και οι λανθασμένες επιλογές
Ηπερίπτωση της RCC, που δεν είναι υποθετικό σενάριο αλλά πέρα για πέρα πραγματική, καταδεικνύει τις αδυναμίες του σχεδίου που προωθεί η κυβέρνηση για τον κλάδο της κρουαζιέρας στην Ελλάδα και την άρση των αντικινήτρων που καθιστούν σήμερα απαγορευτικές ξένες επενδύσεις στον εν λόγω τομέα. Από τη στιγμή κατά την οποία ο Πρωθυπουργός εξήγγειλε την πρόθεσή του να εγκρίνει την άρση του καμποτάζ στην κρουαζιέρα ως σήμερα που οι φορείς έχουν στα χέρια τους ένα σχέδιο νόμου που έχει τεθεί προς διαβούλευση τα πάντα έχουν αλλάξει και έχουμε οδηγηθεί από την κανονική απελευθέρωση που ζήτησε και περίμενε ο τουριστικός κλάδος σε μια «τραβεστί» απελευθέρωση, η οποία ανακυκλώνει το πρόβλημα που οδήγησε την ελληνική κρουαζιέρα στον αφανισμό.

Παραδείγματος χάριν, οι όροι που θέτει η ελληνική πλευρά, βάσει του σχεδίου νόμου, για να επιτραπεί σε μια ξένη εταιρεία να εκτελέσει κρουαζιέρες στην Ελλάδα, όπως η υπογραφή τριετούς σύμβασης μεταξύ της εταιρείας και του ελληνικού κράτους, ή η δέσμευση πρόσληψης ελλήνων ναυτικών ή ακόμη η δέσμευση των εταιρειών για συγκεκριμένα χρονικά όρια ταξιδιών, προκαλούν στη διεθνή βιομηχανία της κρουαζιέρας την ακλόνητη πεποίθηση ότι η ελληνική κυβέρνηση είτε αδυνατεί να προσαρμοστεί στα διεθνή δεδομένα του κλάδου είτε δεν έχει καταλάβει για τι ακριβώς συζητεί.

«Σε κάθε περίπτωση» λένε ειδικοί της κρουαζιέρας «απελευθέρωση με τέτοιους όρους και προϋποθέσεις δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο, ούτε καν στην Κούβα, η οποία στη διάρκεια των τελευταίων ετών έχει εξελιχθεί σε έναν από τους κορυφαίους προορισμούς στην παγκόσμια αγορά κρουαζιέρας».

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη εντονότερο, καθώς αρκετές μεγάλες εταιρείες του κλάδου ανέμεναν τα αποτελέσματα της κίνησης της RCC προς την ελληνική πλευρά για να καταλάβουν αν άναψε το πράσινο φως για επενδύσεις επί ελληνικού εδάφους. Δυνητικά και με βάση αυτή τη διάσταση του θέματος τα ξένα κεφάλαια που δεν θα επενδυθούν ποτέ στην Ελλάδα στον τομέα της κρουαζιέρας είναι πολλαπλάσια των 250 εκατ. ευρώ που δήλωσε η RCC ότι επιθυμεί να επενδύσει.

Επιπροσθέτως οι συνεχιζόμενες ανεξέλεγκτες αντιδράσεις των ναυτικών απέναντι στην άρση του καμποτάζ στην κρουαζιέρα προκαλούν επιπλέον τριγμούς στις ήδη προβληματικές σχέσεις του κλάδου της ξένης κρουαζιέρας με την Ελλάδα, με συνέπεια να είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο να χάσει η χώρα ένα μεγάλο μερίδιο της εν λόγω ευρωπαϊκής αγοράς. Σε αυτό το ήδη προβληματικό περιβάλλον θα πρέπει κανείς να συνυπολογίσει και τη νέα και συνεχή δυσφήμηση που υφίσταται η χώρα σε διεθνές επίπεδο από τις εικόνες που ταξιδεύουν σε όλον τον πλανήτη από το λιμάνι του Πειραιά.

Η ατολμία της κυβέρνησης, οι προβληματικές εισηγήσεις που δέχεται ένθεν και ένθεν για το θέμα, οι αντιδράσεις των ναυτικών κάθε φορά που ξένο κρουαζιερόπλοιο προσεγγίζει τον Πειραιά, οι αντιδράσεις του τουριστικού κλάδου και του εμπορικού κόσμου έχουν ήδη δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα που είναι ικανό να αποστερήσει από την ούτως ή άλλως προβληματική εθνική οικονομία ένα σημαντικό έσοδο και, κυρίως, επενδύσεις κύρους.

ΒΗΜΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ, ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΕΣ

2010-05-28T02:54:00.001-07:00

Με έκπληξη διαβάσαμε στον Ριζοσπάστη της Πέμπτης 27 Μαΐου 2010, την ανακοίνωσή του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Σερβιτόρων και Εργατών Ξενοδοχείων Ζακύνθου, που χαρακτηρίζει πρόκληση το γεγονός ότι «η διεύθυνση του ξενοδοχείου Louis Zante Beach μιλάει για μειωμένη πληρότητα λόγω της οικονομικής κρίσης και από την άλλη να έχει προσλάβει Πολωνούς μαθητές αμείβοντάς τους με εξευτελιστικά μεροκάματα.»

Η ΝΕ του ΛΑΟΣ Ζακύνθου, τόσο τον Φεβρουάριο του 2010, όσο και στην ανακοίνωσή της με αφορμή τον εορτασμό της περσινής Πρωτομαγιάς, είχε επισημάνει καταγγέλλοντας το παραπάνω γεγονός και τότε οι κύριοι του ΕΚΖ, μαζί με όλο το επιδοτούμενο νεοταξίτικο σινάφι, μας απαντήσανε με το τροπάρι του «ρατσισμού».

Το πρόβλημα του Έλληνα εργάτη, ότι βρίσκεται στο περιθώριο, είναι εγκαταλελειμμένη μονάδα και δεν μπορεί να ανταγωνισθεί τους πάμφθηνους αλλοδαπούς. Το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι του τουριστικού κλάδου, εδώ και χρόνια έχουν γίνει τα "πειραματόζωα" των νέων εργασιακών σχέσεων και της κάθε είδους εργοδοτικής αυθαιρεσίας, αγνοήθηκε παντελώς τα προηγούμενα χρόνια από τα συνδικαλιστικά τους όργανα και από το ΠΑΜΕ, από τον φόβο να μην χαρακτηριστούν «ρατσιστικά». Αυτά τα προβλήματα διογκώνονται καθημερινά και θα διογκωθούν ακόμα περισσότερο με τα νέα αντεργατικά νομοσχέδια που ετοιμάζονται.

Προϋπόθεση για να μπορέσει να αντισταθεί ο Έλληνας εργάτης, είναι να φύγει ο ξένος απεργοσπαστικός στρατός. Και το εκφράζει μέσα από όλες τις δημοσκοπήσεις. Το εκφράζει καθημερινά στις συζητήσεις στα λαϊκά καφενεία. Οι εργαζόμενοι, οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες του τουρισμού, οι αυτοαπασχολούμενοι θα επιβάλλουν αργά ή γρήγορα το δίκιο τους, με τον δικό τους τρόπο. Ελληνικές δουλειές, για έλληνες εργάτες, καμιά ανοχή στους κεφαλαιοκράτες.

H αναπόφευκτη πτώχευση ενός μοντέλου

2010-04-26T02:28:00.001-07:00

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα βιώνει μια οικονομική κατάρρευση, που είναι ταυτόχρονα κρίση της δυτικής οικονομίας και του ιδιαίτερου παρασιτικού μοντέλου ανάπτυξης το οποίο διαμόρφωσε τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια.

Η κρίση της παγκοσμιοποίησης

Κατ’ αρχάς, από την εποχή που άρχισε να εξελίσσεται η οικονομική κρίση, το φθινόπωρο του 2007, τονίζαμε επανειλημμένα πως, στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για μία, στην κυριολεξία, παγκόσμια οικονομική κρίση, αλλάγια μια τελεσίδικη κρίση της αμερικανικής και δυτικής ηγεμονίας. Αντίθετα η Κίνα, η Ινδία, η Λατινική Αμερική ελάχιστα εθίγησαν από την κρίση, ενώ τείνουν να μεταβληθούν στο νέο επίκεντρο του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Τότε, πολλοί είχαν σπεύσει να αμφισβητήσουν αυτήμας τη διαπίστωση-πρόβλεψη, που σήμερα έχει επιβεβαιωθεί αδιαμφισβήτητα: το 2009, η Κίνα σημείωσε ρυθμό ανάπτυξης 8,7%, ξεπερνώντας τον στόχο του 8% που είχε θέσει η κυβέρνησή της, ενώ το πρώτο τρίμηνο του 2010 τρέχει με 11,9% σε ετήσια βάση! Δηλαδή, η Κίνα επιταχύνει τους ρυθμούς ανάπτυξής της σε επίπεδα υψηλότερα από την περίοδο πριν την κρίση, διευρύνοντας την απόσταση από τις χώρες της Δύσης και τροφοδοτώντας μια γενικότερη ανάκαμψη της ασιατικής, της αφρικανικής και εν μέρει της λατινοαμερικανικής αγοράς. Η Ινδία, που είχε πέσει στο 6,4% το 2009, προβλέπεται να επανέλθει στο 7,6% το 2010 και πάνω από 8% το 2011. (Για να έχουμε δε και μέτρα σύγκρισης με την Ελλάδα και τον υπερχρεωμένο δυτικό κόσμο, αξίζει να υπενθυμίσουμε πως τοεξωτερικό δημόσιο χρέος της Ινδίας αντιπροσωπεύει το… 6% του ΑΕΠ.) Ακόμα και η Ρωσία θα εμφανίσει ρυθμούς ανάπτυξης γύρω στο 7%.

Το δεύτερο στοιχείο, που εμφατικά και συστηματικά υπογραμμίζουμε, είναι πως η κρίση αυτή αποτελεί το τέλος μιας οικονομικής υποτίθεται ευημερίας, βασισμένης στη χρηματιστική και χρηματιστηριακή επέκταση στιςχώρες της Δύσης, την οποία επέτρεψε η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, που εγκαινιάστηκε από το δίδυμο Θάτσερ-Ρίγκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και επιταχύνθηκε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή η επέκταση είχε σαθρές βάσεις και στηριζόταν στην άνοδο του ιδιωτικού και δημόσιου δανεισμού, γι’ αυτό και ήταν αναπόφευκτη η κατάρρευσή της. Η κρίση που ζούμε είναι η κρίση της παγκοσμιοποίησης.

Η δημοσιονομική μετάλλαξη της κρίσης
Όταν λοιπόν ενέσκηψε η παγκόσμια κρίση, η κυβέρνηση Καραμανλή θριαμβολογούσε πως η Ελλάδα είχε αποφύγει τα χειρότερα και είχε αντιμετωπίσει με λιγότερες απώλειες τη διεθνή ύφεση. Και πράγματι έτσι φαινόταν. Το 2008, η Ελλάδα παρουσίασε άνοδο του ΑΕΠ γύρω στο 3%, ενώ ακόμα και το 2009, όταν ήδη άρχιζαν να εμφανίζονται και στην Ελλάδα τα συμπτώματα της κρίσης, η Γερμανία γνώριζε μείωση του ΑΕΠ 5%, έναντι μόλις 1,5% της Ελλάδας. Ωστόσο, οι θριαμβολογίες ήταν άκαιρες και βλακώδεις, διότι η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση επέπρωτο να μεταφερθεί στην Ελλάδα ως δημοσιονομική, εξαιτίας της εξάρτησης της ελληνικής οικονομίας από τη δυτική με τρόπο εισοδηματικό-παρασιτικό. Δηλαδή, η ελληνική οικονομία δεν εξαρτάται τόσο από την εσωτερική παραγωγή της χώρας, αλλά όλο και περισσότερο από την ευημερία της δυτικής οικονομίας –μέσω του τουρισμού, των ναυτιλιακών και μεταναστευτικών εμβασμάτων, του δανεισμού και των επιδοτήσεων, που μεταφράζονται σε κατανάλωση στην Ελλάδα.
Αυτό που στο παρελθόν εμφανιζόταν ως πλεονέκτημα, δηλαδή ο υψηλός βαθμός«παγκοσμιοποίησης» και διασύνδεσης των οικονομιών, μεταβλήθηκε σύντομα σε μειονέκτημα, μια και οι πιο παγκοσμιοποιημένες οικονομίες χτυπήθηκαν ταχύτερα από την κρίση. Γι’ αυτό και, στη Δυτική Ευρώπη, η Ισλανδία και ηΙρλανδία –την οποία προέβαλλε ως πρότυπο τόσο ο Σημίτης, όσο και ο Καραμανλής– οι οποίες στηρίζονταν στις ξένες επενδύσεις και στα ξένα κεφάλαια, ήταν εκείνες που χτυπήθηκαν εντονότερα από την κρίση.
Τα τελευταία χρόνια, παπαγαλάκια τύπου ΣΚΑΪ –Παπαχελάς, Μπάμπης Παδημητρίου, κ.λπ.–, ΕΛΙΑΜΕΠ και ΟΠΕΚ, επαναλαμβάνουν διαρκώς πως έχουμεασθενή παγκοσμιοποίηση και λίγες ξένες επενδύσεις. Και όμως, η Ελλάδα διεσώθη στην πρώτη φάση της κρίσης ακριβώς γι’ αυτό. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως, σε ό,τι αφορά στον εξωτερικό ιδιωτικό δανεισμό, έχουμε ίσως τον μικρότερο σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος, το συνολικό εξωτερικό χρέος (δημόσιος και ιδιωτικόςτομέας) έφτασε στα 391,1 δισ. ευρώ (ή 163% του ΑΕΠ) στο δεύτερο τρίμηνοτου 2009, και το εξωτερικό χρέος του ιδιωτικού τομέα αποτελούσε μόλις τα 135,6 δισ. ευρώ έναντι 255,5 δισ. ευρώ του δημόσιου τομέα, ενώ, στη Βρετανία, την Ολλανδία και αλλού, το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος ξεπερνάειτο 200% του ΑΕΠ.
Όταν όμως, από το 2009, η χρηματοπιστωτική κρίση άρχισε να μεταβάλλεται σε δημοσιονομική –με ιδιαίτερη έμφαση στην Ελλάδα, γιατί η κρίση της διεθνούς οικονομίας έπληξε τις πηγές εισοδημάτων της από το εξωτερικό (ναυτιλιακό και τουριστικό συνάλλαγμα)– τότε εκτοξεύθηκε το δημόσιο έλλειμμα. Έτσι, η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά στην κρίση ως κρίση του δημοσίου ελλείμματος και του χρέους. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα επλήγη κατ’εξοχήν ως παρασιτική απόφυση του δυτικού κόσμου, εκεί που η οικονομία της ήταν απολύτως παγκοσμιοποιημένη, δηλαδή στο δημόσιο χρέος.

Το σημιτικό μοντέλο παγκοσμιοποίησης
Όπως ήδη έχουμε τονίσει αλλού [βλέπε το αφιέρωμα του Άρδην στην κατάρρευση της οικονομίας, στο τεύχος 78], μέχρι τις αρχές της δεκαετίαςτου ’80 η Ελλάδα είχε χαμηλό δημόσιο δανεισμό και ακόμα χαμηλότερο ιδιωτικό –μάλιστα, ο δανεισμός των νοικοκυριών ήταν μηδαμινός, σχεδόν ανύπαρκτος, ενώ το ποσοστό της αποταμίευσης εξαιρετικά υψηλό, γύρω στο 20-25% του ΑΕΠ. Στη συνέχεια άρχισε η άνοδος του δημόσιου δανεισμού που,από το 28% του ΑΕΠ, εκτοξεύτηκε στο 100% μέσα σε εφτά χρόνια.
Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000 είχαμε υψηλό δημόσιο δανεισμό –τομοντέλο Παπανδρέου–, αλλά ο ιδιωτικός παρέμενε ακόμα πολύ χαμηλός, ο χαμηλότερος στον δυτικό κόσμο. Επρόκειτο για την αντανάκλαση του ιδιαίτερου χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, με το μεγάλο βάρος της αγροτικής οικονομίας, των οικογενειακών αποθεμάτων, τηνεπιβίωση δικτύων οικογενειακής και ευρύτερης κοινωνικής αλληλεγγύης καιτην ύπαρξη χρηματικών αποθεμάτων, που τροφοδοτούσαν κατ’ εξοχήν την οικοδομική δραστηριότητα. Η διαρκής άνοδος της κατανάλωσης, χωρίς ενίσχυση της παραγωγής προϊόντων, η αύξηση των δαπανών εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους και η μετακύλησή τους στη φορολογία, καθώς και η τεράστια αιμορραγία του χρηματιστηρίου, διέβρωσαν σταδιακά τη δυνατότητα αυτοδύναμης χρηματοδότησης της ιδιωτικής οικονομίας και κατ’ εξοχήν των νοικοκυριών. Έτσι, ο δανεισμός των νοικοκυριών, που ήτανμηδαμινός στη δεκαετία του ’90, ενώ ακόμα και το 2000 παρέμενε στα 16,96 δισ. ευρώ, θα περάσει στα 51,63 δισ. το 2004 και στα 119 το 2009. Το σύνολο του ιδιωτικού δανεισμού –νοικοκυριών και επιχειρήσεων– πέρασε από το 10% του ΑΕΠ (περίπου το 2000) σε 91% πέρυσι. Με βάση τα στοιχεία του Ιανουαρίου 2010 της Τράπεζας της Ελλάδος, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις οφείλουν στις τράπεζες περίπου 254 δισ. ευρώ.
Σύμφωνα με έρευνα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τον δανεισμό επιχειρήσεων και νοικοκυριών ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ευρωπαϊκή Ένωση των27, προκύπτει ότι η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στη 19η θέση, ενώ το ποσοστότων νοικοκυριών που έχουν κάποιο δάνειο φθάνει το 60% του συνόλου.
Περάσαμε δηλαδή σε ένα νέο μοντέλο, το μοντέλο Σημίτη, το οποίο ακολούθησε ευλαβικά και η κυβέρνηση Καραμανλή, που διακρίνεται από επιτάχυνση του δανεισμού, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, έστω και εάν ακόμαη Ελλάδα βρίσκεται πιο κάτω ως προς τον ιδιωτικό δανεισμό –εσωτερικό και εξωτερικό– από την πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών. Ιδιαίτερα επιβαρυντικό είναι το στοιχείο πως ο δανεισμός δημοσίου, αλλά και ιδιωτών, δεν στρέφεται προς τις δημόσιες ή τις ιδιωτικές επενδύσεις, αλλά είναι κατ’ εξοχήν καταναλωτικός, με συνέπεια να έχει γίνει η ελληνική οικονομία η πλέον καταναλωτική σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.Έτσι, το 2008 η Ελλάδα, η Κύπρος, η Βουλγαρία και η Πορτογαλία είχαν τουψηλότερο ποσοστό ιδιωτικής κατανάλωσης στο ΑΕΠ, η Ελλάδα 71%, η Κύπροςκαι η Βουλγαρία 68%, η Πορτογαλία 67%, η Ρουμανία 66% κ.λπ. τη στιγμή που ο μέσος όρος της ΕΕ ήταν 57%. (Βλέπε διάγραμμα) Θα πρέπει δε να σημειώσουμε πως στην Ελλάδα, το 2009, με την εκτίναξη του εξωτερικού ελλείμματος, αυτό το ποσοστό θα πρέπει να ανέβηκε ακόμα περισσότερο.
Ενδεικτικό για τον σχεδόν απόλυτα καταναλωτικό χαρακτήρα του δανεισμού είναι το ότι, την τελευταία δεκαετία, για κάθε δυόμισι μονάδες ανόδου του ιδιωτικού και δημόσιου χρέους είχαμε μόλις μία μονάδα άνοδο του ΑΕΠ!Όπως καταλαβαίνουμε, κάτι τέτοιο, δηλαδή ένας «αρνητικός πολλαπλασιαστής χρέους», κάνει αδύνατη την ανατροφοδότηση του συστήματοςκαι οδηγεί απευθείας στη χρεοκοπία.
Η Ελλάδα, το 1974, ήταν λοιπόν μια οικονομία με χαμηλό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος και υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, στηριγμένους στην άνοδο της παραγωγής, τις υψηλές επενδύσεις και τη χαμηλή κατανάλωση, καθ’ όλη την περίοδο της ανοδικής «ενάρετης» πορείας της δυτικής οικονομίας (1945-1973). Σε 35 χρόνια μεταβλήθηκε στο ακριβώς αντίθετο. Χαμηλές επενδύσεις, υψηλή κατανάλωση, τεράστιο δημόσιο χρέος και αυξανόμενο ιδιωτικό, συμβαδίζοντας με την ανάλογη πορεία του συνόλου της δυτικής οικονομίας. Δηλαδή, η αυξανόμενη παρασιτοποίηση της ελληνικής οικονομίας(σε Ελλάδα και Κύπρο) αποτελεί παράλληλο φαινόμενο με την αποεθνικοποίηση, την εγκατάλειψη της ταυτότητας, τον εθνομηδενισμό, που αναπτύσσεται όλα αυτά τα χρόνια. Πιθανώς δε θα μπορούσαμε να διαμορφώσουμε ακόμα και ένα διάγραμμα συσχετισμού οικονομικής παρασιτοποίησης και… εθνομηδενισμού!

Ένας κύκλος κλείνει, η περιφερειοποίηση ανοίγει
Σήμερα, ο κύκλος κλείνει βίαια. Αρχίζοντας από το οικονομικό πεδίο, όπουη αθεράπευτη κρίση της δυτικής οικονομίας και του ελληνικού παρασίτου της θα θέσει για άλλη μια φορά επί τάπητος την ανάγκη της αποσύνδεσης της Ελλάδας από την αποκλειστική προσκόλληση στη Δύση, όταν μάλιστα το οικονομικό επίκεντρο απομακρύνεται απ’ αυτήν· προπαντός, θα πιέσει για έναν αναπροσανατολισμό της οικονομίας και πάλι προς το εσωτερικό, μετά από τριάντα χρόνια «παγκοσμιοποίησης». Η κατανάλωση θα περιοριστεί –στηναρχή με επώδυνο και βίαιο τρόπο, μια και οι ελίτ θα προσπαθήσουν να τη φορτώσουν στα λαϊκά στρώματα– ενώ θα αυξηθεί η αποταμίευση και θα ενισχυθούν οι τάσεις για τοπικοποίηση της παραγωγής και ενίσχυση του αγροτικού και βιομηχανικού τομέα.
Στις εξωτερικές οικονομικές σχέσεις θα γίνουν εν τέλει ισχυρότερες οι τάσεις για περιφερειακή επικέντρωση και αναπροσανατολισμό της οικονομίας. Για παράδειγμα, οι εξαγωγές μας προς την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη αντιπροσωπεύουν ήδη το 35% του συνόλου, ενώ προς την Ευρωπαϊκή Ένωση των 16, δηλαδή τη Δυτική Ευρώπη, αντιπροσωπεύουν περίπουτο 40-45 %, δηλαδή έχουν αρχίσει να εξισορροπούνται.
Ωστόσο, υπάρχει ένας τεράστιος κίνδυνος: η δορυφοροποίηση στον ανερχόμενο νεο-οθωμανισμό. Δηλαδή, η τάση για την ενίσχυση των ανταλλαγών και των σχέσεων με την Τουρκία, που τείνει να μεταβληθεί στοννέο περιφερειακό ιμπεριαλιστικό υποσταθμό της περιοχής. Αντί, δηλαδή, ηΕλλάδα να οικοδομήσει με τις βαλκανικές χώρες έναν οικονομικό και πολιτικό πόλο στα πλαίσια της Ευρώπης, ανοικτό τόσο προς τη Δυτική, όσο και προς την Ανατολική Ευρώπη, κινδυνεύει να υποταχθεί στον αναδυόμενο νεο-οθωμανισμό. Δεν είναι τυχαίο δε πως οι Τούρκοι έχουν πλήρη συνείδησηγια κάτι τέτοιο. Ο πρόεδρος του Τουρκο-Ελληνικού Επιχειρηματικού Συμβουλίου Σελίμ Εγκελί, σε συνέντευξή στην τουρκική οικονομική εφημερίδα Referans, τον Μάρτιο του 2010, τονίζει πως «η δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας μπορεί να γίνει ευκαιρία για περαιτέρω σύσφιγξη των οικονομικών –και όχι μόνο– σχέσεων μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας».Ηδη οι εμπορικές ανταλλαγές έχουν υπερδεκαπλασιαστεί σε δέκα χρόνια, και από τα 200 εκατομμύρια δολάρια το 1999 έφτασαν τα 3 δισ. το 2008, ενώ από πλεονασματικές έγιναν βαθύτατα ελλειμματικές για την Έλλαδα.
Αποτελεί, λοιπόν, ακραία μειοδοτική πολιτική εκείνη που υποστηρίζει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ και την αναβάθμιση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, επειδή θα οδηγήσει σε ουσιαστική ακύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας που κατακτήσαμε με αγώνες αιώνων. Και τα λαμόγια της παγκοσμιοποίησης και του εθνομηδενισμού έχουν ήδη αρχίσει να προσανατολίζονται προς την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη, δήθεν εξαιτίας της… νοσταλγίας τους και της αγάπης τους για το… πατριαρχείο. Είναι προφανές δε πως αν παγιωθεί μια τέτοια ετεροβαρής οικονομική σχέση, λόγω της εγγύτητας και της μεγάλης διαφοράς στα γεωγραφικά και πληθυσμιακά μεγέθη, αυτή πολύ δύσκολα μπορεί να αντιστραφεί.
Ναι, λοιπόν, στη βαλκανική περιφερειοποίηση της οικονομίας, που ούτως ή άλλως καθίσταται αναπόφευκτη στα πλαίσια της κρίσης της παγκοσμιοποίησης, και όχι στην τουρκοποίησή της. Αυτό είναι το μεγάλο διακύβευμα, και πλέον όχι μόνον πολιτικό ή στρατιωτικό, αλλά και οικονομικό. Γι’ αυτό και, στο οικονομικό πεδίο, πρέπει να πραγματοποιηθούν επιλογές που ενισχύουν την παρουσία των Βαλκανίων, ενώ θα πρέπει να διευρυνθούν οι οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

Να αποχωρήσουμε από την Ευρωζώνη;
Όντας στριμωγμένοι μεταξύ Ανατολής και Δύσεως και επειδή η Ανατολή ενισχύεται, η στρατηγική μιας αυτόκεντρης ανάπτυξης για την Ελλάδα δεν περνάει μέσα από μια βίαιη αποσύνδεση με τη Δυτική Ευρώπη, αλλά μέσα απόμια βαθμιαία αναβάθμιση του ενδιάμεσου χώρου, των Βαλκανίων, της Ανατολικής Ευρώπης, της Νότιας Ευρώπης.
Θα αποτελούσε κεφαλαιώδες στρατηγικό σφάλμα η επιλογή της άμεσης αποχώρησης από την Ευρωζώνη –αρκετοί μιλούν και για αποχώρηση από την ΕΕ– διότι θα μας οδηγούσε, με δεδομένους τους σημερινούς συσχετισμούς ισχύος, στα χέρια των Αμερικανών και κυρίως της Τουρκίας. Εξάλλου αυτό ακριβώς επιδιώκει η Γερμανία: να μας εκδιώξει από την Ευρωζώνη.
Η Ελλάδα πρέπει να χρησιμοποιήσει τη συμμετοχή της στην Ευρωζώνη για να κρατήσει απ’ έξω την Τουρκία και όχι να φροντίσει να περάσει από μόνη της στη δεύτερη ζώνη, όπου οι Γερμανοί θα ήθελαν να μας έχουν μαζί με την Τουρκία. Και αν μεσο-μακροπρόθεσμα θα υποχρεωνόμαστε να αποχωρήσουμε, κάτι τέτοιο θα πρέπει να προετοιμαστεί προσεκτικά και να μη γίνει μέσα σε συνθήκες πανικού. Διότι αν γίνει σήμερα όχι μόνο θα μαςοδηγήσει στα χέρια του ΔΝΤ, της Τουρκίας και των Αμερικανών, αλλά θα προκαλέσει μια βίαιη εκπτώχευση των λαϊκών στρωμάτων με μια ανεξέλεγκτη υποτίμηση μεγάλης κλίμακας.
Κατά συνέπεια, δυστυχώς, δεν έχουμε την πολυτέλεια μιας άμεσης εξόδου από την Ε.Ε. ούτε και την πολυτέλεια μιας στάσης πληρωμών, που θα οδηγούσε στην έξοδό μας από την ΕΕ. Η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να συντάσσεται με τους “ευρωσκεπτικιστές”, ενισχύοντας στον μεγαλύτερο βαθμό την οικονομική της αυτονομία και αυτοδυναμία, χωρίς όμως να προχωράει σε μια αυτοκτονική, σήμερα, ρήξη με την ΕΕ. Αντίθετα, μπορούμεκαι πρέπει να απαιτήσουμε μια αναδιαπραγμάτευση του χρέους και να αρνηθούμε την λογική της υποταγής στα κελεύσματα των Γερμανών και του ΔΝΤ.
Δεν μπορούμε να χαράξουμε μια οικονομική στρατηγική χωρίς να λαμβάνουμε υπ’ όψη μας τις εθνικές παραμέτρους και προπαντός, την απειλή του νεοθωμανισμού. Το ίδιο σφάλμα επαναλαμβάνεται συχνά από ένα μέρος της «πατριωτικής Αριστεράς»: Υποτιμά την εθνική και γεωπολιτική διάσταση τωνζητημάτων και υπερτιμά άλλες. Το ίδιο συμβαίνει στο μεταναστευτικό, π.χ.
Υιοθετείται μια οικονομίστικη λογική, «τι θα μας συνέφερε», από καθαρά οικονομική άποψη, ξεχνώντας πως η οικονομία είναι μόνο ένα μέρος της συνολική ζωής ενός τόπου, που πρέπει πάντα να συνυπολογίζεται μαζί με άλλους παράγοντες από τους οποίους υπερκαθορίζεται.
Είμαστε υποχρεωμένοι να «τετραγωνίσουμε τον κύκλο», να απαντήσουμε στην άμεση κρίση της υπερχρέωσης και του στραγγαλισμού από τις «αγορές», απορίπτοντας το τελεσίγραφο του ΔΝΤ, ενισχύοντας την εσωτερική μας συνοχή και τοπικοποίηση πριν απ’ όλα, με την ενδυνάμωση της παραγωγής και της παραγωγικότητάς μας, με τη βαλκανική και ανατολικοευρωπαϊκή περιφεροποίησή μας, με τον αποκλεισμό της νεο-οθωμανικής διείσδυσης, με τη σύναψη ευρύτερων συμμαχιών με τα νέα παγκόσμια κέντρα της οικονομικήςσυσσώρευσης.

Άρδην τ. 79

http://www.ardin.gr/node/3052

Η βρώμικη ΔΕΗ, η ενεργειακή πολιτική και τα πράσινα άλογα

2010-04-24T00:20:00.001-07:00

Το θέατρο του παραλόγου, στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, καλά κρατεί. Μόλις την προηγούμενη Παρασκευή, είχαμε την επίσκεψη του προέδρου της ΝΔ, Α. Σαμαρά, στην Κοζάνη, σε μία προσυνεδριακή σύσκεψη του κόμματός του για την ενέργεια. Τελικά δεν έχουν και τόσο καλό timing εκεί στη ΝΔ, πέντε χρόνια ήταν στην εξουσία και δεν έκαναν τίποτα, τώρα που είναι στην αντιπολίτευση τους έπιασε ο πόνος για την περιοχή και την ενέργεια... Από την άλλη, στο ΠΑΣΟΚ που προσπαθούν να προωθήσουν το πολιτικό αλτζχάϊμερ και να πείσουν ότι όλα τα δεινά για την Ελλάδα άρχισαν από το 2004 και μετά, ακούσαμε τόσα πολλά προεκλογικά για την "πράσινη ανάπτυξη" και πράσινη ανάπτυξη δεν είδαμε ακόμα. Έτσι λοιπόν, περιοριζόμαστε στην οικολογία του Τρεμόπουλου και του Καφετζόπουλου, που περιέχει λίγο Κεμάλ και ολίγη από "δημοκρατία της Μακεδονίας", με μερικές δόσεις Αλαφούζου και τις περίφημες δενδροφυτεύσεις του ΣΚΑΙ.

Μέσα σε αυτό το "οικολογικό" πλαίσιο, δημοσιεύτηκε και η λίστα με τις 30 πιο ρυπογόνες επιχειρήσεις στην Ευρώπη για το 2009, όπου τα... ελληνικά χρώματα αντιπροσωπεύει επάξια η ΔΕΗ και το λεκανοπέδιο της Κοζάνης, με σημαντική άνοδο. Συγκεκριμένα, ο ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου το 2009 ανέβηκε στην 9η θέση από την 11η που βρισκόταν το 2008 με έκλυση 12,9 εκατ. τόνων CO2 από 11,8 εκατ. τόνους ένα χρόνο πριν. Όσο για τον σταθμό της Καρδιάς στην Κοζάνη, ανέβηκε 6 θέσεις, από την 20ή στην 14η θέση με 9,6 εκατ. τόνους CO2. Συνολικά πάντως, καταγράφηκε υποχώρηση 10,2% στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από τους "30" σε σχέση με το 2008, εκτός από τη ΔΕΗ βεβαίως βεβαίως.

Με τί μούτρα έρχονται λοιπόν οι πολιτικάντηδες όλων των αποχρώσεων να μιλήσουν για "πράσινη ανάπτυξη" και "ενεργειακή πολιτική"; Τί έκαναν αυτοί τόσα χρόνια για να σταματήσει η αποικιοκρατική πολιτική της ΔΕΗ; Μήπως έβαζαν γελοία πρόστιμα στην επιχείρηση, τα οποία και δεν εισέπρατταν ποτέ; Γιατί άρχισαν μερικοί να ψελίζουν όψιμα και συμφεροντολογικά για την κατασπατάληση των κονδυλίων του τοπικού πόρου ανάπτυξης και η ίδια η αντιπολίτευση έσπευσε να κλείσει το θέμα; Μήπως τόσα χρόνια τρώνε όλοι από τα χρήματα τα οποία έπρεπε να επενδυθούν για την ανάπτυξη του νομού Κοζάνης και την προετοιμασία της μεταλιγνιτικής περιόδου; Ας ανοίξει ο φάκελος να δούμε ποιοί είναι για να πηγαίνουν φυλακή τελικά... Όσο για τις διεκδικήσεις συλλόγων και "ενεργών πολιτών", πολύ κρίμα που αυτές είτε καπελώνονται από αστέρες σαν τον Τσίπρα, που ήρθε κάποτε κι αυτός για "επαναστατικό τούρισμο" στην περιοχή και ακόμα περισσότερο κρίμα που σταματούν σε κάποιες αποζημιώσεις και άρχισαν μόλις έκλεισε η κάνουλα των προσλήψεων της ΔΕΗ που βόλευε καλά πολλούς...

Επειδή λοιπόν, σας έχουμε βαρεθεί όλους με τις αναλύσεις και τις προτάσεις σας, η δικιά μας πρόταση παραμένει τόσα χρόνια σταθερή, ανοιχτή και ξεκάθαρα αγωνιστική: Λαϊκός Εθνικισμός τώρα! Για την Πατρίδα και τον Λαό! Ενάντια στην δικτατορία των διεφθαρμένων!

Πηγή : http://xadytmak.blogspot.com/

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ & ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΓΙΩΡΓΟ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

2010-04-23T08:32:00.001-07:00

Αθήνα, 23 Απριλίου 2010

Αγαπητέ Πρόεδρε,

Έχω κατ' επανάληψη εκφράσει δημόσια την άποψη μου για τα οικονομικά και πάσης φύσεως θέματα που ταλανίζουν την κυβέρνησή μας, για τις πρακτικές κυβερνητικών αξιωματούχων που εκθέτουν και σένα και το κίνημα και την ιστορία μας, αλλά και για όσα επέρχονται για την ελληνική κοινωνία.

Με το θάρρος που μου παρέχει η ανιδιοτελής στράτευσή μου στο συλλογικό λαϊκό κίνημα που συγκρότησε ο Ανδρέας Παπανδρέου και το οποίο σε ανέδειξε Πρόεδρο και Πρωθυπουργό.

Με την αυτοπεποίθηση που μου δίνει το ιστορικό των αγώνων που έδωσε απέναντι σε ξενόδουλες αντιλήψεις και υποτέλειες, το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Με τη νομιμοποίηση που μου επιτρέπει η ιδιότητα του Έλληνα πολίτη που πίστεψε και υποστήριξε την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μας, σου στέλνω αυτή την επιστολή και σε παρακαλώ διάβασε μέσα απ' τις γραμμές που ακολουθούν τις απλές αλήθειες που λέει η κοινωνία.

Πρόεδρε,

Στις 4 Οκτώβρη του 2009 ο ελληνικός λαός σου έδωσε την εντολή να ανορθώσεις τη χώρα μετά από τη δεξιά λεηλασία και την συσσώρευση λαθών απ' τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Αυτή την εντολή στην έδωσε και το σύνολο του ΠΑ.ΣΟ.Κ γιατί όλοι πίστεψαν πως θα ακολουθήσεις έναν ριζοσπαστικό σοσιαλιστικό δρόμο με το λαϊκό συμφέρον στην πρώτη γραμμή.

Δεν σου την έδωσε για να την καταχραστούν οι ακραία νεοφιλελεύθεροι συνεργάτες σου και με πρόσχημα εσένα και το ηθικό σου ανάστημα να διασύρουν τη χώρα σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης.

Έρμαιη στις ορέξεις των Διεθνών Τραπεζιτών η Ελλάδα πορεύεται αμήχανη με το χέρι απλωμένο στους τοκογλύφους αναβάλλοντας και ξορκίζοντας το αναπόφευκτο που είχες όλη την εξουσία και έγκριση να αντιμετωπίσεις χωρίς καθυστέρηση.

Αυτοί οι συνεργάτες σου δεν γεννήθηκαν από το λαϊκό κίνημα αλλά από τη θερμοκοιτίδα του κεφαλαίου και αυτό υπηρετούν.

Πασχίζουν να μείνει η Ελλάδα συνεπής δανειολήπτης αυτών που την καταχράστηκαν.

Παγιδεύουν την πατρίδα σε μηχανισμούς που δηλώνουν εταίροι μας και κερδοσκοπούν ασύστολα απ' τα αδιέξοδά μας.

Είτε είναι ανίκανοι, είτε είναι έμμισθοι υπάλληλοί τους.

Προτιμώ να είναι ανίκανοι.

Η λύση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είναι η αποστολή τους. Έχουν αναλάβει το έργο να εγκλωβίσουν την Ελλάδα στον Γολγοθά που ετοίμασαν οι δανειστές μας. Αρχικά στο νέο υψηλότοκο και κερδοφόρο για κάποιους δανεισμό, μετά στην εποπτεία, μετά στην κατάσχεση και μετά στον πλειστηριασμό.

Πρόεδρε,

Ακόμη και τώρα μπορείς να πεις το νέο ΟΧΙ.

Διώξε τους εγκάθετους των τραπεζιτών, δώσε το χέρι στο λαό, κλείσε φυλακή τους κλέφτες όπου κι αν ανήκουν, πες την αλήθεια και προχώρησε σε επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με την απειλή εξόδου απ' την ευρωζώνη.

Μόνο αυτό φοβούνται.

Οι Έλληνες μπορούν να πουν το ναι στη συνειδητή αναστολή της ευημερίας για τρία-τέσσερα χρόνια και μετά να ξανακτίσουν απ' την αρχή, χωρίς βαρίδια, μια νέα Ελλάδα μαζί σου.

Οι Έλληνες δεν μπορούν να πουν ναι στην υποδούλωση της Ελλάδας για 25 και 30 χρόνια με άγνωστες συνέπειες.

Αγαπητέ Πρόεδρε,

Με την ευλογία της άμεσης σχέσης με τον ιδρυτή μας Ανδρέα Παπανδρέου να έχει οδηγήσει τη ζωή μου αισθάνθηκα υποχρεωμένος να σου γράψω αυτές τις γνώμες.

Κοίτα γύρω σου και άσε το ένστικτό σου να σε οδηγήσει κοντά στο λαό. Η θέση σου είναι μ' αυτούς που δεν πρέπει να χάσουν την ελπίδα κι όχι μ' αυτούς που φοβούνται μήπως χάσουν τα υπερκέρδη τους.

Προχώρησε άμεσα σε Συνέδριο για να πάρεις νέα δύναμη και να ξεκαθαρίσεις τι είναι ΠΑ.ΣΟ.Κ. Κι όταν το πράξεις αυτό και με το λαό θα είσαι συνεπής, γιατί θα ξέρει ότι δεν εξαπατήθηκε στις 4 Οκτώβρη και θα φύγουν από μόνοι τους όσοι σε οδηγούν σήμερα να χρεωθείς ξένες αμαρτίες.

Η ιστορία σου επιφύλαξε να αποδείξεις ότι μπορείς να γράψεις και να γραφτείς στην ιστορία.

Με συντροφικούς χαιρετισμούς

Γιώργος Παναγιωτακόπουλος

Τα Σκόπια "απαγορεύουν" στον Καρατζαφέρη να βάλει το άγαλμα του Μ.Αλεξάνδρου στην Αθήνα

2010-04-20T08:43:00.000-07:00

Οι Σκοπιανοί, δεν διαμαρτύρονται ποτέ, για οτιδήποτε αποδίδει τιμή στους Μακεδόνες προγόνους μας, αν αυτά γίνονται στη Βόρεια Ελλάδα. Έτσι κι αλλιώς, πιστεύουν ότι μια μέρα "SOLUN WILL BE THE CAPITAL OF (της δικής τους) MACEDONIA AGAIN".
Επειδή είναι έξυπνοι άνθρωποι, καταλαβαίνουν ότι το παιχνίδι παίζεται στην Αθήνα.Για αυτό και διαβάζοντας (οι Σκοπιανοί) το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της Κυριακής, που...

είχε την πληροφορία για το άγαλμα Καρατζαφέρη (δείτε: Άγαλμα του Μεγ.Αλεξάνδρου στην Αθήνα ) εκνευρίστηκαν.

Και η είδηση που βγάζουν!!!

"Athens is said to posses a monument of Alexander, however the Greek Archeological lobby has blocked his placement in Athens for more than 20 years. "

Ά, 20 χρόνια το μπλοκάρει η Αρχαιολογική;;;;;;;;;;;; Είναι αλήθεια;

Πάντως ο Καρατζαφέρης έχει κάθε λόγο να χαίρεται (άσχετα αν το άγαλμα του, ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΤΟ ΣΤΗΣΕΙ !). Θυμηθείτε το, αν και οι τακτικοί αναγνώστες δεν χρειάζονται αυτή την πρόβλεψη. Ξέρουν, ότι δεν θα αφήσουν τον Καρατζαφέρη να βάλει το άγαλμα εκεί που θέλει (εκτός αν το βάλει σε ιδιωτικό χώρο, οπότε θα το ..βομβαρδίσουν - οι Έλληνες !).

Ολόκληρο το (προσεκτικό αυτή τη φορά) δημοσίευμα στο mina

και διαβάστε την άποψή μας για το θέμα, εδώ

Διαβάστε περισσότερα: http://taxalia.blogspot.com/#ixzz0lehlrT8S

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΒΟΗΤΟΥΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΕΛΕΓΧΟΥΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΖΑΚΥΝΘΙΩΝ;

2010-03-29T03:12:00.001-07:00

Οι περιπτώσεις του Δήμου Ζακυνθίων και της αμαρτωλής Επιχείρησης Καθαριότητας, είναι οι δύο χαρακτηριστικές τοπικές κινήσεις συγκάλυψης σκανδάλων, από τους διαχειριστές της εξουσίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Διαφορετικά δεν εξηγείται το γεγονός της ξαφνικής σιωπής του επικεφαλής της αντιπολίτευσης και πολιτευτή του ΠΑΣΟΚ κ. Στάθη Μπετίνη, για το διαχειριστικό έλεγχο του Δήμου Ζακυνθίων και την εκκαθάριση της Επιχείρησης Καθαριότητας, ούτε έχουμε ενημερωθεί για κινήσεις που έχουν γίνει από τη νέα κυβέρνηση για τις παραπάνω εκκρεμείς υποθέσεις.
• Οι εργαζόμενοι στον Δήμο Ζακυνθίων απλήρωτοι
• Οι προμηθευτές του Δήμου Ζακυνθίων απλήρωτοι εδώ και 5 χρόνια
• Οι εργαζόμενοι στην Καθαριότητα, έχουν χάσει σχεδόν κάθε ελπίδα διεκδίκησης δεδουλευμένων από την Επιχείρηση Καθαριότητας
Ο ζακυνθινός λαός παρακολουθεί απορημένος την ολοκληρωτική κατάρρευση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη Ζάκυνθο, και να μένουν ατιμώρητοι οι φταίχτες. Τα 75 εκατομμύρια Ευρώ που είναι περίπου το έλλειμμα των ΟΤΑ στη Ζάκυνθο, θα είναι αιώνια τροχοπέδη για την τοπική ανάπτυξη

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΤΟ ΒΑΝΑΤΟ

2010-03-26T00:22:00.001-07:00

Μετά τη θεία Λειτουργία και τη συμμετοχή των μαθητών των σχολείων της περιοχής μας στη θεία Ευχαριστία ενόψει Πάσχα, υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής του Δήμου (με μαέστρο την μουσικό Κατερίνα Γιακουμέλου), μετέβησαν όλοι στην Πλατεία Λάμπρου Ζήβα, όπου τελέσθηκε το καθιερωμένο Τρισάγιο για όσους θυσίασαν τους εαυτούς τους για την Ελευθερία, στο δε Ηρώο των Πεσόντων κατέθεσαν δάφνινα στεφάνια οι ακόλουθοι: Δήμαρχος Αρκαδίων Στέλιος Μποζίκης, Πρόεδρος του δημοτικού διαμερίσματος Βανάτου Πέτρος Κοντονής, εκπρόσωπος του ΛΑ.Ο.Σ. Ζακύνθου Ανέστης Κοκκάκης, Γυμνάσιο Βανάτου και Ολοήμερο Δημοτικό 1ο Κάμπου. Ακολούθησε ένας τριπολιτσιώτικος χορός από τα παιδιά του Δημοτικού και η ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου.

Τέλος, ο Δήμαρχος Στέλιος Μποζίκης δεξιώθηκε αρχές και λαό στο νεόδμητο Δημοτικό Μέγαρο Αρκαδίων.

ΠΟΤΕ ΘΑ ΛΗΞΕΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΜΗΡΕΙΑ ΤΩΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΓΗΣ ΤΗΣ ΔΑΦΝΗΣ;

2010-03-24T00:26:00.001-07:00

Ανακοίνωση της ΝΕ ΛΑΟΣ Ζακύνθου

Η Πολεοδομία Ζακύνθου ως γνωστό επέβαλε μεγάλα πρόστιμα (από €270 - €670.000) στους κατοίκους της περιοχής Δάφνης με άδικο, προκλητικό και ενδεχομένως πολιτικά ιδιοτελή τρόπο και από εκείνη τη στιγμή παίζονται πολιτικά παιχνίδια από τους υπεύθυνους του δικομματισμού και τον Νομάρχη Ζακύνθου εις βάρος τους.

Από τότε δεν υπήρξε καμιά θετική εξέλιξη σε αυτό το θέμα, παρά μόνο ψεύτικες προεκλογικές υποσχέσεις για άμεση λύση του ζητήματος, από τους υποψηφίους βουλευτές και τα στελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων.

Με τη νέα Αυτοδιοικητική Αναδιάρθρωση, και τη κατάργηση των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων, τα πρόστιμα (όχι μόνο των κατοίκων της Δάφνης, αλλά και όλα αυτά που διαχειρίζονται οι Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις), πιθανόν θα βεβαιωθούν στο Δημόσιο Ταμείο, όπως άλλωστε ορίζει η κείμενη νομοθεσία και τότε η κατάσταση θα είναι «μη αναστρέψιμη».

Η Νομαρχιακή Επιτροπή του ΛΑ.Ο.Σ. Ζακύνθου, ρωτά την Υπουργό Περιβάλλοντος, τον Βουλευτή Ζακύνθου, τον Νομάρχη Ζακύνθου και τον Πρόεδρο του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Ζακύνθου:

Ποιες διαδικασίες έχουν γίνει για την άρση των αρχικών αποφάσεων που αφορούν τους ιδιοκτήτες γης της Δάφνης και ποια τα αποτελέσματά αυτών των διαδικασιών; Πότε θα εφαρμοστούν οι υποσχέσεις που τους έδωσαν ο Βουλευτής Ζακύνθου και ο Νομάρχης Ζακύνθου
Ισχύουν τα «Μνημόνια Συνεργασίας και Κατανόησης» που έχουν υπογράψει οι κάτοικοι με το ΕΘΠΖ; Πότε θα λήξει η πολιτική ομηρεία τους.
Μέχρι πότε το Υπουργείο Περιβάλλοντος θα εξακολουθεί να είναι όμηρος των λεγόμενων περιβαλλοντικών οργανώσεων, που πλουτίζουν στη Ζάκυνθο εκμεταλλευόμενες τη θαλάσσια χελώνα και κοινοτικά κονδύλια; Μπορεί το Υπουργείο Περιβάλλοντος να δώσει στη δημοσιότητα αναλυτικά τα χρήματα που δαπανήθηκαν από Εθνικούς και Κοινοτικούς Πόρους στο ΕΘΠΖ και σε αυτές τις οργανώσεις κατά τη τελευταία δεκαετία;

Ελπίζουμε αυτή η κυβέρνηση , η Υπουργός Περιβάλλοντος και ο Πρόεδρος του ΕΘΠΖ, να μη θεωρήσουν «χάσιμο χρόνου» τη συζήτηση με τους φορείς και τους κατοίκους του νησιού, όπως έκαναν οι προκλητικοί εκπρόσωποι της προηγούμενης κυβέρνησης.

ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΣΤΟ ΝΕΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΖΑΚΥΝΘΟΥ;

2010-03-24T00:24:00.000-07:00

Ανακοίνωση της Ν.Ε. ΛΑΟΣ Ζακύνθου

Τα έργα για το νέο Νοσοκομείο Ζακύνθου φαίνεται να σταματούν, μετά τα υπέρογκα χρέη προς την εργολήπτρια εταιρεία και την αναστολή πληρωμών επ’ αόριστο, που σύμφωνα με πληροφορίες μας, επέβαλλε το Υπουργείο Υγείας.
Το νέο Νοσοκομείο Ζακύνθου είναι ίσως το μοναδικό έργο στην Ελλάδα σε εξέλιξη, που εκτελείται με ευθύνη κυβερνήσεων με τρείς (3) διαφορετικούς πρωθυπουργούς αφου:
• Ο Κώστας Σημίτης το εγκαινίασε
• Ο Κώστας Καραμανλής ανέλαβε να το κατασκευάσει και το επιθεώρησε στην προ ενός έτους αλησμόνητη επίσκεψή του, μετά από τέσσερις αναβολές παράδοσης του έργου, δεν κατάφερε να το παραδώσει.
• Ο Γιώργος Παπανδρέου παρέλαβε ημιτελές το έργο και μετά από 6 μήνες κανείς δεν ξέρει πότε θα το ολοκληρώσει.
Επειδή ο ζακυνθινός λαός έχει κουραστεί με τη διαχρονική πορεία των έργων στη Ζάκυνθο, που είναι οι σύγχρονες εκδοχές του γιοφυριού της Άρτας (Αίθουσα αεροδρομίου Ζακύνθου, Δημοτικό Θέατρο Ζακύνθου, Γέφυρα Αγίου Χαραλάμπη, Λιμάνι Ζακύνθου, Μαρίνα Ζακύνθου κ.α), ρωτούμε έγκαιρα την Υπουργό Υγείας, τη Γραμματέα της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών και τον Βουλευτή Ζακύνθου:
• Αληθεύει το γεγονός της αναστολής πληρωμών του έργου;
• Πόσα χρήματα χρωστούν στην εργολήπτρια εταιρεία και σε ποιο ποσοστό απορρόφησης έχει φτάσει το έργο;
• Είναι σε θέση κάποιος φορέας να δώσει ακριβές χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης του έργου;
• Έχουν αποδοθεί οι ανάλογες ευθύνες σε αυτούς που δεν τελείωσαν το έργο έγκαιρα;
Ελπίζουμε αυτή η Κυβέρνηση να δώσει έγκυρες απαντήσεις στο Ζακυνθινό λαό και να μην ακολουθήσει τη τακτική των προκατόχων της, των διαψεύσεων και της παραπληροφόρησης.

ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

2010-03-24T00:23:00.001-07:00

Η περίπτωση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει το Νοσοκομείο Ζακύνθου, όπως αναδεικνύονται τα τελευταία χρόνια, κυρίως από έλλειψη ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, είναι μια μεγάλη απόδειξη της απουσίας ικανής εκπροσώπησης της Ζακύνθου τόσο στο κοινοβούλιο, όσο και στα υπόλοιπα κέντρα αποφάσεων στην Αθήνα και στην Περιφέρεια.

Ειδικά τώρα και με την έλλειψη ιατρών στην καρδιολογική κλινική, παραμονές της επερχόμενης τουριστικής περιόδου, η λειτουργία του Νοσοκομείου είναι υποβαθμισμένη και προβληματική.

Η λύση θα έρθει με μια συντονισμένη διαμαρτυρία, που θα υπογράφουν όλοι οι φορείς και τα κοινοβουλευτικά κόμματα, ακόμα και με κοινή παράσταση έξω από το Υπουργείο στην Αθήνα. Όταν ένας τόπος, οποιοσδήποτε τόπος φθάνει σε μεγάλα αδιέξοδα, ακολουθεί αυτές τις λύσεις. Γιατί αυτό που παρατηρείται στη Ζάκυνθο, εκτός του ότι προκαλεί θλίψη για την κατάντια σε κάθε υπεύθυνο πολίτη, στερείται σοβαρότητας.

ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ-Η ΩΡΑ ΗΡΘΕ

2010-03-23T23:59:00.001-07:00

Οι Ξένες Κριτικές είναι Ελληνικού τύπου. Τα Εγχώρια Άλλοθι είναι Οθωμανικού – Τουρκικού τύπου.

2010-03-11T01:44:00.000-08:00

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

Οι ευθύνες για την παρακμή δεν ανήκουν στους ξένους αλλά στους εγχώριους. Ανήκουν στην Αθήνα και όχι στις ξένες πρωτεύουσες. Ανήκουν στην πλέον ανεπαρκή και διεφθαρμένη πολιτική τάξη – κάστα της Ευρώπης. Οι κατέχοντες το κράτος σήμερα επιδιώκουν τον αποπροσανατολισμό την χειραγώγηση των πολιτών. Μεταθέτουν τις ευθύνες στους ξένους, στους ξένους χρηματιστές όταν αυτοί δημιούργησαν μια οικονομία καζίνο. Είναι μια απόδειξη ότι επαναλαμβάνουν τον κακό ευατό τους. Ότι το παλιό δεν αλλάζει.

Οι τριακονταετείς και πλέον κριτικές μου προς το Ελλαδικό Πολιτικό σύστημα είναι σήμερα κριτικές του Ευρωπαϊκού τύπου και της Ευρωπαϊκής κοινωνίας.

Η πλειοψηφία των σοβαρών κριτικών προς το Ελλαδικό σύστημα διακυβέρνησης και της διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών και των Ευρωπαϊκών πόρων είναι ορθή και απελευθερωτική για την Ελληνική κοινωνία και πολιτική. Θα πρόσθετα έχει Ελληνικά χαρακτηριστικά. Ενώ η σιωπή, η ανοχή, η δικαιολόγηση των παθολογιών, η ατιμωρησία, η απουσία πολιτικής ερμηνείας της χρεοκοπίας, η αναζήτηση άλλοθι στους Γερμανούς ή τους ξένους, κοινώς η κουτοπονηριά είναι χαρακτηριστικό υποανάπτυκτων αλλοτριωμένων συστημάτων. Είναι χαρακτηριστικό σχηματισμών Ανατολικού, Ασιατικού, Βαλκανικού τύπου. Αυτό εννοούσα όταν Επανέφερα την γνωστή φράση του Κοραή. «Ακόμη έχουν τον Τούρκο μέσα τους». Η συμπεριφορά αυτή. Αυτός ο ατομικός, οικογενειακός και συλλογικός αμοραλισμός δεν είναι σε αρμονία με την Ελληνική παράδοση, κληρονομιά και ταυτότητα. Είναι Οθωμανική, Τουρκική.

Σε συνθήκες ελεύθερου, ουσιαστικού, θα πρόσθετα Ελληνικού τύπου διαλόγου δηλαδή αυτού της Εκκλησίας του Δήμου που δυστυχώς απουσιάζουν από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, η έξωθεν κριτική έπρεπε να κυριαρχεί στον εσωτερικό πολιτικό λόγο. Ένας εσωτερικός κριτικός, αυτοκριτικός λόγος, θα υπεράσπιζε την χώρα διεθνώς αναδεικνύοντας μια άλλη Ελλάδα της αξιοπρέπειας, της αλήθειας και όχι της Κουτοπονηριάς και επομένως της επαιτείας. Αυτήν την Ελλάδα έφτιαξαν.

Θα ζητούσε τον εξοστρακισμό των Πολιτικών ενόχων από την πολιτική ζωή.

Ένας πολιτικός συνασπισμός ενόχων είναι φοβικός προς την πολιτική κριτική, την εμβάθυνση της, γιατί φοβάται την αποπομπή του. Γιατί στην χώρα δεν υπάρχει σοβαρός Ελληνικού τύπου με την κλασική έννοια του όρου διάλογος για τον διασυρμό της.

Η κυριαρχία στην χώρα της πολιτικής ως Απάτη δεν είναι εφεύρημα των έξωθεν κριτικών. Έπρεπε να κυριαρχεί στην εσωτερική Πανεπιστημιακή βιβλιογραφία και την πολιτική συζήτηση. Είναι η άποψη μου δεκαετίες τώρα. Μπορείτε να συμβουλευθείτε το βιβλίο μου για τον Εκφυλισμό του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Για τις Ευρωπαϊκές πολιτικές σταθερές, δηλαδή το επίπεδο πολιτικής παιδείας του μέσου Ευρωπαίου πολίτη, το να ανακαλύπτεις το ζεστό νερό το 2010 όταν όφειλες να το κάνεις την δεκαετία του 70΄του 80’ είναι η κύρια έκφραση της Πολιτικής ως Απάτη.

Το «ζεστό νερό» είναι το εφευρηθέν τελευταίως ακατέργαστο προπαγανδιστικό σύνθημα «το νέο μοντέλο ανάπτυξης». Αυτό όμως ήταν ζήτημα του 80’ – του 90 όχι του 2010. Δεν το έκανες τότε και το πληρώνεις τώρα. Είναι λοιπόν σώφρων να σιωπάς αντί να το επικαλείσαι. Όταν αυτή η απάτη μένει χωρίς κριτική στην Ελλάδα, ή όταν γίνεται επιτρεπτεί, αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα είναι εκτός των Ευρωπαϊκών παραμέτρων της πολιτικής. Θα πρόσθετα εκτός των Ελληνικών παραμέτρων της πολιτικής γιατί η πολιτική ως κριτικός λόγος είναι Ελληνική εφεύρεση. Σημαίνει ότι ζούμε ως κοινωνία σε συνθήκες ολοκληρωτισμού και όχι δημοκρατίας, υπηκόων και όχι πολιτών.

Όπως και η εκ των υστέρων κριτική στο πελατειακό πολιτικό σύστημα από πρόσωπα που έχουν διορίσει την μισή Αχαΐα, την μισή Μεσσηνία, την μισή Αττική, την μισή… κ.λ.π. είναι μια άλλη έκφραση της πολιτικής ως απάτη.

Τέτοιες εκφράσεις έχουμε πολλές. Όταν επί δεκαετίες έκανες το κυβερνώ συνώνυμο του διορίζω, πας στο σπίτι σου. Ή τουλάχιστον «δεν δικαιούσαι να ομιλείς».

Αυτού του τύπου οι πολιτικοί μεταμορφισμοί, οι μεταλλάξεις είναι χαρακτηριστικό υποανάπτυκτων και ολοκληρωτικών συστημάτων. Αναπαράγουν την παρακμή δεν γεννούν την Αναγέννηση. Οι διαφθορείς του παρελθόντος δεν μπορούν να γίνουν απελευθερωτές του μέλλοντος. Έχουν να δείξουν μια απελευθερωτική πράξη στο πολιτικό τους παρελθόν ώστε να τους πιστέψουν οι πολίτες; Καμία.

Η χώρα θα απομακρυνθεί οριστικά από την παρακμή και τις χρόνιες δομικές παθολογίες της όταν κατακτήσει ένα άλλο επίπεδο Πολιτικής Παιδείας, αυτογνωσίας, αυτοσεβασμού και αυτοεκτίμησης.

Όταν ανακτήσουμε τον ορθό πολιτικό λόγο που είναι δικό μας δημιούργημα και προσφορά στον ανθρώπινο πολιτισμό. Αυτό είναι όμως έργο νέων μορφωτικών και πολιτικών δυνάμεων. Το παλιό είναι νεκρό.

Τέλος η χειραγωγημένη αναζήτηση ενόχων και άλλοθι στους ξένους εκτός από τυχοδιωκτική κάνει την χώρα κλοτσοσκούφι στον ανταγωνισμό των ξένων δυνάμεων. Ως γνωστόν το Κλοτσοσκούφι στις Διεθνείς σχέσεις δεν αντιμετωπίζει ούτε τον φόβο, ούτε την συμπάθεια, παρά μόνον την περιφρόνηση.

Απαιτείται λοιπόν ευθύνη, σοβαρότητα και ικανότητα. Αυτή δεν υπήρξε. Η χώρα καίγονταν στην Πελοπόννησο, στην Αθήνα ήταν γνωστό σε όλους ότι ήταν υπέρ χρεωμένη και κυριαρχούσε ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός. Οι φοιτητές, ερευνητές μπορούν να ερευνήσουν αυτήν την περίοδο.

Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Τώρα τα γιατροσόφια εξαντλήθηκαν. Η μόνη λύση είναι η αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης.

2010-03-09T02:28:00.001-08:00

Ή Ελλάδα, λένε, έχει μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα και μεγάλο εξωτερικό χρέος. Μάλιστα! Και εμείς απαντάμε: Η περίπτωση της κάθε άλλο παρά εξαίρεση αποτελεί. Αντίθετα, αυτός είναι ο κανόνας για ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο. Όλες οι χώρες έχουν τα ίδια ή και μεγαλύτερα ελλείμματα και χρέη. Στην χειρότερη θέση από κάθε άλλη χώρα βρίσκεται η αμερικάνικη υπερδύναμη. Το δημοσιονομικό της έλλειμμα είναι αστρονομικό. Το 2009, το χρέος της αυξήθηκε κατά 1,6 τρισεκατομμύρια δολάρια ενώ το συνολικό της χρέος ανέρχεται με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς στα 11 τρισεκατομμύρια δολάρια. Κανονικά, αν δεν υπήρχαν παγκόσμιας σημασίας πολιτικοί λόγοι, μ’ αυτό το έλλειμμα το πράσινο κουρελόχαρτο θα έπρεπε να έχει καταρρεύσει πριν από πολύ καιρό.

Ισχυρίζονται τα φερέφωνα της εξουσίας, στα ΜΜΕ, ότι τα ελληνικά ελλείμματα οφείλονται στην νοοτροπία του Έλληνα που είναι τεμπέλης, καλοπερασάκιας και ξοδεύει περισσότερα απ’ όσα παράγει! Επειδή όμως (λέμε εμείς) τα δημοσιονομικά ελλείμματα είναι παγκόσμιο φαινόμενο, αν δεχτούμε για την Ελλάδα αυτή τη «θεωρία» με ποια λογική θα αρνηθούμε να της αναγνωρίσουμε παγκόσμια ισχύ; Να ανάγουμε δηλαδή ως αιτία της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης την παγκόσμια τεμπελιά και καλοπέραση; Οι «θεωρίες» λοιπόν που προβάλλονται για την ελληνική κρίση από δημοσιογραφικούς «φωστήρες» και πολιτικούς, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη (κυρίως στη Γερμανία) αξίζει να τις χαρακτηρίσει κανείς, επιεικώς ηλίθιες.

Στην πραγματικότητα η παγκόσμια οικονομική κρίση (η ελληνική είναι μόνο μικρή παρωνυχίδα της) δεν οφείλεται στην υπερκατανάλωση αλλά στην υποκατανάλωση σε σχέση με την υψηλή παραγωγικότητα της εργασίας, την οφειλόμενη στις τεράστιες προόδους της τεχνολογίας και στον συσσωρευμένο πλούτο.

Δεν υπάρχουν μόνο κράτη και ιδιώτες που έχουν ανάγκη δανείων αλλά και Τράπεζες που έχουν ανάγκη να δανείσουν. Και το χρήμα που έχουν συσσωρεύσει δεν είναι απλό χαρτάκι, αλλά ανθρώπινος μόχθος που παρήγαγε αγαθά, αλλά και μέσα καταστροφής, και βρίσκεται αποθηκευμένος στα θησαυροφυλάκια σε χρηματική μορφή. Για να το πάμε παραπέρα, είναι περισσεύματα απ’ τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι και τον ιδιοποιούνται άλλοι για να τον αποθησαυρίσουν υπό μορφή τοκοφόρων καταθέσεων. Και δεν έχουμε μόνο χρηματικά πλεονάσματα, αλλά και πλεονάσματα καταναλωτικών αγαθών που παραμένουν απούλητα. Π.χ. αυτοκίνητα σπαρμένα σε τεράστιες εκτάσεις που δεν βρίσκουν αγοραστή. Αυτοκίνητα που κατασχέθηκαν επειδή οι ιδιοκτήτες τους έμειναν άνεργοι και δεν μπορούν να εξοφλήσουν τις συναλλαγματικές. Εξοπλισμούς που είναι συσσωρευμένοι σε αποθήκες ή που καταστρέφονται και καταστρέφουν προϊόντα εργασίας ή και ανθρώπινες ζωές.

Το καπιταλιστικό σύστημα, ή αλλιώς η αναρχούμενη οικονομία της αγοράς είναι πεδικλωμένη στον κυκεώνα των εσωτερικών της αντιφάσεων και επειδή έχει εξαντλήσει όλα της τα περιθώρια είναι αδύνατο να βρει διέξοδο απ’ την παρούσα κρίση. Οι αντιφάσεις της μπορεί να συνοψισθούν στην αντίφαση της ολοένα αυξανόμενης παραγωγικότητας, απ’ την μια μεριά, και μιας λίγο πολύ ανελαστικής αγοράς, απ’ την άλλη. Οι ανθρώπινες ανάγκες είναι απεριόριστες.

Παρόλα αυτά η απορροφητικότητα της αγοράς είναι ανελαστική διότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των επιχειρήσεων επιβάλει, επί ποινή καταστροφής, την διαρκή συμπίεση του κόστους παραγωγής -και στο κόστος περιλαμβάνονται οι μισθοί, που η κάθε επιχείρηση προσπαθεί να τους συμπιέσει στο κατώτερο δυνατό επίπεδο, το οποίο βέβαια έχει σαν όριο τις ανάγκες επιβίωσης των εργαζομένων. Αυτή ακριβώς η αντίφαση προκαλεί αναπόφευκτα κρίσεις υπερπαραγωγής. Υπερπαραγωγής όχι σε σχέση με τις ανάγκες των ανθρώπων, όπως είπαμε, αλλά σε σχέση με την αγοραστική τους δύναμη. Για να καταναλώσουν οι πολίτες αυτά που παρήγαγαν πρέπει πρώτα να τα αγοράσουν. Κι όταν αυτό δεν είναι δυνατό, τα αγαθά πλεονάζουν, οι βιομηχανίες μειώνουν την παραγωγή και το προσωπικό τους ή κλείνουν εντελώς τα εργοστάσια, απολύουν τους εργαζόμενους, και φυσικά αυτό επεκτείνεται στις επιχειρήσεις όλων των συναφών κλάδων. Ανοίγει έτσι ένας φαύλος κύκλος, διότι η ανεργία στεγνώνει ακόμα περισσότερο την αγορά, βαθαίνει την κρίση στον παραγωγικό τομέα και ούτω καθ’ εξής.

Φυσικά σ’ αυτές τις συνθήκες τα φορολογικά και τα διάφορα άλλα έσοδα του κράτους μειώνονται με αποτέλεσμα να επιβάλλονται όλο και περισσότεροι φόροι και έτσι αντί να πέφτουν οι τιμές λόγω της περιορισμένης ζήτησης ν’ ανεβαίνουν και το αποτέλεσμα είναι να συνδυάζεται η ύφεση με τον πληθωρισμό.

Παλιότερα υπήρχαν λύσεις για τον καπιταλισμό. Και η σημαντικότερη ήταν η επέκταση των προηγμένων χωρών στις αποικιακές χώρες, όπου ίσχυαν μορφές προ-καπιταλιστικής κοινωνικής οργάνωσης και τα περιθώρια οικονομικής ανάπτυξης ήταν μεγάλα. Όταν αυτή η διέξοδος εξαντλήθηκε ο καπιταλισμός πήρε μια κάποια παράταση ζωής με την προπολεμική και κυρίως μεταπολεμική κεϋνσιανή πολιτική των πληθωριστικών παραχωρήσεων, με την επέκταση του κρατικού τομέα και τελικά την αναβολή της έκρηξης μέσω της δανειακής επέκτασης.

Τώρα τα γιατροσόφια εξαντλήθηκαν. Η μόνη λύση είναι η αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης. Αυτό προϋποθέτει, πρώτα απ’ όλα

· Εθνικοποίηση όλων των τραπεζών και όλων των καθοριστικών για την οικονομία τομέων, χωρίς να αποκλείεται η συμμετοχή και ιδιωτικών κεφαλαίων.

· Έλεγχο του εξωτερικού εμπορίου, επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και την εθνική νομισματική πολιτική, επάνοδο σε ένα λελογισμένο προστατευτισμό, προώθηση του συνεταιριστικού κινήματος στον αγροτικό τομέα.

· Μικτή οικονομία, κρατική και ιδιωτική. Κατεδάφιση του κομματικού και ρουσφετολογικού Κράτους.

· Κράτος με δημοκρατικούς θεσμούς ελέγχου και παραγωγικότητας, γενναίες αυξήσεις μισθών και συντάξεων, μείωση των ωρών εργασίας, αναπτυξιακά έργα, απαλλαγή απ’ τα οικονομικά βάρη που έχει φορτώσει στη χώρα η λαθρομετανάστευση, με την λογική, ήπια και πολιτισμένη επαναπροώθηση όλων στις πατρίδες τους.

· Λαϊκό στρατό με γενικό εξοπλισμό όλου του λαού.

· Λαϊκή πολιτοφυλακή εφέδρων, στη θέση της επαγγελματικής αστυνομίας.

· Ορκωτά δικαστήρια σε όλες τις βαθμίδες τις δικαιοσύνης.

· Αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις από τους ίδιους τους εργαζόμενους στον μη κρατικό τομέα.

· Υπό κρατικό έλεγχο η βαριά βιομηχανία μέχρι να αναπτυχθεί και να επεκταθεί και σε άλλους κλάδους (π.χ. αυτοκινητοβιομηχανία).

· Επενδύσεις επίσης στην υψηλή τεχνολογία και για το σκοπό αυτό να δοθούν κίνητρα για τον επαναπατρισμό των 500.000 Ελλήνων επιστημόνων που εργάζονται στο εξωτερικό.

· Προστασία του φυσικού μας πλούτου και φρένο στην ακατάσχετη τσιμεντοποίηση.

Και πολλές άλλες αλλαγές είναι αναγκαίες και οι οποίες είναι θέμα ενός προσεκτικά και συλλογικά επεξεργασμένου προγράμματος. Τελευταία, μα πρώτη σε σημασία είναι η καταγγελία του λεγόμενου εξωτερικού χρέους. Με το άρμεγμα των ξένων τοκογλύφων η χώρα δεν μπορεί να έχει ούτε παρόν ούτε μέλλον. Έχουμε κάθε δικαίωμα να το κάνουμε. Μας χρωστάνε, δεν χρωστάμε σε κανένα.

Προηγμένα συστήματα που σώζουν ζωές

2010-02-16T00:33:00.000-08:00

Καθώς το επιστημονικό πεδίο γύρω από τη σεισμική πρόγνωση παραμένει θολό, εκείνο που αποτελεί πραγματικότητα είναι η δυνατότητα να γνωρίζουμε ότι θα υπάρξει σεισμός λίγο πριν αυτός συμβεί. Τα πρωταρχικά κύματα του σεισμού καταγραφόμενα από πολλούς -συγκεντρωμένους τοπικά- σεισμογράφους μπορούν να δώσουν με αρκετή ακρίβεια το βάθος και το μέγεθός του και, τελικά, την έντασή του.

Ανάλογα με τα δεδομένα, μερικά δευτερόλεπτα ή ακόμα και λεπτά πριν χτυπήσει ο σεισμός μια περιοχή, μπορεί να σημανθεί συναγερμός, ώστε να εκκενωθούν κτίρια και να σταματήσει η κίνηση μέσων μεταφοράς (τρένα, αυτοκίνητα, απογείωση αεροπλάνων). Κάτι τέτοιο μπορεί να αποδειχθεί σωτήριο σε συνδυασμό με την τήρηση αντισεισμικών προδιαγραφών στις οικοδομικές κατασκευές και την εκπαίδευση του κοινού, ώστε να γνωρίζει τι να κάνει την ώρα του σεισμού.

Ηδη, στην Ιαπωνία, στην Ταϊβάν και -παραδόξως- στο Μεξικό λειτουργούν ή εγκαθίστανται συστήματα έγκαιρης σεισμικής προειδοποίησης.
Στην Ιαπωνία, όπου υπάρχει και το πιο εξελιγμένο κι ολοκληρωμένο σύστημα, όταν οι σεισμογράφοι καταγράφουν τα πρώτα κύματα στην περιοχή όπου πρόκειται να εκδηλωθεί ο σεισμός, σημαίνεται συναγερμός στα δημόσια κτίρια και τα μέσα ενημέρωσης.
Συγχρόνως, γίνονται μια σειρά από άλλες ενέργειες: από το να φρενάρουν αυτόματα τα τρένα υψηλής ταχύτητας έως το να κινητοποιούνται οι δυνάμεις πολιτικής προστασίας.

Το ίδιο μοντέλο με την Ιαπωνία δοκιμάζουν και στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ, το ονομάζουν CalMagNet και βρίσκεται ακόμα σε φάση ανάπτυξης. Αλλες χώρες, επίσης, βρίσκονται σ' ερευνητικό στάδιο.
Η επιτυχία ενός συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην πυκνότητα των εγκατεστημένων σεισμογράφων και στη διαδικτύωση, έτσι ώστε η αποστολή των σημάτων να γίνεται απρόσκοπτα και ταχέως να φτάνει στον αποδέκτη του, δηλαδή το κοινό. Γι αυτόν τον λόγο, ένας Ιάπωνας καθηγητής έκανε την πρόταση να ενσωματώνονται σεισμογράφοι στους καινούριους φορητούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

πηγή : www.inout.gr

ΦΑΣΙΖΟΥΣΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΜΟΥ

2010-02-08T09:43:00.001-08:00

Η επικόλληση υβριστικών και απειλητικών αυτοκόλλητων και η αναγραφή συνθημάτων και άλλων τινών στην πρόσοψη της επιχείρησης του γραμματέα της Ν.Ε. ΛΑ.Ο.Σ Ζακύνθου Ανέστη Κοκκάκη, από άτομα του λεγόμενου αναρχικού χώρου, είναι ασφαλώς ενέργεια καταδικαστέα, αλλά δεν είναι η μοναδική. Είχαν προηγηθεί παρόμοιες ενέργειες κατά των γραφείων της Νομαρχιακής του ΛΑ.Ο.Σ. Ζακύνθου.
Αυτός ο χώρος όμως, οι χρηματοδότες του, οι αντί - αξίες , οι φορείς, οι εκφραστές τους δεν ήταν ποτέ παραγωγοί επινοήσεων, αυθεντικότητας, δημιουργιών, αναγεννητικών πράξεων, ατμόσφαιρας πολιτισμού και ομορφιάς. Αντίθετα, στη διάρκεια του χρόνου, έχει αποδειχθεί ότι υπηρετούν άλλα συμφέροντα. Συμφέροντα που πιθανόν θίξαμε με την ανακοίνωση – στήριξη της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ζακύνθου
Αυτές οι φασίζουσες συμπεριφορές μέρα – μεσημέρι, στο κέντρο της πόλης, είναι που πρέπει να προβληματίσουν τον πολιτικό κόσμο και τις αρχές του Νομού. Μια λέξη αισιοδοξίας για όλη αυτή την παρακμή που βιώνουμε στη Ζάκυνθο και όχι μόνο, είναι η ανάκτηση της πολιτικής ευτοπίας. Ευτοπία και πολιτισμός ήταν ιστορικά οι αφετηρίες της ευημερίας μας και της συμβολής μας στην οικουμένη στην ανθρωπότητα. Όταν κατακτούσαμε τον κόσμο με την ομορφιά.

ΕΛΛΕΙΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

2009-12-20T23:46:00.000-08:00

Οι "ελβετόψυχοι", που τους κοροϊδεύουμε, επιδιώκουν να κάνουν δημοψηφίσματα ακόμη και για ήσσονος σημασίας ζητήματα, διότι έχουν την πεποίθηση (και πολύ καλά κάνουν) πως η ποιότητα του βιοτικού τους επιπέδου δεν εξαρτάται από τις εγγυήσεις που υπόσχεται ο κάθε κοπρίτης λακές πολιτικός αλλά απορρέει από τις αποφάσεις που θα πάρουν οι ίδιοι με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Και μια μορφή τέτοια είναι και τα δημοψηφίσματα.

Το συγκεκριμένο δημοψήφισμα αφορά στην ανέγερση τζαμιών, δηλαδή σε ένα λιγότερης σημασίας ζήτημα μπροστά σε κάτι πιο φλέγον: στον λαθρομεταναστευτικό εποικισμό και την πολιτική και πολιτισμική ισοπέδωση δεκάδων χωρών και λαών -μεταξύ τους και της Ελβετίας. Όμως ακόμη και για το δευτερεύον (τζαμί), μπροστά στο πρωτεύον (εισβολή), οι Ελβετοί απαιτούν σεβασμό στην δική τους βούληση να αποφασίζουν οι ίδιοι για την τύχη τους. Ενδεχομένως το ίδιο να απαιτήσουν κάποια στιγμή και για τον εποικισμό που υφίστανται.

Στον αντίποδα βρίσκεται το αποικία Ελλάντα, με την κατάρα των δοσίλογων που το βαραίνει από το 1821, να βολοδέρνει σε μια υποτυπώδη μορφή διακυβέρνησης-διαχείρισης επιπέδου μπουρδέλου. Οι λέτσοι κοτσαμπάσηδες που κληρονομικώ δικαιώματι πίνουν επί δύο αιώνες το αίμα αυτού του τόπου δεν αναγνωρίζουν κανένα δικαίωμα σε κανένα υπόδουλο να προβάλλει την αντίρρησή του στα διαρκή και ετσιθελικά εγκλήματα που αυτοί, οι "δημοκρατικοί" φεουδάρχες, διαπράττουν ασύδοτοι κατά διαταγή της Κεντρικής Αυτοκρατορίας.

Αυτή την κατάσταση τιμαριωτισμού των στοιχειωδών εννοιών "ανεξαρτησίας" και "δημοκρατίας" που νέμονται ως τσιφλίκι οι επιβραβευμένοι μισθοφόροι-μαριονέττες των Ξένων Δυνάμεων η ντόπια "Αριστερά" την εξωραΐζει (όταν δεν την θάβει με την ένοχη και συγκαταβατική αποσιώπησή της) με τα ιδεολογήματα του μοντέρνου "αντιεθνικισμού" της και του επιδοτούμενου "αντιρατσισμού" της!

Η αιτία του καταντήματος αυτού του τόπου να αποτελεί σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας τραγικό αντίποδα ακόμη και αυτής της Ελβετικής Δημοκρατίας του Τυριού που υποτίθεται ότι σνομπάρουμε, δεν είναι ο συνήθης καπιταλισμός, γιατί ένας τέτοιος γνώριμος καρκίνος υπάρχει παντού και πάντα: και στην Ελλάδα και στην Ελβετία και σε κάθε τόπο που τώρα υφίσταται τον νεοαποικισμό των "ανοιχτών συνόρων".

Η αιτία είναι για την περίπτωση της Ελλάδας το δοσιλογικό "ψευτοεπαναστατικό" καρκίνωμα που έχει μεταμφιεστεί επιτήδεια χάρη στην προβιά που έχει φορέσει της "αριστεράς" των χαφιέδων των ευρωνατοϊκών επιδοτήσεων κι ως εκ τούτου διαβάλλει κάθε προσπάθεια ταξικού, εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα εκ των έσω...

Επιπλέον, το παράδειγμα αυτό της Ελβετίας, είναι από τα χαρακτηριστικότερα που αναδεικνύουν την διαφορά ανάμεσα στον τυπικό, "ορθόδοξο" καπιταλισμό που "φυσιολογικώς" ξεπήδησε στις δυτικές, βιομηχανικά εύρωστες μητροπόλεις και σε εκείνον τον αποικιακό και "παραφύση" και τριτοκοσμικά επιβεβλημένο των περιφερειακών και οικονομικά εξαρτώμενων προτεκτοράτων με ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματά του την περίπτωση "Ελλάντα".
Ως εκ τούτου στην μεν πρώτη ομάδα των καπιταλιστικά μητροπολιτικών χωρών πλέχτηκε μια σκηνοθεσία δημοκρατίας που "εκ του καταστατικού" όφειλε την δυνατόν ελάχιστη, στοιχειώδη δόση σεβασμού στην πρώτη ύλη της καπιταλιστικής οικοδόμησης: τον Ευρωπαίο εργάτη με τις ενίοτε λαμβανόμενες υπόψιν αποφάσεις του. Και αυτό δεν έγινε κυρίως για την επίφαση του πράγματος αλλά για αυτόν τον ίδιο τον φόβο των Ιουδαίων: για να μην κλονιστεί και να μην διαρραγεί κάτω από τους τόνους της αγανάκτησης ο θεμελιακός λίθος του οικοδομήματος, οι μάζες των Ευρωπαίων εργαζομένων.

Τουναντίον στην δεύτερη περίπτωση, του περιφερειακού καπιταλιστικού κακέκτυπου, η αντίληψη της Εξουσίας για την "δημοκρατία" που έπρεπε να επικαλεστεί και η αποτίμηση των ορίων "αντοχής" των υπηκόων της, βασίστηκε στα στάνταρτς όχι της βιομηχανικά αναπτυσσόμενης οικονομίας αλλά εκείνης του πρωτογενούς τομέα και των κομπραδόρικων σχέσεων που την χαρακτηρίζουν. Οπότε δεν είναι απορίας άξιον που διαχρονικά η εκάστοτε Μπακογιάννη, ο εκάστοτε Γιαννίτσης, Σαμαράς, Γερουλάνος ή Σημίτης αντιμετωπίζουν με την κυνική απάθεια και αδιαφορία την υποψία δικαιώματος γνώμης σε εκείνο που τους εκτρέφει και το οποίο οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ως κάτι το απολύτως ακίνδυνο και υπάκουο ακριβώς γιατί έτσι το έχουν ιστορικά κατηγοριοποιήσει: ως τριτοκοσμικό ιθαγενή, ως νέγρο υπόδουλο βαμβακοφυτείας.

Και αυτός είναι ο λόγος που δεν αναγνωρίζεται σε αυτόν εδώ τον τόπο ΠΟΤΕ κανένα δικαίωμα για ΚΑΜΙΑ απόφαση.

Οι "νεομαρξιστικές" διανοουμενίστικες Κατίνες, που διαγκωνίζονται για μια πήχη νωπής, κατουρημένης ποδιάς, ασφαλώς γνωρίζουν από τα χρόνια της "επαναστατικής" θητείας τους την πραγματική φύση, προέλευση και εξάρτηση του μεταπρατικού ελληνικού καπιταλισμού, όμως για λόγους "ανωτέρας βίας" που προέκυψαν προφανώς από το Προπατορικό αμάρτημα και την ανάγκη για βιοπορισμό, κάνουν σήμερα λόγο, "αγκιτατόρικο" και τάχαμου ασυμβίβαστο, για "ελληνικό ιμπεριαλισμό", "ρατσιστικές κυβερνήσεις" και εξάρσεις "εθνικισμού". Λόγο όμως για δημοψηφίσματα στα ζητήματα ζωής και θανάτου της εργατικής τάξης, οι "υπέρμαχοι της αμεσοδημοκρατίας" και οι "εχθροί της "αστικοκοινοβουλευτικής παράστασης", αποφεύγουν μεθοδικά να κάνουν!

Γι' αυτό τον λόγο πρέπει και να λογοδοτήσουν μια μέρα σε αμίλεικτα λαϊκά δικαστήρια που θα στριμώξουν, αυτούς τους οικότροφα γλοιώδεις, επιτέλους στην γωνιά.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΧΕΙΜΑΡΡΙΩΤΩΝ

2009-04-24T04:07:00.000-07:00

Πρόκληση των Αλβανών εν όψει της επίσκεψης του Έλληνα Πρωθυπουργού στα Τίρανα

Σήμερα 21 Απριλίου 2009 συνεδρίασε το δικαστήριο Αυλώνος για πολλοστή φορά με αντικείμενο την δίωξη κατά του Βασίλη Μπολάνου και ο δικαστής Shkelzen Selimi ανακοίνωσε την απόφαση καταδίκης του δημάρχου της Χιμάρας και προέδρου της Εθνικής Οργάνωσης «ΟΜΟΝΟΙΑ». Στην ουσία το δικαστήριο έκανε δεκτή την από 10/3/09 πρόταση του εισαγγελέα Sokol Malaj . Η ποινή που επιβλήθηκε για “κατάχρηση εξουσίας και καταστροφή δημόσιας περιουσίας έχει ως εξής:
1. Φυλάκιση 6 μηνών
2. Χρηματικό πρόστιμο ύψους 4000 ευρώ
3. Στέρηση “διοικητικών δικαιωμάτων” για τρία έτη.

Τα πραγματικά γεγονότα έχουν ως εξής:

Το περασμένο έτος, αυθαίρετα και ως μη όφειλε, το αντίστοιχο αλβανικό ΥΠΕΧΩΔΕ αποφάσισε να τοποθετήσει πινακίδες οι οποίες υποδεικνύουν τα τοπωνύμια, τις συνοικίες, τα μνημεία καθώς και τις κύριες οδούς της Χιμάρας. Κατά την αλβανική νομοθεσία η συγκεκριμένη αρμοδιότητα ανήκει στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ο δήμος Χιμάρας, όμως, δεν ερωτήθη ποτέ για την τοποθέτηση των πινακίδων. Ο δήμαρχος Χιμάρας, συμμορφούμενος με τη νομιμότητα αφαίρεσε τις συγκεκριμένες πινακίδες για τρεις επιπλέον λόγους:- Οι πινακίδες περιόριζαν τα όρια του δήμου και άφηναν τουριστικά «φιλέτα» εκτός δικαιοδοσίας του δήμου Χιμάρας με σκοπό να τα διαχειριστούν οι «εκλεκτοί» των αλβανών κυβερνώντων, όπως έγινε με την παραλία στη Νίβιτσα-Κακομαία.- Καταστρατηγούσαν και παραποιούσαν τη σημασία των πολιτιστικών μνημείων, π.χ. το «Μοναστήρι του Σταυρού» αναφερόταν ως «Εκκλησία του Αγίου Σταυρού» και πολλά άλλα τέτοια ευτράπελα.- Οι πινακίδες ήσαν δίγλωσσες (αλβανικά και αγγλικά) και όχι τρίγλωσσες. Δεν περιελάμβαναν δηλαδή την ελληνική ως μητρική μας γλώσσα κατά παράβαση αφ’ ενός του άρθρου 11 της Συμβάσεως Πλαισίου του Συμβουλίου της Ευρώπης για τις Εθνικές Μειονότητες και αφ’ ετέρου την προ ενός μόλις μηνός ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου για αναγραφή των πινακίδων υποχρεωτικά και στα ελληνικά.Η πρόταση του εισαγγελέα Αυλώνα προφανώς επηρεάστηκε από την εθνικιστική προπαγάνδα που ασκούν τα αλβανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης καθώς και αλβανοί βουλευτές όλων των παρατάξεων.

Η συγκεκριμένη δίωξη έρχεται να προστεθεί
• στην πρόσφατη οριστική καταδίκη πέντε Χιμαριωτών από το ανώτατο δικαστήριο της Αλβανίας για τα γεγονότα των εκλογών του 2003 και
• στη δίωξη δέκα Χιμαριωτών για συμμετοχή τους σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά του άγριου ξυλοδαρμού δύο συμπατριωτών μας από αστυνομικούς του Αστυνομικού Τμήματος Χιμάρας.Πρέπει επίσης, να προβληματίσει η πρακτική των αλβανικών αρχών να δημοσιοποιούν τις διώξεις κατά ομογενών κάθε φορά που επισκέπτονται την Αλβανία Έλληνες επίσημοι. Συγκεκριμένα,
- Ενώ η υπόθεση των πέντε Χιμαριωτών εκκρεμούσε ενώπιον του ανωτάτου δικαστηρίου για δύο περίπου χρόνια, μετά από πλήθος αναβολών η απόφαση τελικά βγήκε μία ημέρα πριν την επίσκεψη της Υπουργού Εξωτερικών κυρίας Μπακογιάννη στα Τίρανα, με την ιδιότητα της προεδρευούσης του ΟΑΣΕ
- Η καταδίκη των 10 Χιμαριωτών για «συμμετοχή σε παράνομη διαδήλωση» για τον άγριο ξυλοδαρμό δύο συμπατριωτών μας πραγματοποιήθηκε μία ημέρα πριν την επίσκεψη του Υφυπουργού Εξωτερικών κυρίου Θεόδωρου Κασσίμη στην Αλβανία.
- Ενώ το δικαστήριο για την εκδίκαση της υπόθεσης του δημάρχου είχε αναβληθεί πολλές φορές αποφάσισαν να δημοσιοποιήσουν την πρόταση του εισαγγελέα μία ημέρα πριν επισκεφθεί την Αλβανία ο Υφυπουργός Εξωτερικών κύριος Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης.
- Το Δικαστήριο του Αυλώνα καταδικάζει τον Έλληνα δήμαρχο της Χιμάρας και πρόεδρο της μοναδικής οργάνωσης των Βορειοηπειρωτών, λίγες ημέρες πριν την επίσκεψη του πρωθυπουργού της Ελλάδας στα Τίρανα.

Αυτές οι συμπεριφορές δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως τυχαίες. Το αλβανικό κατεστημένο κάνει επίδειξη δυνάμεως επιχειρώντας να τρομοκρατήσει και να κάμψει τις εστίες αντιστάσεως στη Χιμάρα και στη Βόρειο Ήπειρο γενικότερα.

ΈΝΩΣΗ ΧΕΙΜΑΡΡΙΩΤΩΝ "Η ΧΕΙΜΑΡΡΑ"
Κολοκοτρώνη 4410560, Αθήνα
http://www.himaraunion.com
Για την πατρίδα μας, εμάς και τα παιδιά μας

Α.Ο. ΤΣΙΛΙΒΗ: Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ

2009-04-17T02:34:00.000-07:00

Η Ομάδα του Τσιλιβή επιστρέφει μετά από απουσία μιας αγωνιστικής περιόδου, στη Δ΄ εθνική, μετά και τη σημερινή νίκη της με 2-1 επί του Αγ. Λέοντα εκτός έδρας. Το Τσιλιβή με νίκες 2-0 επί της αντιπάλου ομάδας, κατέκτησε το πρωτάθλημα στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Ζακύνθου για την περίοδο 2008-09 και του χρόνου θα συμμετέχει στο γνώριμο... γι αυτό πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής.

H Αυστραλία ζήτησε από τους μουσουλμάνους να εγκαταλείψουν τη χώρα

2009-04-06T11:18:00.000-07:00

Ο Αυστραλός πρωθυπουργός Kevin Rudd πρότεινε στους Μουσουλμάνους που θέλουν να ζουν κάτω από τον Ισλαμικό νόμο της Σαρία, να φύγουν από τη χώρα.

Η κυβέρνηση της...Αυστραλίας θέλει να αποτρέψει τυχόν τρομοκρατικές ενέργειες, βάζοντας στο στόχαστρο τους φανατικούς.

Ο Rudd εξαγρίωσε μερικούς Αυστραλούς Μουσουλμάνους, λέγοντας ότι υποστηρίζει το να επιτηρούνται τα τζαμιά της χώρας από υπηρεσίες πληροφοριών.

Τα λόγια του ήταν :

Οι μετανάστες, και όχι οι Αυστραλοί, είναι αυτοί που πρέπει να προσαρμοστούν. Έτσι είναι, και άμα τους αρέσει! Βαρέθηκα να ανησυχούμε σε αυτή τη χώρα μήπως προσβάλλουμε ένα άτομο ή την κουλτούρα του. Από τότε που έγιναν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Bali, η πλειοψηφία των Αυστραλών ένιωσε ένα κύμα πατριωτισμού.

Η κουλτούρα μας εξελίχθηκε σε δύο αιώνες γεμάτους αγώνες, προσπάθειες και νίκες από εκατομμύρια άντρες και γυναίκες που επιζητούσαν την ελευθερία. Η κύρια γλώσσα που μιλάμε είναι τα Αγγλικά. Όχι τα Ισπανικά, τα Λιβανέζικα, τα Αραβικά, τα Κινέζικα, τα Γιαπωνέζικα, τα Ρώσικα ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα. Οπότε, αν θέλετε να γίνετε μέρος της κοινωνίας μας, μάθετε τη γλώσσα μας!

Οι περισσότεροι Αυστραλοί πιστεύουν στο Θεό. Αυτό δεν είναι κάποιο Χριστιανικό, ακροδεξιό, πολιτικό κίνημα, αλλά γεγονός: Χριστιανοί, άντρες και γυναίκες, με Χριστιανικές αρχές, ίδρυσαν αυτή τη χώρα, και αυτό είναι καθαρά καταγεγραμμένο. Αρμόζει, λοιπόν, να το δείχνουμε πάνω στους τοίχους των σχολείων μας. Αν ο Θεός σας προσβάλλει, σας προτείνω να βρείτε άλλο μέρος του κόσμου γιά να ζήσετε, διότι εμάς ο Θεός είναι μέρος της κουλτούρας μας.

Θα δεχτούμε αυτά που πιστεύετε, χωρίς ερωτήσεις. Αυτό που ζητάμε είναι να δεχτείτε κι εσείς αυτό που πιστεύουμε εμείς, και να ζήσετε μαζί μας με αρμονία, χαρά και ειρήνη.

Αυτή είναι η δική μας χώρα, η δική μας γη και ο δικός μας τρόπος ζωής, και θα σας προσφέρουμε κάθε ευκαιρία να τα απολαύσετε κι εσείς. Όμως, μόλις χορτάσετε να παραπονιέστε, να γκρινιάζετε και να μουρμουρίζετε γιά τη σημαία μας, τον όρκο πίστης στη χώρα μας που δίνετε όταν παίρνετε την υπηκοότητα, τα χριστιανικά μας πιστεύω, τον τρόπο ζωής μας, τότε σας ενθαρρύνω να εκμεταλλευτείτε μιά άλλη μεγάλη ελευθερία της Αυστραλίας: Το δικαίωμα να φύγετε!

Αν δεν είσαστε ευχαριστημένοι, τότε φύγετε! Δε σας φέραμε εδώ με το ζόρι. Εσείς διαλέξατε να έρθετε. Οπότε, δεχτείτε τη χώρα που εσείς διαλέξατε!

Ανοικτή επιστολή στον Πρωθυπουργό

2009-03-26T09:19:00.000-07:00

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Σας καλωσορίζουμε στο όμορφο νησί μας, που με την πολιτική σας, η οποία είναι συνέχεια των πολιτικών των προηγούμενων κυβερνήσεων, έχει καταταχθεί στην τελευταία θέση σε ρυθμούς ανάπτυξης στην Ελλάδα και στις τελευταίες θέσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Διαβάζοντας το πρόγραμμά σας της βραχύχρονης παραμονής σας στο νησί, διαπιστώνουμε ότι είναι μια επίσκεψη καθαρά προεκλογικού χαρακτήρα, όχι για να πείσετε τη Ζακυνθινή κοινωνία για τα λιγοστά έργα που γίνονται ή ολοκληρώθηκαν στο νησί, αλλά για να μεταδοθούν οι εικόνες αυτές πανελλαδικά σε ολόκληρη τη χώρα. Καλό θα ήταν να ρωτήσετε γιατί δεν ολοκληρώθηκε εδώ και 5 χρόνια το έργο της αποχέτευσης της πόλης, το οποίο ήταν το πρώτο έργο της δικής σας κυβέρνησης. Δεν γνωρίζουμε αν τα τηλεοπτικά κανάλια, προλάβουν να τραβήξουν εικόνες από την πιο βρώμικη πρωτεύουσα Τουριστικού Νομού της Ευρώπης, ή από το άθλιο οδικό της δίκτυο.

Ο Νομός Ζακύνθου, έχει 6 Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που όλοι μαζί έχουν έλλειμμα που ξεπερνούν τα 70 εκ. Ευρώ, το οποίο θα αυξηθεί δραματικά μετά τα μέτρα που προωθείτε για τη μείωση των τελών παρεπιδημούντων, χωρίς την αντίστοιχη αναπλήρωση των εσόδων αυτών από άλλους πόρους. Η δική σας πολιτική συγκάλυψης των μεγάλων σκανδάλων που έγιναν στον Νομό, η ατιμωρησία των ενόχων αλλά και η ελλιπής χρηματοδότηση των ΟΤΑ έχουν φέρει την Τοπική Αυτοδιοίκηση της Ζακύνθου, σε απόγνωση.

Το πρωτοφανές πανευρωπαϊκά γεγονός, ότι το 35% των κατοίκων του νησιού αποτελείται από οικονομικούς μετανάστες, δεν φαίνεται να απασχολεί την κυβέρνησή σας κύριε Πρωθυπουργέ. Εξάλλου με δηλώσεις του ο Υπουργός Εσωτερικών κος Παυλόπουλος, τους έχει επανειλημμένα ευχαριστήσει για την προτίμησή τους να μεταναστεύσουν στη χώρα μας. Δεν είδαμε όμως καμιά έκτακτη χρηματοδότηση για τη Ζάκυνθο, ώστε να αντιμετωπίσει τα προβλήματα και τις καθημερινές ανάγκες των 25.000 επιπλέον κατοίκων που απέκτησε, αλλά αντιθέτως το 40% των οργανικών θέσεων στις διάφορες υπηρεσίες είναι κενές.

Η Ζάκυνθος βρίσκεται στις πρώτες θέσεις στην εγκληματικότητα πανελλαδικά, έχει θαλάσσια αφύλακτα σύνορα και ετησίως χιλιάδες στρέμματα δασικής έκτασης καίγονται. Από το αεροπλάνο θα δείτε το περσινό έγκλημα στον Αγαλά, μια από τις ομορφότερες περιοχές της ενδοχώρας του νησιού που αποτεφρώθηκε. Παρά τις απεγνωσμένες εκκλήσεις για αποστολή προσωπικού για την κάλυψη των κενών θέσεων στα σώματα ασφαλείας, υλικοτεχνικής υποδομής και παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις των κυβερνητικών παραγόντων, η Κυβέρνησή σας αδιαφορεί συνεχώς για το νησί.

Ο ζακυνθινός λαός, είναι θυμωμένος με την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Θα το διαπιστώσετε σύντομα στις Ευρωεκλογές. Η ήττα του κόμματός σας στη Ζάκυνθο, θα είναι συντριπτική. Όμως δεν θα πρέπει να μας κρατήσετε κακία. Μπορείτε να μας επισκεφθείτε μετά τις εκλογές για να ξεκουραστείτε, με την οικογένειά σας. Πέρα από τα πολλά αξιοθέατα που θα μπορέσετε να επισκεφθείτε, θα διαπιστώσετε με τα μάτια σας πολλά αξιοπερίεργα γεγονότα.

Θα δείτε ότι σε ένα τόπο με πλούσιο υδροφόρο ορίζοντα και υψηλό δείκτη βροχοπτώσεων, το νερό να μεταφέρεται με υδροφόρες στους καταναλωτές. Θα επισκεφτείτε την παραλία του Γέρακα, και θα απολαύσετε τη θάλασσα κοιτώντας το ρολόι σας, γιατί θα έρθουν οι φύλακες του Οργανισμού Κατοχής της Νότιας Ζακύνθου, που ονομάζεται «Φορέας Διαχείρισης ΕΘΠΖ». Εσείς ο ίδιος είχατε υποσχεθεί προ επταετίας, ότι η Κυβέρνησή σας θα έλυνε τα προβλήματα που έχουν προκύψει από το απαράδεκτο Προεδρικό Διάταγμα που αφορά το Θαλάσσιο Πάρκο Ζακύνθου.

Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή αν χρησιμοποιήσετε το επαρχιακό οδικό δίκτυο του νησιού. Εκτός από τη μεγάλη επικινδυνότητά του, θα διαπιστώσετε και την έλλειψη οδικής σήμανσης. Είναι τα ίδια χρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι επισκέπτες του νησιού και που κατατάσσουν τη Ζάκυνθο στις πρώτες θέσεις στα τροχαία ατυχήματα Πανελλαδικά.

Το βράδυ αν θα κάνετε μια βόλτα στο λιμάνι, να μην ξεχάσετε να επισκεφθείτε την προβλήτα των κρουαζιερόπλοιων που είχατε επισκεφθεί την προηγούμενη φορά. Μπορεί να μην χρησιμεύει στην πράξη για να δένουν τα κρουαζιερόπλοια, αλλά είναι ένα υπέροχο ρομαντικό μέρος για ερωτευμένα ζευγαράκια. Από εκεί θα δείτε τα κρουαζιερόπλοια να περνούν ανοικτά του νησιού και την εγκαταλειμμένη μαρίνα.

Θα απογοητευτείτε βλέποντας ασυντήρητο το κάστρο της Ζακύνθου, παρά το γεγονός ότι η μελέτη ανάπλασής του στοίχισε μια περιουσία. Ίσως δείτε και το Βυζαντινό μουσείο κλειστό, λόγω έλλειψης προσωπικού. Για τους σημαντικής ιστορικής σημασίας μυκηναϊκούς τάφους στο Καμπί, δεν έχει ενδιαφερθεί κανείς.

Αυτά και άλλα πολλά είναι τα προβλήματα του νησιού κε Πρωθυπουργέ. Τα περισσότερα δεν τα γνωρίζετε, γιατί τα μεγάλα Αθηναϊκά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ασχολούνται με την Ζάκυνθο μόνο στα έκτακτα γεγονότα, όπως την προσπάθεια εμπρησμού του Δημαρχείου της Πόλης, τις διάφορες εγκληματικές ενέργειες, τους Βρετανούς τουρίστες της περιοχής του Λαγανά, τους ανεμοστρόβιλους και τους σεισμούς. Ειδικά για το γεγονός ότι η περιοχή της Ζακύνθου είναι η πιο σεισμογενής στην Ευρώπη, δεν φαίνεται να συγκινεί το επιτελείο της Κυβέρνησής σας. Αλλιώς δεν μπορεί να εξηγηθεί, η μη εγκατάσταση του Δικτύου σεισμογράφων στο νησί, η κατάργηση του Ταμείου Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων και η μεταφορά του στην Πάτρα, γεγονός που αποτρέπει τους σεισμόπληκτους να διεκδικήσουν τις προβλεπόμενες αποζημιώσεις.

Ελπίζουμε οι χειροκροτητές που θα σας παρακολουθήσουν στην ομιλία σας στο Μουσικό Γυμνάσιο, να φροντίσουν να σας δώσουν λίγο κρασί και ζακυνθινό λάδι για να πάρετε μαζί σας. Εξάλλου έχετε φροντίσει με την αγροκτόνα πολιτική σας να μην στοιχίζουν ακριβά.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΙΣΧΥΡΟ ΕΘΝΙΚΟ - ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ

2009-01-26T23:12:00.001-08:00

Έχουν περάσει αιώνες από τότε που δημιουργήθηκαν τα έθνη – κράτη και αναπτύχθηκαν οι Ευρωπαϊκοί εθνικισμοί. Σ’ όλες τις εθνικές και πολιτικές ανακατατάξεις που επακολούθησαν, η αστική τάξη έπαιξε τον ηγετικό καθοδηγητικό ρόλο. Μπορούμε μάλιστα να υποστηρίξουμε, ότι η αστική τάξη είχε μια εθνική συνείδηση και προοπτική, αφού τα συμφέροντα και η επέκταση της δύναμης του έθνους, συνέπιπτε ή και ταυτιζότανε απολύτως και με τα δικά της ταξικά συμφέροντα. Ισχυρή αστική τάξη σήμαινε και ισχυρό έθνος και ισχυρό έθνος προϋπέθετε μια εύρωστη και ισχυρή αστική τάξη.

Αυτή όμως η ισοδυναμία αποδείχτηκε ιστορικά τυχαία. Γιατί αυτό που ζητούσε πάντα η αστική τάξη, ήταν η οικονομική της επέκταση με την παράλληλη πολιτική της επιρροή. Με την πλήρη επικράτησή της επί της φεουδαρχίας και των αριστοκρατών, δηλαδή επί των ξεπερασμένων τρόπων και μορφών παραγωγής που αντιπροσώπευε ο «παλαιός» κόσμος. αστική τάξη αντιπροσώπευε το έθνος οικονομικά, ιδεολογικά και πολιτιστικά, παίρνοντας τα ηνία στον πολιτικό και κοινωνικό τομέα. Ήταν όμως πάντα μια «εθνική» αστική τάξη, της οποίας η πολιτική και οικονομική της δύναμη, δεν ξεπερνούσε τα σύνορα της χώρας.

Αργότερα, τα ισχυρά έθνη – κράτη με τις ισχυρές αστικές τάξεις απλώθηκαν με τον ιμπεριαλισμό τους. δημιούργησαν αποικίες, εκμεταλλεύτηκαν τον ορυκτό τους πλούτο, έθεσαν τον χρυσό ως βάση του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος. έλεγχαν μέσω της κυριαρχίας επί των θαλασσών το διεθνές εμπόριο. Η εμπορευματοπαραγωγή ανήλθε στα ύψη, η ταχύτητα των συναλλαγών και τα εμπορικά ισοζύγια υπονόμευαν το ένα το άλλο και τα δυο μαζί το έθνος, οι αστικές τάξεις έπαψαν να έχουν τον παραδοσιακό εθνικό χαρακτήρα και αποκτούσαν διεθνή υπόσταση. Ο αστός από τη φύση του και την εργασία του, είναι κοσμοπολίτης. Είναι αναγκασμένος να αναζητεί το κέρδος παντού. Μπορεί να κατέχει τράπεζες στη χώρα του, βιομηχανίες στο εξωτερικό, να επενδύει τα κεφάλαιά του σε τομείς έρευνας στην Ινδία και στην Ιαπωνία, σε χρηματιστηριακά προϊόντα των Η.Π.Α. και στα χρηματιστήρια αναδυόμενων χωρών. Η οικονομική του παρουσία είναι διεθνής, άρα διεθνής θα είναι η σκέψη του και οι ενέργειές του.

Αυτόματα γίνεται άτομο χωρίς πατρίδα, γιατί πολύ απλά «πατρίδα» του είναι εκεί που βρίσκεται η περιουσία του. Τα εθνικά σύνορα της χώρας του, περιορίζουν τις συναλλαγές του και του δημιουργούν οικονομικές δυσχέρειες. Η διαφοροποίηση των νομοθεσιών σε θέματα φορολογίας, εισαγωγών – εξαγωγών, κανόνων ελέγχου και τυποποίησης, αυξάνουν το κόστος των εργασιών του. «Ο χρόνος είναι χρήμα» φωνάζουν υστερικά οι αστοί. Με λίγα λόγια τα σύνορα είναι οικονομικώς ασύμφορα, λένε οι εκπρόσωποι της αστικής τάξεως, και πρέπει να καταργηθούν. Για αυτό στην Ελλάδα κάνουν πως δεν βλέπουν τις κάθε είδους προκλήσεις από τα Σκόπια και την Τουρκία, και κάνουν τα αδύνατα – δυνατά για να τους εντάξουν στην Ε.Ε.

Όπως όλοι γνωρίζουμε η ανθρωπότητα δεν αποτελείται μόνο από την αστική τάξη. Υπάρχουν και οι προλετάριοι, με την γενικευμένη έννοια του όρου. Είναι οι άνθρωποι που ζουν από την εργασία τους και τα περιουσιακά τους στοιχεία. Υπάρχει ο «κοινωνικός προλετάριος», όπως λέει ο Αντόνιο Νέγκρι, που λαμβάνει εργασία, μόρφωση, κατοικία, περιβάλλον, υγεία, πολιτική συμμετοχή, δεύτερης κατηγορίας. Πιο απλά η συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Οι προλετάριοι όμως σήμερα έχουν πατρίδα και γνωρίζουν ότι το μέλλον τους, εξαρτάται από την πορεία του έθνους τους. Σε πολλά αριστερά περιοδικά σήμερα, αναπτύσσεται έντονα αυτή η προβληματική. Οι προλετάριοι δεν έχουν τη δυνατότητα, να διαχέουν την οικονομική τους παρουσία διεθνώς.

Οι σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες και οι αριστερίστικες σέχτες έχουν σήμερα μεταλλαχτεί σε χρήσιμα εργαλεία της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης.

Ο κόμβος των «αριστερών» και «αριστερίστικων» προκαταλήψεων είναι ο εθνικισμός και ο ρατσισμός. Τις προκαταλήψεις αυτές τις έχει κάνει σημαία ο πολυπολιτισμικός κοσμοπολιτισμός, με σημαιοφόρους τους «εκσυγχρονιστές», τους νεοφιλελεύθερους και τις σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες. Έτσι η νέα πλανητική αποικιοκρατία με λάβαρο τον αντιεθνικισμό και τον αντιρατσισμό παγιδεύει και ενσωματώνει στην πολιτική της μεγάλες μερίδες λαϊκών μαζών και αγωνιστών.

Φυσικά εδώ ξεχνάμε ή θέλουμε να αγνοούμε ότι τόσο οι εθνικιστικές ιδεολογίες, όσο και οι αντιεθνικιστικές ήταν και είναι πάντα ιδεολογίες των κυρίαρχων αστικών τάξεων και μεταβάλλονται, όπως έχει δείξει η ιστορία, ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Στην εποχή των εθνικών ιμπεριαλισμών αναπτύχθηκαν οι ιδεολογίες του εθνικισμού γιατί αυτό ανταποκρινόταν στη φύση και τα συμφέροντα των εθνικών ιμπεριαλισμών και της κυρίαρχης αστικής τάξης όπως ανέφερα πιο πάνω. Σήμερα στη φύση και τα συμφέροντα της αστικής τάξης ανταποκρίνεται η ιδεολογία του αντιεθνικισμού. Η παραδοσιακή αριστερά δέσμια των δογμάτων του παρελθόντος και της θλιβερής πολιτικής και πολιτισμικής της ανεπάρκειας πέφτει στο λάκκο του κοσμοπολιτισμού.

Το καθηγητικό κατεστημένο και τα λεγόμενα «αριστερά» κοσμικά Ιερατεία έχουν αφηνιάσει. Πλαστογραφούν αγρίως κάθε επαναστατική ιδέα. Χρησιμοποιούν μόνο το όνομα του Μαρξ και αριστερούς ήχους για να εξαπατήσουν τους λαούς. Δεν κάνουν κριτική, αλλά πλαστογραφούν. Έχει γεμίσει ο τόπος από «αριστερές» καθεστωτικές (κομματικές, δημοσιογραφικές και πνευματικές) «εστίες», οι οποίες στο όνομα του μαρξισμού και της αριστεράς, σε διατεταγμένη υπηρεσία, επιχειρούν να μας πείσουν ότι το έθνος και ότι αυτό συνεπάγεται και κάθε έννοια γύρω από αυτά πρέπει να αφανιστούν διότι είναι «εθνικισμός»! Ο «εθνικισμός» και ο «ρατσισμός» έχουν ανακηρυχτεί, στο όνομα του μαρξισμού, οι μέγιστοι εχθροί, ο εφιάλτης της ανθρωπότητας. Και ακόμα αυτοί οι «μαρξιστές» των πλανητικών ελίτ εξουσίας μας διδάσκουν, ότι «διεθνισμός» είναι ο κοσμοπολιτισμός, δηλαδή η έννοια του προλεταριακού διεθνισμού ταυτίζεται με το «διεθνισμό» του χρηματιστηριακού κεφαλαίου!

Αυτοί που αγανακτούν και διαμαρτύρονται για τα μεταναστευτικά ρεύματα των ξένων εργατών, την έξοδο κεφαλαίων από την χώρα προς το εξωτερικό, το ξεπούλημα των εθνικών οικονομικών μονάδων (ΟΤΕ, Ολυμπιακή, Τράπεζες, Εθνικοί Οδοί κλπ), είναι οι προλετάριοι και όχι φυσικά οι αστοί που πρωτοστατούν στην εθνική υποτέλεια. Από αυτή την προοπτική λοιπόν δεν είναι παράξενο το γεγονός ότι ο ΛΑϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός, συσπειρώνει τις εργατικές τάξεις, όπως άλλωστε φαίνονται και από τα αποτελέσματα των εκλογών, όπου στις «λαϊκές» συνοικίες τα ποσοστά του ήταν ιδιαίτερα μεγάλα (Β’ Αθηνών, Β’ Πειραιώς), σε αντίθεση με τις πλούσιες όπου τα ποσοστά του ήταν μικρά (Εκάλη, Κηφισιά, Ψυχικό, Κολωνάκι). Όπως επίσης ότι μεγάλο τμήμα στελεχών του ΛΑ.Ο.Σ., προέρχονται από την λεγόμενη αριστερά και το «πατριωτικό» ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ο προλετάριος θέλει δεν θέλει δεν μπορεί να ξεφύγει από την κοινωνική του θέση. Η πολιτική, οικονομική και κοινωνική του οντότητα, είναι ανύπαρκτη στο σημερινό σύστημα. Η σημερινή Ευρώπη στις αρχές του 21ου αιώνα, τον πετάει σε μια αγορά που βασίζεται στην «ελαστικότητα» της εργασίας, την ημιαπασχόληση, δίχως τα σύνορα που τον προστάτευαν από τον αθέμιτο ανταγωνισμό των ισχυρότερων του εξωτερικού.

Η ιδέα των εξαθλιωμένων μαζών της Ανατολής που φτάνουν στη Δύση, των εκατομμυρίων εγχρώμων που κατακλύζουν την πατρίδα του, των παλιών κομμάτων που διαιωνίζουν αντί να επιλύουν το πρόβλημα, των πολυεθνικών που καθορίζουν τις εξελίξεις και κρύβονται πίσω από όλα αυτά, αυξάνουν τη συνείδηση του εθνισμού του.

Τώρα πια που τα ξένα ιδεολογήματα διαλύονται στον αέρα και το σύστημα αποκαλύπτει μέρος του αληθινό του πρόσωπο, ο κοινωνικός προλετάριος αντιλαμβάνεται την απάτη. Ο διεθνισμός αποτελεί την καταστροφή του. Η κατάργηση τον αφήνει εκτεθειμένο στην εκμετάλλευση.

Η εθνική αστική τάξη πέθανε. Ζήτω το εθνικό – πατριωτικό προλεταριάτο.

Πολιτική ή ζούγκλα;

2008-12-13T00:03:00.000-08:00

Κατά τη διάρκεια των τραγικών γεγονότων, επέλεξα τη σιωπή. Μια κοινωνία που στερείται Λόγου έχει ανάγκη την σιωπή για να επιστρέψει στον Λόγο. Είναι αυτό, η σιωπή, μέρος της παράδοσης μας. Όπως και τους νεκρούς μπορείς να τους τιμάς δια της σιωπής. Το μήνυμα της σιωπής αυτές τις στιγμές είναι πολύ δυνατότερο. Είναι στιγμή αυτοσυνειδησίας, συλλογικής αυτοκριτικής, αυτοσεβασμού και υπεράσπισης της αξιοπρέπειας σου ως κοινωνία και ως χώρα. Η σιωπή είναι η υπέρβαση στις ώριμες και πολιτισμένες κοινωνίες.

Τόσο τα τραγικά γεγονότα, οι αντιδράσεις όσο και η διαχείριση τους είναι έκφραση των αδιεξόδων και της αποτυχίας ενός συστήματος σχέσεων Πολιτικής και κοινωνίας που επεβλήθη αντιδημοκρατικά εδώ και δεκαετίες. Η επιλογή ήταν: πολιτική ή ζούγκλα; Επέλεξαν το δεύτερο.

Η μεγάλη αλήθεια αυτής της ιστορικής αποτυχίας όπως συμβαίνει σε αδύναμες θεσμικά, πολιτικά χώρες παίρνει τραγικές και αυτοκαταστροφικές μορφές. Η αλήθεια είναι τραγική και μπορεί να γίνει απελευθερωτική.

Μια κοινωνία και μια πολιτική, επίσημη και ανεπίσημη που στερείται φωνής, παιδείας, λόγου, πολιτικού λόγου είναι επόμενο να παράγει, να αναπαράγει, να διαχέει βία.
Ο θάνατος, οι θάνατοι είχαν προαναγγελθεί. Οι ένοχοι αντί να υποκρίνονται, να παρουσιάζονται κριτές ενώ είναι υπόλογοι είναι καλύτερο να σιωπούν. Διαφορετικά συνεχίζουν την ύβρη που φέρνει την τραγωδία, τον θάνατο.

Όταν η Αθήνα ήταν Αθήνα και πόλις, τα Εξάρχεια ήταν ένα από τα στολίδια της. Τα έζησα αφού έμενα στον ρετιρέ της οδού Σολωμού 2, όπου από την λουλουδιασμένη βεράντα μου είχα θέα όλη την πλατεία. Εκεί σύχναζε όλος ο κόσμος της διανόησης. Εκεί γύρω είχαν τα γραφεία τους όλοι οι εκδοτικοί οίκοι των Αθηνών.

Κάθε νέα έκδοση βιβλίου, πρώτα στην πλατεία έρχονταν. Ατέλειωτες ώρες συζήτησης γύρω από τις νέες εκδόσεις λάμβαναν μέρος στα μαγαζιά της πλατείας. Ο Αντώνης Σαμαράκης, ο Ταχτσής και πολλοί άλλοι συγγραφείς ήταν καθημερινοί θαμώνες της πλατείας. Ο Γιώργος Καραμπελιάς ο εκδότης του αναρχικού περιοδικού «Ρήξη», η «περσόνα» της πλατείας Ανδρέας Μαζαράκης, αλλά και οι έμμισθοι της ασφάλειας που κατέγραφαν τις απόψεις που διατυπώναμε, συνέθεταν τις παρέες μας. Ο Αστέρας Εξαρχείων, ο Αθλητικός σύλλογος της πλατείας, ήταν το πάθος μας.

Η μοναδικότητα της πλατείας ήταν η μουσική της. Μόνο εκεί η μουσική του Μάνου Χατζιδάκη, του Δήμου Μούτση, του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Λοϊζου, συνυπήρχαν αρμονικά με τις ροκ εκφράσεις του Νικόλα Άσιμου, του Παύλου Σιδηρόπουλου, των Μουσικών Ταξιαρχιών και του Λάκη με τα ψηλά Ρεβέρ.

Τώρα είναι ένα από τα πεδία απόδειξης της ανικανότητας του πολιτικού προσωπικού της μεταπολίτευσης να κυβερνά. Παρκάρω στις υπουργικές καρέκλες επί 20 – 30 χρόνια δεν σημαίνει ξέρω να κυβερνώ. Όλα τα παλαιά πολιτικά κόμματα - μη κόμματα, οι κυβερνήσεις, η αυτοδιοίκηση στερούνται παιδείας διακυβέρνησης τόπων, πόλεων, πολεοδομικών συστημάτων.

Η πολιτική είναι πρόλογος, πρόβλεψη, προσχεδιασμός όχι κλάμα και κούφια λόγια. Το κέντρο της Αθήνας επόμενα και τα Εξάρχεια αναδεικνύονται ως κεντρικά πεδία διεθνούς προβολής αλλά και αναπαραγωγής του Ελληνικού συστήματος τουρισμός, οικονομία, απασχόληση, συντάξεις. Πεδίο συσσώρευσης η μη συσσώρευσης κεφαλαίου και του τύπου του κεφαλαίου, της εργασίας και του τύπου της εργασίας.

Η παράδοση μας λέει ότι είναι η Πόλις, η Εκκλησία του Δήμου, οι Πολίτες που αποφασίζουν για την διακυβέρνηση. Ειδικά οι κάτοικοι των Εξαρχείων οι οποίοι φιμώνονται από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές.

Το θέμα είναι όπως το έχει θέσει ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, εδώ και πολύ καιρό μέσα από τα άρθρα του σε εφημερίδες και στο βιβλίο του για την Ποιότητα της Ανάπτυξης: Εξάρχεια Βιβλιούπολις ή Ναρκώπολις. Είχε προτείνει επίσης την επέκταση του Αρχαιολογικού Μουσείου στο κτίριο του Πολυτεχνείου για την προστασία της ιερότητας του. Το ζήτημα είναι δομικό αφορά Πολεοδόμους, Κοινωνιολόγους, Αναπτυξιολόγους. Δεν είναι μόνο ζήτημα Αστυνομίας. Όταν συντηρείται μόνιμα σε αυτό το πεδίο, είναι ήδη ζώνη πολέμου.

Δεν είναι πρώτα και κύρια πεδίο διεκδίκησης πολιτικών ταυτοτήτων. Να το παίζουν διάφοροι επίσημοι και ανεπίσημοι ανεύθυνα αριστεροί, δεξιοί, επαναστάτες, προοδευτικοί σε ένα παρακμιακό, επαρχιώτικο, γελοίο αλλά και τραγικό πεδίο. Αν μπορούν έχουν άλλα πεδία να το κάνουν. Εκεί που πραγματικά κρίνεται η προοδευτικότητα και η στασιμότητα. Αυτά όμως ούτε καν τα κατανοούν. Νομίζω ότι απαιτείται ένα επίπεδο σοβαρότητας, ευθύνης, που μέχρι σήμερα δεν υπήρξε σε κανένα επίπεδο.

Μόνο οι κάτοικοι των Εξαρχείων αντιστέκονται στο βαθμό που μπορούν στην παρακμή. Δυστυχώς στις αρχές του νέου αιώνα τα Εξάρχεια είναι ένα πεδίο απόδειξης ότι στην πρώην Αθήνα έμαθαν ή δεν έμαθαν να κυβερνούν και να κυβερνώνται. Βέβαια το να διατηρείς τα Εξάρχεια ως χρόνια ναρκώπολη είναι και αυτός ένας τρόπος να κυβερνάς και να συντηρείς την παρακμή.

Οι πολιτικάντηδες φωνασκούν, ψεύδονται, ψαρεύουν στα θολά νερά γιατί ξέρουν ότι είναι ένοχοι. Όπως και η άλλη όψη τους. Το πλέον ένοχο στην Ευρώπη σύστημα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Η ένοχη συμμαχία των τελευταίων δεκαετιών. Η καρδιά της αφωνίας και της βίας.

Η Κυβέρνηση βρέθηκε αμυνόμενη αποδεικνύοντας την πολιτική της αδυναμία. Οι αρχηγοί της λεγόμενης αριστεράς, απέδειξαν ακόμη μια φορά ότι είναι κατώτεροι των περιστάσεων. Το πολιτικό κενό στην χώρα ήταν και είναι ορατό.

Οι ήδη τραυματισμένες πόλεις, οι μη - πόλεις μπορούσαν να προστατευθούν αντί να καούν. Δεν υπήρξε έγκαιρα μια πολιτική πρωτοβουλίας, ευθύνης, σύμπνοιας, αποφασιστικότητας για την προστασία της αξιοπρέπειας μας. Αυτοί που έπρεπε να κάνουν έγκαιρα το καθήκον τους ακόμη και τις στιγμές της κρίσης δεν το έκαναν. Η κοινωνία δεν είχε κατεύθυνση.

Μια χώρα, μια κοινωνία, που αντί να αυτοπροστατεύεται αυτοκαταστρέφεται, τότε δεν χρειάζεται να την αποσταθεροποιούν εξωθεσμικοί και εξωελλαδικοί παράγοντες.

Η τους είναι πολύ εύκολο να το κάνουν.

Η γενιά του πολυτεχνείου

2008-11-28T01:47:00.000-08:00

«Αντιμπεριαλιστές εκτός πανεπιστημίου ιμπεριαλιστές εντός»
Η απουσία λόγου συνεχίζεται πολύ περισσότερο σήμερα

Προσωπικά λόγω διαδρομής αλλά και λόγω του ότι έγινε κατανάλωση του συμβολισμού του Πολυτεχνείου προτιμώ να θεωρώ τον εαυτό μου ανήκοντα στην γενιά της Αντίστασης. Η ιστορία λέει ότι πάντοτε γίνεται ιδιωτική χρήση των αγώνων. Εδώ αυτή πήρε υπερβολικά κακές, αλλοτριωτικές μορφές. Είχαμε υψηλό επίπεδο καριερισμού των εκπροσώπων.

Αυτό όμως που χαρακτήριζε αυτήν την γενιά είναι η απουσία Λόγου, αδυναμία ερμηνείας του ρόλου της, της θέσης της στην ιστορία.

Ουσιαστικά αναπαρήγαγε τις μορφές και τα περιεχόμενα της παλιάς πολιτικής. Γραφειοκρατικές ως προς την οργάνωση, φτωχές και επαρχιώτικες – μιμητικές ως προς τα περιεχόμενα. Κυριάρχησε η ψεύτικη συνείδηση.

Εκεί όμως που κύρια απέτυχε ήταν η κριτική της στην επιστήμη, στην παρεχόμενη γνώση. «Νίκησε, ασχολήθηκε με τον ιμπεριαλισμό εκτός του πανεπιστημίου – όχι βέβαια στην Κύπρο – αλλά ηττήθηκε ταυτίσθηκε με τον ιμπεριαλισμό εντός του πανεπιστημίου». Δηλαδή το περιεχόμενο των σπουδών.

Συντήρησε, διαφύλαξε ένα περιφερειακό υποβαθμισμένο πανεπιστήμιο.

Σε αυτά τα κλισέ συμπυκνώνονταν η κριτική μου στην νομενκλατούρα της νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. την δεκαετία του 70’. Αυτό σήμαινε την παραγωγή ενός τύπου επιλεγμένου, εγγυημένου συντεχνιακού επιστήμονα που όσον αφορά τους μηχανικούς – αρχιτέκτονες συνέβαλαν στην τοποφαγία και την ασχήμια, όσον αφορά τους γεωπόνους στην εξέλιξη τους σε πωλητές φαρμάκων, με πλέον αντιδραστική εκδοχή αυτή του δημοσιογράφου μετά το 89 – 90. Πολλά διδακτορικά μπορούν να γίνουν για αυτούς.

Στο πεδίο της γνώσης, της επιστήμης, κρίθηκε και η αδυναμία της να αναπτύξει νέα εναλλακτικά κινήματα, σοβαρά οικολογικά, ανθρωπιστικά, διεθνιστικά. Μιλώ για την φιλορατσιστική φράση «συνωστίζονταν στην Σμύρνη» και τους χορούς, το ζεϊμπέκικο στην Σμύρνη.

Αυτή η κρίση του λόγου, η απουσία λόγου συνεχίζεται πολύ περισσότερο σήμερα. Αυτός είναι ο λόγος της απουσίας κινημάτων περιεχομένων, με διάρκεια, ειρηνικών, ηγεμονικών μορφωτικά – πρότασης. Στην Ελλάδα τα λεγόμενα κινήματα είχαν και έχουν πόδια, τραγουδάκια – φυσαρμόνικες, βία αλλά δεν έχουν μυαλό.

Πεντακόσια τριάντα έξη χρόνια πριν ένας μεγάλος ευρωπαίος, ένας μεγάλος Έλληνας ο Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος πρόβλεψε αυτήν την Αφωνία. Για την επικαιρότητά του θα μιλήσω την προσεχή Τετάρτη στην Θεσσαλονίκη.

Σήμερα οι νέες γενιές οφείλουν να διεκδικήσουν την Πόλη, την Αγορά, την Ισηγορία, τα εργαστήρια σκέψης - Ακαδημίες τα ονόμασε ο Βησσαρίων – τον Λόγο δηλαδή. Για να απελευθερωθούν από τους χωροφύλακες του λόγου. Αυτοί είναι οι χωροφύλακες σήμερα. Αυτοί είναι οι μπάτσοι. Όχι τα παιδιά του τα διόρισαν στην αστυνομία κομματικές πατρωνίες.

Όσον αφορά το Πολυτεχνείο να υπερασπιστούν επί τέλους την ιερότητά του από τις διάφορες μορφές κακοποίησης προτείνοντας την ενσωμάτωση του με το Αρχαιολογικό Μουσείο. Γράφω στο νέο μου βιβλίο για αυτό το σχέδιο.

Οι προηγούμενες γενιές όλων των πολιτικοιδεολογικών αποχρώσεων εμπνέονταν από την ιδεολογία της ασχήμιας. Έτσι παρήγαγαν ασχήμια, παρήγαγαν την ψευτο Αθήνα και τους κλώνους της. Αυτό δεν είναι Αθήνα. Αυτό δεν είναι Ελλάδα.

Το κτίριο του Πολυτεχνείου είναι έκφραση Φιλοκαλίας που πρέπει να χαρακτηρίσει τις νέες γενιές. Διαφορετικά θα είναι συνένοχες του Κιτς, της χωματερής ως θέση μας στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Χωματερή την ονόμαζε ο φίλος μου ο Αριστομένης Προβελλέγγιος.

Σας έκανα με αυτά τα λίγα μια εισαγωγή για μια συζήτηση για το Πολυτεχνείο που οφείλω να πω με απαγόρευσαν να κάνω τόσο η Κομματοκρατία των δεκαετιών εβδομήντα- ογδόντα όσο και η τηλεκρατία των επόμενων δεκαετιών.

Οι δύο δίδυμες άσχημες και αγράμματες αδελφές. Ένας καλός σκηνοθέτης θα μπορούσε να τις κάνει ταινία. Θα μπορούσα να συνεργαστώ μαζί του στο γράψιμο του σεναρίου.

Εν αρχή ην ο Λόγος, η Αγορά, η Ισηγορία. Δεν το είδα γραμμένο σε κανένα πανό της πορείας.

Τόσο οι επίσημοι όσο και η ανεπίσημοι επαναλαμβάνουν ένα αποτυχημένο παρελθόν, μια αποτυχημένη μεταπολίτευση, την αποτυχημένη φτωχή παιδεία της, οι ίδιες λέξεις, το ίδιο και χειρότερο στιλ. Πρόκειται για ένα είδος φονταμεταλισμού – ταλιμπανισμού, βλακείας βάθους. Υπάρχει μεγάλη βλακεία.

Το κίνημα του 77’ στην Ρώμη όπου σπούδαζα είχε το εξής σύνθημα Βλάκες – Βλάκες.
Ήταν η κριτική των σπουδαστών προς ένα απηρχαιωμένο, ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό και ένα καθυστερημένο Πανεπιστημιακό κατεστημένο. Εδώ δεν υπάρχει ακόμη αυτή η φρεσκάδα που είναι τόσο αναγκαία.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Η κρίση στην οικονομία της Ζακύνθου

2008-11-24T02:09:00.000-08:00

Η κρίση στην οικονομία της Ζακύνθου, είναι πλέον γεγονός. Οι απολύσεις στα μικρά και μεγάλα εμπορικά καταστήματα, η κατακόρυφη πτώση του τζίρου των επιχειρήσεων, η αδυναμία των επαγγελματιών να ανταπεξέλθουν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις, οι εκατοντάδες σφραγισμένες επιταγές στο δίμηνο Οκτωβρίου – Νοεμβρίου, είναι η σκληρή πραγματικότητα που βιώνει η κοινωνία μας.
Είχαμε ζητήσει την έκτακτη σύγκλιση του Νομαρχιακού Συμβουλίου, για να συζητηθεί το μείζον αυτό ζήτημα. Το αίτημά μας δυστυχώς δεν ικανοποιήθηκε ακόμα. Η μη αντίδραση από τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα, είναι μια ακόμη επιβεβαίωση της άποψής μας ότι το σύνολο του παλαιοκομματικού συστήματος – ο μεγάλος ασθενής – δεν μπορεί να οργανώσει μια σύγχρονη συζήτηση. Κραυγάζει, φλυαρεί αλλά δεν ομιλεί. Δεν έχει ανάλυση, γνώση, δεν έχει λέξεις. Δεν έχουν μια διακήρυξη, δεν έχουν πρόγραμμα, για αυτό τρέχουν πίσω από τα γεγονότα.
Η αλλαγή, η μεταρρύθμιση, δεν θα έρθει ξαφνικά ένα πρωί και μάλιστα μετά από μια βουβή νύχτα. Μόνο κακοί δικηγόροι, μηχανικοί η γιατροί τα πιστεύουν αυτά και δυστυχώς στη Ζάκυνθο έχουμε πολλούς.
Η συζήτηση για την τοπική ανάπτυξη, για ένα τοπικό αναπτυξιακό σχέδιο είναι ιδιαίτερα επίκαιρη σήμερα μετά το κερδοσκοπικό τσουνάμι. που γνώρισε η Ζάκυνθος τη δεκαετία του 1990. Εδώ αντί για την τοπική οικονομία, την πραγματική οικονομία, άνοιξαν ένα καταστροφικό για τον τόπο κερδοσκοπικό κύκλο. Αντί για επιχειρηματίες που είχαμε ανάγκη, γεμίσαμε κερδοσκόπους, τυχοδιώκτες. Είπαν στις νέες γενιές ότι είναι in να είσαι τζογαδόρος στο χρηματιστήριο, αντί να τους πουν είναι πολύ in να παράγεις καλό κρασί, καλό τυρί, καλό λάδι, νέας υψηλής τεχνολογίας και γνώσης προϊόντα. Έγιναν ιεραπόστολοι του δόγματος « να κάνεις λεφτά με τα λεφτά ».
Μετά την οικονομική κρίση που βιώνουμε, έρχεται η κοινωνική κρίση. Τα πρώτα δείγματα είναι εμφανή. Η αύξηση των ληστειών και των ζωοκλοπών στη Ζάκυνθο αποδεικνύουν τα παραπάνω.
Η σημερινή κρίση είναι μια ευκαιρία να αναζωογονήσουμε, να δημιουργήσουμε, να επεκτείνουμε την παραγωγική Ζάκυνθο, που συρρίκνωσαν ανεπάρκειες, δογματισμοί, λαϊκισμοί και τυχοδιωκτισμοί των προηγούμενων δεκαετιών που δυστυχώς επιβιώνουν ακόμη.
Κριτήριο για την διαμόρφωση ενός αναπτυξιακού σχεδίου για τη Ζάκυνθο, πρέπει να είναι αυτό της ωφελιμότητας και της συνέχειας στην αξιοποίηση των ευρωπαϊκών πόρων ως αντικατάσταση του αμαρτωλού κριτηρίου της απορροφητικότητας. Στόχος είναι το πέρασμα από μια παιδεία Κερδοσκοπίας που επεβλήθη στο νησί, σε μια παιδεία της παραγωγής, της δημιουργίας, της εργασίας, του επιχειρείν, του τοπικού, του εδάφους, της αισθητικής, της αληθινής πολιτικής.
Το πεδίο για το πέρασμα από τους Κερδοσκόπους στην πραγματική οικονομία είναι η τοπική ανάπτυξη. Μετά την κακή εμπειρία τους οι Ζακυνθινοί, είναι περισσότερο ώριμοι για αυτό το πέρασμα. Μετά το καζίνο της Σοφοκλέους, τα golden boys αλλοδαπά και εγχώρια, να ασχοληθούμε με την πραγματική οικονομία. Το «Παράγεται στην Ζάκυνθο» – « MADE IN ZAKYNTHOS».